Σχολική Γιορτή

Δεν προτίθεμαι να σχολιάσω το όσα διαδραματίζονται στις σχολικές γιορτές για τις «εθνικές» επετείους. Πάντα πίστευα ότι κάπου εκεί -ανάμεσα στην πληκτική επανάληψη στερεοτύπων από τους περισσότερους και την έμπνευση κάποιων λιγότερων- βρίσκεται η κλασική έκφραση της κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας. Η κυριαρχία αυτή δεν εκδηλώνεται τόσο μέσα από την επιβολή ενός στιβαρού corpus ιδεολογημάτων, όσο από την καλλιέργεια της σύγχυσης. Έτσι και στις σχολικές γιορτές οι περισσότεροι πελαγοδρομούμε στα θολά νερά μεταξύ πολέμου και ειρήνης, μίσους και συναδέλφωσης, πολεμοκαπηλείας και ειρηνισμού έτσι ώστε κανείς πια δεν ξέρει «με ποιόν να πάει και ποιο ν’αφήσει»

Δεν θα τα λύσουμε εδώ αυτά τα ζητήματα όμως, και δεν γράφω αυτό το σημείωμα για να επαναλάβω πράγματα δεδομένα. Ήθελα εδώ απλά να μοιραστώ τρία αποσπάσματα, που κάποια στιγμή θα ήθελα να ανακαλύψουν οι μαθητές και οι μαθήτριές μου, και να τα χρησιμοποιήσουν σε μια αλλιώτικη, ολοδικιά τους γιορτή με το ίδιο ταλέντο που απέδωσαν σήμερα τα κλισέ της ημέρας.

Το πρώτο, για να αρχίσω από τα λημέρια της Χημείας, είναι ένα ποιήμα του τιτάνιου χημικού Fritz Haber, που αναφέρεται στη Σημαία και τα χρώματά της:

«Τα χρώματα που εφεύρε η Χημεία ευθυμούν την ψυχή

και γεμίζουν τις νεανικές καρδιές με σπάνια χαρά.

Αλλά όταν βρεθούν σε τετράγωνα πάνω σε κοντάρι,

οδηγούν τους ίδιους νέους να χαθούν στη μάχη.»

Το δεύτερο είναι ένα απόσπασμα από την «Ελληνική Εποποιία» του Άγγελου Τερζάκη:

«Πάνω στα βουνά έβλεπες ξεμοναχιασμένους φαντάρους να ψάχνουν τρεκλίζοντας το δρόμο τους μέσα στην άσπρη απεραντοσύνη ή να έχουν καθίσει χάμου σε μια πέτρα και να περιμένουν εκεί ώρες ατελείωτες μήπως περάσει καμιά εφοδιοπομπή και τους περιμαζέψει ή τίποτα τραυματιοφορείς. Μερικοί έκλαιγαν από τον πόνο, από την απελπισία, από την πείνα»

Το τελευταίο δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από τις ανατριχιαστικές κουβέντες του Μπέρτολντ Μπρεχτ:

«Σαν έρθει η ώρα της πορείας
πολλοί δεν γνωρίζουν ότι μπροστά τους
βαδίζει ο εχθρός.
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
είναι του εχθρού τους η φωνή.
Κι εκείνος που για τον Εχθρό
μιλάει…
ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟΥΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ!»

Άντε, να πω κι εγώ ένα κλισέ. Ποτέ ξανά πόλεμος! Ειρήνη αδέρφια, Ειρήνη…

Advertisements

1 σχόλιο (+add yours?)

  1. redkangaroo
    Οκτ. 27, 2010 @ 15:39:45

    Μας συγκινείς αγαπητέ… και μένω στην τελευταία «κλισέ» φράση…

Αρέσει σε %d bloggers: