Το φάουλ του Προέδρου

Με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν έχω ιδιαίτερες σχέσεις. Ίσως μόνο κάτι παραπάνω από το μέσο κάτοικο της Ελλάδας μιας και –ως γιαννιώτης- τυχαίνει να τον βλέπω συχνότερα σε κάτι εθνικές επετείους και παρόμοιες mainstream μαζικές εκδηλώσεις. Κανονικά, αφού είναι η κεφαλή του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους, θα έπρεπε να τον νιώθω σαν το Νο1 αντίπαλο. Δεν μπορώ να πω όμως ότι αισθάνομαι κάποια ιδιαίτερη αντιπαλότητα. Ο ρόλος του Προέδρου, έτσι κι αλλιώς, είναι συμβολικός και αυτόν τον κανόνα τον τήρησαν ευλαβικά όλοι όσοι πέρασαν από τη θέση αυτή.
Τυχαίνει όμως, καμιά φορά σπάει ο διάολος το ποδάρι του ρε παιδί μου, και το συμβολικό αποκτά ένα νόημα παραπάνω, και τότε οι κινήσεις του καθενός μας πρέπει να είναι πολύ μετρημένες. Γιορτάζουμε αυτές τις μέρες στην πόλη μας την παράδοση των Ιωαννίνων στον ελληνικό στρατό. Όχι τίποτα εξωπραγματικό, μη νομίζεις. Κάποια συναυλία και δεξίωση και μια παρέλαση, όπως ακριβώς κάνουν στις περισσότερες πόλεις σε αντίστοιχες επετείους. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρίσταται στις εκδηλώσεις αυτές και δεν παρεξηγώ τους συμπολίτες μου εκείνους που αισθάνονται ότι αυτό τους τιμά.
«Απελευθέρωση» λοιπόν. Γιορτάζουμε μια κάποια ελευθερία. Λυπάμαι που θα σε στενοχωρήσω, αλλά δεν την είδα. Αντίθετα, στη βόλτα που έκανα με τις κόρες μου στη λιακάδα, έπεσα σε ένα απίστευτο αριθμό αστυνομικών μπλόκων. Ήταν λες και γιόρταζε η αστυνομία ρε παιδί μου. Η εικόνα αυτή έφτανε σε προκλητικότατο σημείο στην περιοχή του Πνευματικού Κέντρου, όπου θα πραγματοποιούνταν η απογευματινή συναυλία παρουσία του Προέδρου. Δεν ξέρω αν το ένιωσα μόνο εγώ, αλλά ήταν τόσοι πολλοί και διαφορετικοί οι αστυνομικοί, που νόμιζα ότι έπεσα σε κάποιο ασφαλιτο-αστυνομικό fashion week. Μαγκιά και ύφος απίστευτο και ξαφνικά τσουπ! σκάνε μύτη και κάτι τύποι από αμερικάνικες ταινίες με σκυλιά και τα ρέστα για να μυρίσουν μέχρι και τα όργανα των μουσικών μην τύχει και βγάλει κανείς κανένα πολυβόλο από τη θήκη του βιολιού, όπως συμβαίνει σε άλλες αμερικάνικες ταινίες. Έλεος ρε παιδιά!!!
Εντάξει, ξέρω τι σκέφτεσαι. Τι θα ήθελα δηλαδή εγώ ο γκρινιάρης; Να κάτσει ο Πρόεδρος, έτσι σαν πρόβατο στη σφαγή, να περιμένει πότε θα του την ανάψει η γιαννιώτικη Αλ Κάιντα; Ε! Για να το πω έτσι προκλητικά, αυτό θα περίμενα. Θα περίμενα ότι ο ηγέτης του τόπου θα μπορούσε να παρακολουθήσει μια συναυλία χωρίς να μετατρέψει το χώρο σε στρατόπεδο. Θα περίμενα ότι η κεφαλή του έθνους θα αισθανόταν άνεση και ασφάλεια στις συναναστροφές του με το έθνος (εσένα κι εμένα δηλαδή). Θα περίμενα ότι δεν θα μας έκανε να αισθανθούμε σαν εν δυνάμει εγκληματίες.
Και πάλι ξέρω τι σκέφτεσαι. Εντάξει, λες, μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία των γιαννιωτών να μην είχαν σκοπό να βλάψουν τον Πρόεδρο, όμως δεν αποκλείεται να βρισκόταν κάποιος που πραγματικά θα το ήθελε. Σωστά! Έχω κάποια πρόχειρη απάντηση γι’αυτό. Κατ’αρχάς, όποιος αισθάνεται να τον απειλεί ο κόσμος (ξέρω κάποιους τέτοιους τύπους) μένει σπίτι του. Έπειτα, αν πραγματικά υπήρχε περίπτωση απειλής, ποιός μου λέει ότι τα συγκεκριμένα μέτρα ασφαλείας ήταν αρκετά; Γιατί να μην βάζαμε και αντιαεροπορικά στην οροφή του Πνευματικού Κέντρου; αυτοί οι τρομοκράτες όλα μπορούν να τα κάνουν! Γιατί στο κάτω-κάτω διοργανώθηκε μια εκδήλωση ανοιχτή στους πολίτες και δεν έγινε σε κλειστό (ασφαλή) κύκλο με την παρέα του δημάρχου, των αντιδημάρχων, των παπάδων και πεντ-έξι από τους γνωστούς γλύφτες που τρέχουν από πίσω τους;
Υπάρχει όμως και κάτι πολύ πιο σημαντικό. Το να δέχεσαι την επιχειρηματολογία αυτή, σημαίνει ότι η συνείδησή σου έχει γίνει ήδη βούτυρο στο ψωμί του συστήματος. Η λογική αυτή, που έχει πάρει φόρα στις μέρες μας, τοποθετεί την έννοια των «έκτακτων μέτρων» στην καθημερινότητά μας. Η εικόνα που έχει ο μέσος κρετινάκος έλληνας για το τι σημαίνει ασφάλεια είναι δυο αστυνομικά όργανα σε κάθε γωνία. Θλιβερό! Αν λοιπόν όσοι ζουν στη χώρα αυτή αισθάνονται τόσο τραγικά απειλούμενοι από παντού, τότε ποιο είναι το συμβολικό μήνυμα που τους δίνει ο Πρόεδρός τους; Αν ο Πρόεδρος χρειάζεται τόσο έντονη αστυνομική φύλαξη για να παρακολουθήσει μια εκδήλωση, τότε ποιός θα αδικήσει τον κάθε φοβισμένο φουκαρά να κοιμάται αγκαλιά με την καραμπίνα του;
Άκου να δεις, εγώ πιστεύω ότι ο Πρόεδρος θα έπρεπε να κυκλοφορεί ανάμεσα στους πολίτες χωρίς καμία αστυνομική συνοδεία. Ακόμη και στην περίπτωση που υπήρχαν απειλές για  τη ζωή του, θα έπρεπε να κρατά αυτή τη στάση δείχνοντας εμπιστοσύνη ότι η Ζωή θα νικήσει (είναι ένας από τους λόγους που ακόμη και νέα παιδιά αγαπάνε το Γρηγόρη Λαμπράκη ξέρεις). Αλλιώς, το μήνυμα που περνάει είναι ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται κάποιος, τόσο ξεκόβει από τους απλούς ανθρώπους, τόσο τους θεωρεί πιθανό κίνδυνο. Έπειτα, τι να κάνουμε, οι μεγάλες θέσεις φέρουν και μεγάλα καθήκοντα. Αυτό που λένε σε μας τους ταπεινούς όλη την ώρα, αυτό που μας δηλητηριάζουν από τη στιγμή που θα γεννηθούμε, είναι ότι δεν κάνουν όλοι για ηγέτες, ότι η πλέμπα είναι αδιανόητο να κυβερνά, κι ότι αυτοί που μας κυβερνάνε ξέρουν καλύτερα (τι στο καλό πλήρωναν οι μπαμπάδες τους για να πάρουν τα διδακτορικά σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, που αν δεν πλήρωναν οι μπαμπάδες τους, ούτε απ’έξω δεν θα τους άφηναν να περάσουν…). Ε, λοιπόν, αν είναι τόσο πλασμένοι για τη δουλειά αυτή ας αναλάβουν και τα αντίστοιχα ρίσκα. Θυμάμαι τώρα που στα λέω αυτά, έναν τρομερό αξιωματικό που πέτυχα στο στρατό, τον ΘΚ. Εκείνος, στεκόταν πάντα στο τέλος της ουράς για φαγητό, ακόμη και με το ρίσκο να μην προλάβει να φάει. Τον άκουγα να φωνάζει σε κάτι ανόητους καραβανάδες: «είμαστε εδώ για να φροντίζουμε να τρώνε όλοι οι φαντάροι, όχι για να παίρνουμε τις καλύτερες μερίδες!». Να σου πω και το πιο ωραίο; Επειδή είχε τη στάση αυτή, του δίναμε πάντα μια καλή μερίδα όπως και να είχε, χώρια τα κεράσματα στο ΚΨΜ.
Συμπέρασμα. Αν θες να σ’αγαπάνε πρέπει να αγαπάς. Και δεν μπορείς να αγαπάς αν δεν εμπιστεύεσαι. Αν βέβαια κανείς έχει λόγους να θεωρεί ότι ο «λαός του» τον αγαπά, όπως αγαπούσαν οι άραβες τους Μπεν-Αλι, Μουμπάρακ και Καντάφι, είναι άλλο πράγμα…

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: