Ο έχων δύο χιτώνας…

Ποιόν κοινό αντίπαλο μπορεί να έχουν τα παιδιά ενός σχολείου, οι γονείς τους και οι δάσκαλοι/ες του; Την Αμάθεια; Ναι, κι αυτό, αλλά πριν απ’ αυτό έχουν να τα βάλουν με τους «ανθρώπους του θεού», οι οποίοι φαίνεται να έλκονται ιδιαίτερα από σκοτεινές καταστάσεις αρκεί αυτές να αφορούν κάποιου είδους ακίνητη περιουσία.

Σήμερα και αύριο οι γονείς, μαθητές/ριες και δάσκαλοι/ες του Δημοτικού Σχολείου «Α», κινητοποιούνται προκειμένου να αναδείξουν την άθλια κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια στο κτήριο που στεγάζεται το σχολείο τους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν απέναντί τους απλά το συνήθη, βραδυκίνητο τρόπο με τον οποίο οι αρμόδιοι φορείς αντιμετωπίζουν τα πράγματα, αλλά κυρίως συγκρούονται με κάποιους που θεωρούν το σχολικό κτήριο ιδιοκτησία τους και συνεπώς βλέπουν κάθε παρέμβαση σ’ αυτό σαν απειλή. Η φανταστική οργάνωση «άνθρωποι του θεού» έχει αποφασίσει ότι προτιμά να δει ένα σχολείο να καταρρέει παρά να το παραδώσει στα χέρια του Μαρξιστικού Κράτους.

Η –επίσης φανταστική- ιστορία μας αρχίζει το 1946, όταν κάποιοι αρχίζουν να μοιράζουν τα κουρέλια μιας χώρας που κάποιοι άλλοι απελευθέρωσαν. Στα πλαίσια της μοιρασιάς αυτής, παραχωρούνται 11 ψωροστρέμματα γης σε κάποιους «ανθρώπους του θεού» (το «κάποιοι» το λέω με την ίδια έννοια που άλλοι λένε «οι γνωστοί-άγνωστοι») προκειμένου να προχωρήσουν σε αναδάσωση. Η παραχώρηση, που είχε το χαρακτήρα του προσωρινού, οριστικοποιείται το 1952, όταν πια εκείνοι που θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν είναι ή εκτελεσμένοι ή εξόριστοι.

Το 1953 προκύπτει μια άδεια οικοδόμησης που αφορούσε σε κατηχητικά σχολεία και μέχρι το 1979 η οικοδόμηση ολοκληρώνεται με κάποια ακόμη κτήρια. Ο Οργανισμός Σχολικών Κτηρίων επιχειρεί να στεγάσει στα κτήρια αυτά το σχολείο «Α» και στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αγοράζει τα 3 στρέμματα από αυτά που ήδη έχουν χτιστεί (κάποια κτήρια και προαύλιο χώρο). Στην πώληση αυτή το Υπ. Γεωργίας βλέπει παράβαση των αρχικών όρων παραχώρησης και το καλοκαίρι του 1981 (λίγο πριν καταλάβουν οι Μαρξισταί την εξουσία) παίρνει από τους «ανθρώπους του θεού» το σύνολο της έκτασης που τους είχε παραχωρηθεί για αναδάσωση. Το 1983 το ΣτΕ διαφωνεί μερικώς και τους δικαιώνει ως προς το μέρος εκείνο των 11 στρεμμάτων που δεν είχε χτιστεί. Το 1985, συντάσσεται πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής των «ανθρώπων του θεού» από τα κτήρια και το προαύλιο, πράξη που ποτέ φυσικά δεν υλοποιήθηκε. Ο δικαστικός αγώνας «θεού»-Δημοσίου συνεχίζεται μέχρι σήμερα και φυσικά εκείνοι που την πληρώνουν είναι οι μαθητές/ριες του σχολείου και κάποιοι από τους δασκάλους/ες που σέρνονται στα δικαστήρια επειδή διεκδικούν το αυτονόητο. Οι «άνθρωποι του θεού» δεν έχουν καμία υποστήριξη πέραν εκείνης που τους παρέχεται με τη χάρη του πανάγαθου εργοδότη τους. Ούτε διαπλοκές με το κράτος και μόνιμες θέσεις στα υπουργεία, ούτε τεράστια περιουσία, ούτε σχέσεις με τους περισσότερους άνδρες που διοίκησαν το κεντρικό μαγαζί. Η τεράστια καθυστέρηση που έχουν πετύχει από το 1985 μέχρι σήμερα οφείλεται στη δύναμη της Νηστείας και της Προσευχής!

Η ιστορία αυτή είναι φυσικά φανταστική. Μια παρόμοια όμως μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Είναι η απάντηση του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Ευ. Μπασιάκου σε ερώτηση του βουλευτή του ΣυΡιζΑ Γιάννη Δραγασάκη το 2006, έτσι όπως δημοσιεύτηκε στα πρακτικά της Βουλής και αφορά στην περιπέτεια ενός πολύ πραγματικού Δημοτικού Σχολείου της Αθήνας…

Advertisements

1 σχόλιο (+add yours?)

  1. redkangaroo
    Οκτ. 13, 2010 @ 21:56:32

    Καλά οι «άνθρωποι του Θεού» αποδεικνύονται χαλκέντεροι, ακατανίκητοι και «γάτες». Άλλωστε τι καλύτερο από το ν’ αφήσουν ένα σχολειό να καταρρεύσει; Ανοίγει ο δρόμος για τα κρυφά και ανύπαρκτα σχολειά.

Αρέσει σε %d bloggers: