Δολοφονος!

Θυμάμαι πολύ καλά την αντίδραση των ΜΜΕ, των ακροδεξιών μαϊντανών τους και των μετανοημένων αριστερών ηλιθίων τους, τη μέρα που παραδόθηκε στην αστυνομία ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ανέλαβε την Πολιτική Ευθύνη για τη δράση της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Γελούσαν και χλεύαζαν όλοι (με τον αέρα του νικητή τότε) και μας έλεγαν «ποια πολιτική ευθύνη? Ο άνθρωπος διέπραξε δολοφονίες!». Όσοι παρακολουθήσαμε την εξέλιξη της δίκης στη συνέχεια, διαπιστώσαμε ότι το δικαστήριο δεν μπορούσε, παρά μόνο έμμεσα, να στηρίξει τον ισχυρισμό αυτό για συγκεκριμένες περιπτώσεις, όμως τα ΜΜΕ επέμεναν: «Αυτός ήταν ο αρχηγός και αφού ανέλαβε την ευθύνη, σημαίνει ότι είναι σαν να πάτησε τη σκανδάλη». Ό,τι ήταν να γράψω για την υπόθεση «ΕΟ17Ν» το έγραψα εκείνο το καλοκαίρι της ντροπής του 2002, όταν –σαν παιδί που βλέπει τα τραίνα να περνούν- έβλεπα έναν-έναν τους αριστερούς μας να αποδέχονται τη λογική των «έκτακτων μέτρων», βάζοντας το λιθαράκι τους για την –μόνιμη πλέον- κατάσταση που ζούμε σήμερα. Σήμερα θα σου μιλήσω για την έννοια της Ευθύνης, «πολιτικής» ή όχι.

Πάμε μερικά χρόνια πιο εδώ. Ο τέως πρωθυπουργός της χώρας Κ.Καραμανλής, δήλωσε το 2008, στην καθιερωμένη ομιλία στη ΔΕΘ, ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τα σκάνδαλα, που –μαζί με την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και την Παιδεία- αποτέλεσαν ένα αγαπημένο σπορ της «σεμνής και ταπεινής» κυβέρνησής του. Το ίδιο κάνει και ο σημερινός πρωθυπουργός, ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου, όταν με κάθε ευκαιρία βγαίνει και λέει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη γι’αυτό που τραβάμε (αν τον άφηναν οι bodyguard θα διαδήλωνε κι’αυτός), αλλά μια μέρα θα τον ευχαριστούμε. Κάνω μια σύγκριση μεταξύ των δύο περιπτώσεων (Κουφοντίνα/εθνοπατέρων). Στη μια, ο κυρίαρχος λόγος απορρίπτει ολοκληρωτικά τη θέση περί Πολιτικής Ευθύνης ενώ στην άλλη την τροφοδοτεί και την αναπαράγει με ανακούφιση, περιορίζοντας οποιαδήποτε έννοια ευθύνης στο επίπεδο του πολιτικού. Τα σκάνδαλα όμως που ζήσαμε δεν προέκυψαν σαν ατυχείς «πολιτικές» επιλογές, αλλά ήταν καθαρά ζήτημα παράνομων συναλλαγών με σκοπό τον εταιρικό και προσωπικό πλουτισμό. Η «δοκιμαστική πτήση» της ένταξης της Ελλάδας στο μηχανισμό «στήριξης», αποδείχθηκε ότι είχε αποφασιστεί καιρό πριν και κάποιοι το έκρυβαν, όπως αποδείχθηκε ότι τουλάχιστον δύο από την τριάδα τέως και νυν πρωθυπουργών και διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, έλεγαν συνειδητά ψέματα για το ύψος του ελλείμματος. Όπως αποδείχθηκε ότι ακόμη και λίγους μήνες πριν αναλάβει η Τρόικα, η χώρα –μέσα από τις «πολιτικές(?)» κινήσεις της κυβέρνησης- κλώτσησε την ευκαιρία να δανειστεί με «ανθρώπινα» επιτόκια. Λέω μόνο αυτά που είναι καραμπινάτα και πρόσφατα, γιατί κανείς φυσικά θα μπορούσε να μιλήσει για το ξεπούλημα του ΟΤΕ και των Λιμανιών, το ξεχαρβάλωμα και χάρισμα της Ολυμπιακής, τη συντονισμένη προσπάθεια να απαξιωθεί ο ΟΣΕ προκειμένου να πωληθεί αντί πινακίου φακής, τη συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής της χώρας στο 4% του ΑΕΠ(!!!), και άπειρα άλλα τέτοια παραδείγματα.

Για όλες τις περιπτώσεις που σου είπα, τα ΜΜΕ και ο μαγικός κόσμος των πολιτικών, αποφάσισαν ότι «η ευθύνη αποδίδεται μέσω των εκλογών». Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος που ξαναψήφισε ΝΔ (επειδή έτσι έκανε κι ο μπαμπάς του, επειδή ήθελε ρουσφέτι, επειδή προτιμούσε τη ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ ή για όποιον άλλο λόγο) δήλωνε εκείνη τη στιγμή «Ψηφίζοντας το κόμμα αυτό, απαλλάσσω από οποιαδήποτε ευθύνη, τα μέλη εκείνα του κόμματος που τόσο καιρό έτρωγαν με εκατό μασέλες». Ακόμη πιο αστείο μου φαίνεται το άλλο επιχείρημα. Βγαίνει ο Χ ανόητος πολιτευτής και λέει «οκ, κάναμε ό,τι κάναμε, αλλά ο Σοφός Λαός μας τιμώρησε και δεν μας ξανάβγαλε στην κυβέρνηση». Τι λέτε βρε λεβέντες? Δηλαδή αν πάω και κλέψω πέντε τράπεζες, θα καθαρίσω αν βγω μετά και πω «όσοι θέλουν να μου αφαιρέσουν το προνόμιο να κλέβω στο εξής ανενόχλητος, ας ψηφίσουν ελεύθερα γι’αυτό και θα δεχθώ την ετυμηγορία τους»? Άσε που στα δικαστήρια που –τουλάχιστον εγώ ξέρω- μετά την ετυμηγορία έρχεται και η ποινή. Σημείωσε παρακαλώ στο σημείο αυτό, ότι εγώ δέχομαι και την έννοια της πολιτικής και της ποινικής ευθύνης, χωρίς όμως να τις μπλέκω κατά πώς με συμφέρει. Μακρυά από μένα χουντικού-τύπου αντιλήψεις περί ποινικοποίησης των πολιτικών επιλογών οποιουδήποτε κόμματος. Όμως ελπίζω να καταλαβαίνεις τη διαφορά μεταξύ ατυχών πολιτικών επιλογών και παράνομου πλουτισμού ή εξυπηρέτησης εταιρικών συμφερόντων.

Πάμε τώρα δυο μέρες πριν. Μάθαμε από τα ΜΜΕ ότι ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, δέχθηκε στο Παρίσι «βίαιη επίθεση» από φοιτητές. Αυτά τα αλητάκια, που σύμφωνα με την Μανδραβελιάδα είναι όλα πλουσιόπαιδα (κι εσύ το χάφτεις αμάσητο αυτό, ελληνάκο), τόλμησαν να πουν κατάμουτρα σε ολόκληρο Αντιπρόεδρο ότι η κυβέρνησή του καταστρέφει τη χώρα και ότι ο ίδιος έχει αναλάβει εργολαβικά το ρόλο του υβριστή όλων όσων αντιδρούν σ’αυτό. Όταν τα εξυπνοπούλια των ΜΜΕ συνειδητοποίησαν ότι όσο και να διαστρεβλώσουν την εικόνα, η πλειοψηφία των πολιτών θα συμφωνήσει με τα όσα είπαν οι φοιτητές (και μάλλον θα πει «να αγιάσει το στόμα τους»), έκαναν ότι θα έκανε και ο παππούς Γκέμπελς στη θέση τους. Ξεψάχνισαν το βίντεο με σκοπό να βρουν στοιχεία «απαράδεκτης» συμπεριφοράς των φοιτητών, ώστε στη συνέχεια να τους πετροβολήσουν στα δελτία. Πρώτη απόπειρα: κάποιοι από τους συγκεντρωμένους αποκαλούν τον Αντιπρόεδρο «φασίστα». Μεγάλη ντροπή! Να αποκαλείς έτσι τον Αντιπρόεδρο της «δημοκρατικά εκλεγμένης» κυβέρνησης? Σύντομα όμως το χαρτί αυτό αποσύρθηκε με τη σκέψη ότι και πάλι θα υπάρχει σημαντικό μέρος των πολιτών που θα συμφωνήσουν και μ’αυτό (να πω εδώ ότι προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Αντιπρόεδρος είναι φασίστας και με ενοχλεί κάπως το ξεχείλωμα των όρων «φασισμός», «χούντα» κλπ, κάτι που γίνεται συχνά τελευταία). Κάποιος όμως νετάρει στο πραγματικό λαβράκι. Ένας από τους φοιτητές αποκαλεί τον Αντιπρόεδρο, «δολοφόνο». Ε, αυτό πάει πολύ και ιδού αμέσως-αμέσως τι θα ταΐσουμε το βράδυ το νεοέλληνα: «Αναρχικοί αποκαλούν τον Αντιπρόεδρο, δολοφόνο». Ξεγλιστρήσαμε και πάλι!!!

Είναι όμως ο Αντιπρόεδρος και η κυβέρνησή του «δολοφόνοι»? Να διευκρινίσουμε εδώ ότι οι διαμαρτυρόμενοι φοιτητές, αναφερόταν στο ζήτημα των 300 μεταναστών εργατών που βρίσκονται σήμερα στην 35η μέρα απεργίας πείνας. Οι άνθρωποι αυτοί  αντιμετωπίζουν πλέον σοβαρά προβλήματα υγείας και –τραγικά τώρα πια- το ενδεχόμενο του θανάτου. Οι φοιτητές πραγματοποίησαν το συγκεκριμένο ακτιβισμό για να αναδείξουν το ζήτημα της απεργίας πείνας, και όχι για να επιτεθούν στον Αντιπρόεδρο ή να ματαιώσουν την προβολή του «Ζ» (μεγάλη ιδέα έχουν για τον εαυτό τους αυτοί που έβγαλαν τις ανακοινώσεις αυτές…). Προσωπικά το θεωρώ πολύ καλή ιδέα και θα ήθελα να εξαπλωθεί. Η Ελλάδα, μιας και μέσω του κ. Ραγκούση και της κας Νταλάρα δήλωσε «δεν μου καίγεται καρφί για τους απεργούς πείνας», πρέπει να εκτεθεί. Ο μέσος κρετίνος που φωνάζει γιατί εκτέθηκε η χώρα του ας μάθει τα καλά νέα: Μια χώρα που δεν παρέχει τα στοιχειώδη δικαιώματα σε ανθρώπους που ζουν και εργάζονται χρόνια γι’αυτή, έχει εκτεθεί ήδη! οι διαμαρτυρόμενοι φοιτητές έσωσαν κάποια αξιοπρέπεια που μπορεί ακόμη να σωθεί (κάτι που δεν έκανε δυστυχώς ο Κώστας Γαβράς με τη στάση του).

Ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός έχει ήδη διαδώσει την επίσημη αφήγησή του. Οι μετανάστες απεργοί πείνας είναι εκβιαστές, λένε. Εδώ έχουμε νόμους και τέτοια πράγματα και έρχονται αυτοί και λένε «αν δεν κάνετε αυτό που θέλουμε, θα πεθάνουμε!». Με ποιο δικαίωμα λοιπόν έρχονται και λένε ότι η κυβέρνηση τους δολοφονεί? Σ’αρέσει, ε! κάπως έτσι δεν είναι τα πράγματα? Λοιπόν κάνε ένα διάλειμμα να παρακολουθήσεις τη Λαμπίρη και μετά ξαναέλα να σου πω τη δικιά μου εκδοχή.

Εντάξει τώρα? Λοιπόν, άκου να δεις πως τα βλέπω εγώ τα πράγματα. Για να το πάρουμε από την αρχή το ζήτημα, ετούτοι εδώ οι 300 απεργοί πείνας και οι υπόλοιποι μετανάστες που βλέπεις γύρω σου είναι ένα μικρό μέρος μόνο όσων ξεκίνησαν από τις πατρίδες τους για να ζήσουν τον ευρωπαϊκό παράδεισο. Οι υπόλοιποι κάνουν παρέα στα ψάρια του Αιγαίου, τους σκυλόπνιξαν ΕΛΛΗΝΕΣ δουλέμποροι αφού τους ξεζούμισαν οικονομικά, τους βούλιαξε η κόντρα του Λιμενικού ή τους σκότωσε η σφαίρα του συνοριοφύλακα. Άλλοι, επειδή μίλαγαν, θάφτηκαν στα χωράφια αγροτικών περιοχών αφού τελείωσαν την εργασία τους, άλλες παζαρεύτηκαν για να κάνουν τον ξαναμμένο νεοέλληνα ευτυχισμένο. Τώρα τελευταία δε τους βρίσκει κανείς σε σακούλες σκουπιδιών, σφαγμένους από τα γαλανόλευκα μαχαίρια των νεοναζί. Δεν υπάρχει τίποτε απ’αυτά που σου ανέφερα που να μην ενισχύεται άμεσα ή έμμεσα από την πολιτική του ελληνικού κράτους. Το ίδιο αυτό το κράτος τους χρησιμοποίησε για χρόνια προκειμένου να πετύχει τους τρεις μεγάλους στόχους του: Τα μεγάλα έργα υποδομών, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και φυσικά την ένταξη στην ΟΝΕ. Έχουν γεμίσει τα χωριά μας πέτρινες κατασκευές από τους ανθρώπους αυτούς και επιτέλους βρέθηκαν κάποιοι να ξεβρωμίσουν τα χωράφια μας. Το σπίτι που μένεις τώρα, είναι πολύ πιθανό να χτίστηκε από τα δικά τους χέρια. Την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι αυτοί είναι απλήρωτοι, ανασφάλιστοι, χωρίς σπίτι, χωρίς χαρτιά, χωρίς καν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στις άλλες χώρες που θέλουν να πάνε (άκου ένα μυστικό τώρα που σε βρήκα. Πολλοί απ’αυτούς βλέπουν την Ελλάδα σαν πέρασμα και όχι σαν σκοπό της ζωής τους. Δεν πιστεύουν όλοι ότι το χωριό σου είναι το κέντρο του κόσμου, ξέρεις…). Για αρκετούς απ’αυτούς (όπως και στην περίπτωση των 300) οι διαδικασίες νομιμοποίησης έχουν παγώσει χωρίς κανένα προφανή λόγο και σε αρκετές περιπτώσεις ενώ πληρούν όλες τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος.

Όπως βλέπεις λοιπόν, σύμφωνα με τον τρόπο που βλέπω εγώ τα πράγματα, είναι το ελληνικό κράτος που παρανομεί και εγκληματεί και οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από την αξιοπρέπειά τους (και τη δικιά μας κατά συνέπεια). Το κράτος λοιπόν δεν μπορεί να κάνει τον ανήξερο, είναι εκείνο που τους στέρησε την αξιοπρεπή ζωή και εκείνο που πρέπει να επανορθώσει. Η κυβέρνηση δεν έχει την ευθύνη μόνο για ό,τι θα συμβεί στους συγκεκριμένους απεργούς πείνας, αλλά και για ό,τι έχει συμβεί ή θα συμβεί σε κάθε μετανάστη ή πολίτη αυτής της χώρας που βλέπει να του κλέβουν τη ζωή με τη μεγαλύτερη βία. Εκβιαστές λοιπόν δεν είναι οι μετανάστες, αλλά το κράτος που τους αναγκάζει να ζούν και να εργάζονται σε καθεστώς παρανομίας και άγριας εκμετάλλευσης.

Εντάξει, λες, ακόμη κι αν δεχθούμε ότι όλα αυτά τα κάνει το ελληνικό κράτος, αυτό δεν σημαίνει ότι οι εθνοπατέρες μας είναι δολοφόνοι. Στο κάτω-κάτω το Κράτος είναι απρόσωπο και αντανακλά τη συλλογική συνείδηση, άρα φταίμε όλοι μας και όχι μόνο τα μεγάλα κεφάλια. Όχι όμως, δεν θα μου ξεφύγεις έτσι με ψευδο-Χεγκελιανές μπούρδες. Το Κράτος είναι απρόσωπο μόνο μέχρις ενός σημείου, οι αποφάσεις που παίρνονται έχουν ονοματεπώνυμο και καθόλου δεν εκφράζουν τα συλλογικά συμφέροντα, παρά τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Τώρα αν την ίδια στιγμή –και ανάλογα με την ιστορική στιγμή- εξυπηρετούνται και μερικοί άλλοι (και γι’αυτό μεγαλοπιάνονται και ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με τα αφεντικά) είναι διαφορετικό ζήτημα. Αν πας λοιπόν και κοιτάξεις τους «μεταναστευτικούς» (ρατσιστικούς λέω εγώ) νόμους, τη συμφωνία που έγινε γνωστή σαν «Δουβλίνο ΙΙ» (και το συμπαθώ το Δουβλίνο ρε γαμώτο, δεν το έκαναν «Βιέννη», που δεν τη χωνεύω?), την αποδοχή της FRONTEX και την ίδρυση των συνοριακών ταγμάτων ασφαλείας, θα δεις ότι όλα αυτά έχουν συγκεκριμένες υπογραφές. Και πώς να το κάνουμε, οι υπογραφές μετράνε! Εγώ πήγα κι έβαλα την υπογραφή μου για ένα παλιοδάνειο στεγαστικό και πνίγομαι ακόμη και μετά από τόσα χρόνια. Αν η υπογραφή μας δεν σημαίνει τίποτα, να μου το πούνε ώστε να σταματήσω να πληρώνω. Υπογραφές βέβαια υπάρχουν για όλα τα ζητήματα που σου μαύρισαν τη ζωή, και δεν είναι οι δικές μας. Σκέφτομαι τώρα εγώ ότι αν αφήσω το αυτοκίνητό μου στη μέση κάποιας στροφής και προκαλέσω ατύχημα, ο νόμος θα με κυνηγήσει. Αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους ώστε να γεμίσουν τα σύνορα ναρκοπέδια δεν πρέπει να βαρύνονται με την ευθύνη για το χαμό τόσων ανθρώπων?

Ναι, ναι ξέρω. Δεν χαρακτηρίζεται σαν δολοφόνος απλά εκείνος που προκαλεί το θάνατο σαν συνέπεια κάποιων πράξεών του γενικά, αλλά εκείνος που σκοτώνει ο ίδιος ένα συνάνθρωπό του με δόλο, και δεν ξέρουμε κάτι τέτοιο για τον Αντιπρόεδρο. Σωστό κι αυτό. Δεν νομίζω όμως ότι η κατηγορία απέναντί του είναι ότι Ο ΙΔΙΟΣ πάει και δολοφονεί μετανάστες, αλλά ότι η πολιτική της κυβέρνησής του είναι δολοφονική. Σε αυτή την περίσταση δε είναι πιο δολοφονική (αν μου επιτρέπεται το συγκριτικό) από τις άλλες φορές γιατί δεν πρόκειται για μια γενική επίθεση στις συνθήκες ζωής και όποιον πάρει ο χάρος, έτσι «απρόσωπα». Σήμερα, η κυβέρνηση έχει την αποκλειστική ευθύνη για την εξέλιξη της υπόθεσης των απεργών πείνας (βλέπεις ότι μιλάω για «εξέλιξη». Δεν έχω καν το κουράγιο να πολυαναφέρω το ποια εξέλιξη υπαινίσσομαι).

Γιατί λοιπόν θίχτηκαν τόσο τα ΜΜΕ από το χαρακτηρισμό του Αντιπροέδρου από τους φοιτητές? Τα ίδια δεν χρησιμοποιούν αυτόν το χαρακτηρισμό για το Χίτλερ? Τραβηγμένη η σύγκριση θα μου πεις. Πραγματικά όμως, θα ήθελα να δω τι θα έλεγαν αν κάποιος χρησιμοποιούσε τη δικιά τους επιχειρηματολογία για να υπερασπιστεί τον Αδόλφο. Στην τελική δεν ξέρουμε αν ο Χίτλερ σκότωσε ποτέ κάποιον με τα ίδια του τα χέρια. Επίσης δεν έχει βρεθεί ούτε ένα χαρτί με την υπογραφή του που να λέει: «Σκοτώσατε άμεσα έξι εκατομμύρια εβραίους. Στοπ. Ο πολυχρονεμένος αρχηγός σας, Αδόλφος. Στοπ.» Τη δουλειά του έκανε κι αυτός, θα μπορούσε να ισχυριστεί ένας απολογητής του, στα πλαίσια της λειτουργίας του «απρόσωπου» ναζιστικού κράτους (το οποίο και νόμους είχε και τους εφάρμοζε αυστηρά, σε περίπτωση που μου ξαναπείς ότι για όλα φταίει το ότι «δεν εφαρμόζονται οι νόμοι»). Τέλος, υπήρξαν διάσημοι Ναζί που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για τα όσα έκαναν. Και? Τι αλλάζει μ’αυτό?

Το τελευταίο που θέλω να σου πω έχει να κάνει με τη χρήση της γλώσσας. Φαντάζεσαι τον Παπανδρέου και το Σαμαρά να μιλάνε στους φίλους τους (αν έχουν) όπως μιλάνε στη Βουλή? Όχι φυσικά! Ο πολιτικός λόγος διαφέρει από τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στο φούρναρη της γειτονιάς και μην κάνεις ότι δεν το καταλαβαίνεις. Όταν ο Χ πολιτικός λέει στον Υ, «γκρεμίζετε τη χώρα», φυσικά δεν εννοεί ότι έχει πάρει ένα τσαπί και βαράει τα βράχια της Πίνδου. Με τον ίδιο τρόπο, όταν οι πολίτες απευθύνουν την κατηγορία «δολοφόνος» σε κάποιον πολιτικό, πρέπει να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Η αντίδραση «ποιόν είπες δολοφόνο ρε?» δεν τιμά τα πολιτικά πρόσωπα της χώρας, ίσα-ίσα, φανερώνει το ποιόν τους. Τα ΜΜΕ που έσκισαν τα ρούχα τους για τις «απρέπειες» των φοιτητών σε Παρίσι και Βερολίνο, έπρεπε να είναι πιο προσεκτικά. Ο ρόλος τους δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι αυτός του αυλοκόλακα και όλο και περισσότεροι άνθρωποι το νιώθουν αυτό. Μην μπερδεύεσαι άλλο. Απ’όσα σου είπα ελπίζω να κατάλαβες ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες και ποινικές ευθύνες που είναι -στις περισσότερες περιπτώσεις-διακριτές. Το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων» το Δεκέμβρη του 2008 ήταν, με αυτή την έννοια, απόλυτα δικαιολογημένο και νόμιμο.

Αυτά για σήμερα. Επειδή ξέρω ότι έχεις ψαρώσει με το «μαζί τα φάγαμε», σε έχει τουμπάρει αυτή η ιστορία με τη συλλογική ευθύνη και τον ακόλουθο απεντοπισμό της, θα σου πω κι εγώ δυο κουβέντες συλλογικής ευθύνης. Αν έστω κι ένας μετανάστης απεργός πείνας πεθάνει, θα τον έχει δολοφονήσει η κυβέρνηση. Θα τον έχουν δολοφονήσει τα ΜΜΕ που στάθηκαν δίπλα στην κυβέρνηση. Θα τον έχεις δολοφονήσει εσύ, που θυμήθηκες μετά από τόσα χρόνια καναπέ, να ψευτο-πολιτικολογήσεις για να υπερασπιστείς τον Αντιπρόεδρο. Μαζί τους φάγατε…

 

Advertisements

1 σχόλιο (+add yours?)

  1. kolxaros
    Μαρ. 20, 2011 @ 15:59:28

    όλο ονειρεύομαι την επανάσταση,
    στα αλήθεια κι όχι σε παράσταση,
    δε θα περιμένω ως τη νεκρανάσταση,
    να δω μία ανθρώπινη κατάσταση.

Αρέσει σε %d bloggers: