Τα παιδιά του 2ου ΓΕΛ συναντούν τον Richard Ernst!

Το Δημόσιο Σχολείο δεν έχει ούτε βιτρίνα ούτε γυαλιστερά διαφημιστικά φυλλάδια. Δεν έχει δημοφιλείς αστέρες να το επαινούν στις τηλεοράσεις ενώ αντίθετα, όλο και συχνότερα, δέχεται απαξιωτικές επιθέσεις. Είναι αλήθεια ότι παιδιά, γονείς και δάσκαλοι έχουν πολλά και σοβαρά παράπονα. Είναι αλήθεια ότι η νοοτροπία της αδράνειας και οι παρεμβάσεις των μαθητευόμενων μάγων μας οδήγησαν σε μια επικίνδυνη στασιμότητα. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι αν υπάρχει ένας χώρος που μπορεί να προσφέρει πραγματική μόρφωση (παιδεία και μάλιστα με το «π» κεφαλαίο λένε κάποιοι συνάδελφοι) αυτός είναι μόνο το Δημόσιο Σχολείο. Κι αν καμιά φορά, αγχωμένοι από το κυνηγητό της διδακτέας ύλης, αποκαμωμένοι από την καθημερινή ρουτίνα, το ξεχνάμε αυτό, έρχονται μικρές ή μεγαλύτερες αντισυμβατικότητες που με ένα παιχνιδιάρικο χτύπημα στην πλάτη μας το ξαναθυμίζουν.

Κάτι τέτοιο συνέβη χθές, όταν οι άνθρωποι του 2ου ΓΕΛ αποφάσισαν ότι κάποιες ώρες μαθήματος στην τάξη θα μπορούσαν να «χαθούν» προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία στα παιδιά να παρακολουθήσουν τη διάλεξη που έδινε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ο βραβευμένος με Νομπέλ, Richard Ernst. Ο καθηγητής Ernst βρέθηκε στα Γιάννενα αποδεχόμενος την πρόσκληση της πρυτανείας του ΠΙ καθώς και των τμημάτων Χημείας και Βιολογικών Εφαρμογών για την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα του ΠΙ.

Ο Ernst μπροστά στην κονσόλα του NMR

Πριν την έναρξη της τελετής/διάλεξης, τα παιδιά μας είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν με τους υπευθύνους δημοσίων και διεθνών σχέσεων του πανεπιστημίου. Μια συζήτηση που σίγουρα άνοιξε την όρεξη σε κάποιους από τους μαθητές και τις μαθήτριες. Όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να σκέφτεσαι αόριστα ότι θες να σπουδάσεις και άλλο να βρίσκεσαι στο χώρο του Πανεπιστημίου και οι άνθρωποί του να ξεδιπλώνουν μπροστά σου προγράμματα σπουδών, ταξίδια στο εξωτερικό και μεταπτυχιακά!

Η σύντομη διάλεξη του καθηγητή Γεροθανάση, τέως πρύτανη του ΠΙ, για τη ζωή και τη δουλειά του τιμώμενου προσώπου αλλά και για τις βασικές αρχές του Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού έδωσε στα παιδιά μια γεύση από το αμφιθέατρο. Εξάλλου, τα ίδια είχαν από πριν εκφράσει την επιθυμία να παραβρεθούν σε ένα πανεπιστημιακό μάθημα. Μαζί τους, ταξίδεψα κι εγώ μερικά χρόνια πίσω, στην εποχή που με στόμα ανοιχτό άκουγα (παρά τις αμοιβαία και έντονα πολλές φορές διατυπωμένες ιδεολογικές και πολιτικές αντιθέσεις μας) αυτόν το συναρπαστικό δάσκαλο να μας εισάγει στη μαγεία του NMR.

Όμως αυτό που ακολούθησε νομίζω ότι ξάφνιασε τους πάντες. Μετά την περιένδυση του καθηγητή Ernst με την τήβεννο του ΠΙ (τη αισθητική της οποίας δεν απέφυγε να…σχολιάσει), ο βραδυκίνητος εκείνος γεράκος των 78 χρόνων μας έδειξε τον πραγματικό του εαυτό. Σαν τους υπερήρωες των κόμικ που μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου αλλάζουν από «κανονικοί» άνθρωποι σε μασκοφόρους διώκτες του εγκλήματος, ο καθηγητής Ernst ξαναέγινε νέος στα είκοσι την ίδια εκείνη στιγμή που άρχισε να μας μιλά για τη Χημεία. Ξεπερνώντας τα ζητήματα που αυστηρά σχετίζονται με το NMR, που το 95% των παρευρισκομένων δεν κατάλαβε (μη ρωτήσετε! Φυσικά και ανήκω στο υπόλοιπο 5% κι εγώ και η μετριοφροσύνη μου…), ο καθηγητής Ernst προχώρησε στην ουσία του πράγματος με τρόπο που –κακώς- εξέπληξε αρκετούς. Μίλησε για τον κοινωνικό ρόλο του επιστήμονα, για το πώς έχουμε υποχρέωση να ξεπερνάμε τον επιστημονικο «αυτισμό» και να απλώνουμε τις κεραίες και τα χέρια μας πάντα προς την κοινωνία. Κυρίως όμως προχώρησε σε μια μερική αποδόμηση των ίδιων των βραβείων Νομπέλ με το κύριο μέρος τις διάλεξής του με θέμα «διαστρέφουν την επιστημονική Ιστορία οι βραβέυσεις?». Με υποδειγματική ταπεινοφροσύνη μας εξήγησε αναλυτικά όλα τα βήματα που έκανε ο επιστημονικός κόσμος μέχρι να φτάσει στη δικιά του συμβολή. Βήματα που πραγματοποιήθηκαν από ανθρώπους με τιτάνια σκέψη, που όμως ξεχάστηκαν καθώς δεν έτυχε να βραβευθούν ποτέ. Κατέρριψε έτσι ο καθηγητής Ernst τους κινηματογραφικούς μύθους για τους επιστήμονες και ταυτόχρονα έχω την εντύπωση ότι ζήτησε μια ιδιότυπη και βαθιά συγγνώμη από όσους βοήθησαν στο έργο του αλλά ποτέ δεν αναφέρονται στις επιστημονικές αφηγήσεις, σμπαραλιάζοντας με μια γλυκιά κίνηση τις εκλογικεύσεις της αστικής ιδεολογίας και τα περί «ικανών» και «ανίκανων».

Στο τέλος της τελετής/διάλεξης κάποια από τα παιδιά μας ήταν ενθουσιασμένα (κάποια βέβαια… όχι και τόσο!!!). Όμως το ίδιο ήταν και οι συνάδελφοι πανεπιστημιακοί. Με όσους είχα το χρόνο να μιλήσω, μου είπαν το ίδιο πράγμα: «Να ξανάρθετε!», «την επόμενη φορά να κανονίσουμε να περάσετε κι απ’το εργαστήριό μου!». Κακά τα ψέματα, όσα επιστημονικά ακροατήρια και να έχει «κερδίσει» κάποιος, η μεγαλύτερη επιβράβευση, ο μεγαλύτερος καημός, είναι το σπινθήρισμα στο βλέμμα έστω κι ενός παιδιού. Αυτή η άρρητη υπόσχεση του μαθητή προς το δάσκαλο ότι θα τον ξεπεράσει, ότι θα πάει την υπόθεση της Επιστήμης λίγο (ή πολύ) παραπέρα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο κορυφαίος φυσικός Richard Feynman έβαζε σε δεύτερη μοίρα το Νομπέλ του ενώ πάντα καμάρωνε για το βραβείο  Έρστεντ για τη Διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών.

Τι άλλο να πω? Παιδιά, και στα δικά σας!!!

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: