Στάχτη και μπούρμπερη!

Όπως θα έχεις ήδη καταλάβει μισώ τα αφεντικά. Τόσο απλά! Μισώ τα αφεντικά και τον κόσμο τους που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν κι αυτοί να γίνουν αφεντικά. Απεχθάνομαι δε όσους το παίζουν αφεντικά και αυτό περιλαμβάνει και τον εαυτό μου σε στιγμές που την έχω δει κάπως. Υπάρχει όμως μια εξαίρεση. Ένα αφεντικό που το εκτιμώ και τ’αγαπώ και ό,τι λέει το ακούω και το σέβομαι. Έλα, κατάλαβες για ποιόν λέω. Σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του, το No Surrender, υπάρχει ο παρακάτω υπέροχος στίχος:

«We learned more from a three-minute record, baby
Than we ever learned in school»


Ό,τι γράφω εδώ πέρα, αυτά που συζητώ, αυτά που επιδιώκω έχουν να κάνουν με την υποψία ότι ο αγαπητός Bruce έχει κατά βάθος δίκιο. Το σημερινό Σχολείο δεν μορφώνει ουσιαστικά και δεν εμπνέει, έχει μείνει πολύ πίσω απ’αυτό που θα έπρεπε να είναι.

Ποιο είναι το πρόβλημα τώρα? Το πρόβλημα καλό μου είναι ότι όλα όσα λέμε τόσα χρόνια εμείς οι αναρχοκομμουνιστοληστοσυμμορίται (βάζω και τον Bruce μέσα) για το Σχολείο-φυλακή, για την ιδεολογική και κατανεμητική του λειτουργία, για την ταξική του φύση, αυτά που γράφω εδώ πέρα για αυταρχισμούς και τα ρέστα, όλα αυτά έχουν γίνει ψωμοτύρι για τους «αντιεξουσιαστές» της κυβέρνησης των τραπεζοτσολιάδων. Με θράσος απίστευτο, γυρνάνε την κριτική μας τα μέσα-έξω, ώστε πλέον είναι μια νεκρή μάζα από αίμα και εντόσθια, και τη σερβίρουν σε ασημένιο δίσκο στην απαθή σιωπηρή πλειοψηφία.

Ανακάλυψαν ξαφνικά λοιπόν τα τσακάλια του Σοσιαλισμού ότι τα παιδιά δεν περνάνε καλά στο σχολείο, ότι οι εκπαιδευτικοί είναι ανεπαρκείς, ότι τα σχολεία δεν ακολουθούν το πνεύμα της Ψηφιακής Εποχής, ότι η τοπική κοινωνία δεν εμπλέκεται στην εκπαιδευτική διαδικασία. Από ό,τι έχουμε πει εμείς, κόβουν το «ποιος ευθύνεται» και το «τι πρέπει να γίνει» και παρουσιάζουν στον κυρ-Παντελή και την κυρα-Κούλα μια απελπιστική κατάσταση που πρέπει να αλλάξει το αργότερο μέχρι αύριο.

Μέχρι αύριο? Ποιος μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο? Αν θυμάμαι καλά, ο τελευταίος που ισχυρίστηκε ότι μπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο, ήταν ο δάσκαλος Γιοσούα, 2000 χρόνια πριν, μπροστά από το ναό του Σολομώντα (Ιω 2:19). Οι σημερινοί φωστήρες μας βέβαια, δεν μπορούν να γκρεμίσουν και σε τρεις μέρες να ξαναχτίσουν. Μπορούν όμως άνετα να γκρεμίσουν. Και αυτό κάνουν!

«Το μόνο Σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται!». Αυτό ήταν γραμμένο για χρόνια στον τοίχο του Λυκείου που φοίτησα. Κάνω παρένθεση για να σου πω μια ιστορία. Λοιπόν ξέρεις, σαν πιτσιρικάς, ήθελα να πιστεύω ότι οι καθηγητές μας επίτηδες δεν έσβηναν αυτό το σύνθημα. Έλεγα από μέσα μου «να δεις που οι παμπόνηροι, το κάνουν για να μας τσιγκλίσουν, για να αναρωτιόμαστε κάθε μέρα αν μας προσφέρει κάτι το Σχολείο». Έτσι σκεφτόμουν τότε, τι να κάνω? Ωραία φάση πάντως. Φαντάσου να είχαμε εκπαιδευτικούς που να το έλεγε η καρδιά τους και να ρίσκαραν πρωτότυπες και αναπάντεχες προσεγγίσεις. Κλείνω την παρένθεση.

–         Μμμμμ! «αυτό που καίγεται» είπες?

–         Ναι, αφεντικό! Το είδα εδώ παρακάτω γραμμένο. Το γράψανε αυτά τα παλιόπαιδα της προχθεσινής διαδήλωσης πριν διατάξεις τη φρουρά να τους πνίξει στα χημικά.

–         Δεν είναι κακό όμως! Δεν είναι καθόλου κακό!!!

–         Τι εννοείς αφεντικό? Με τρομάζεις όταν κοιτάς έτσι!

–         Λοιπόν «σπίνο» παιδί μου, αυτό ακριβώς θα κάνουμε!!!

Αυτός ο υποθετικός διάλογος θα μπορούσε να είναι μια θεατρική απόδοση των συνεδριάσεων των διαφόρων επιτροπών και παραεπιτροπών για το περιβόητο «Νέο Σχολείο». Το υπουργείο με τον παράξενο τίτλο ΥΠΔΒΜΘ (τέτοιος γλωσσοδέτης είχε να μου τύχει από την εποχή του New Wave of British Heavy Metal που γραφόταν NWOBHM…) μπαίνει μπροστά στην κατεδάφιση του Δημόσιου Σχολείου. Χθες κιόλας έκανε μια καλή αρχή και ξαπόστειλε καμιά χιλιάρα απ’αυτά τα απεχθή ιδρύματα στα οποία αναπαράγεται η αστική ιδεολογία και οι ταξικοί διαχωρισμοί. Τι φωνάζεις? Τη δικιά μας τη δουλειά κάνουν οι ΠΑΣΟΚοι. Και δεν μένουν μόνο στο Σχολείο. Την ίδια δουλειά κάνουν «σε κάθε κομμάτι της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής ώστε να μη μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα», που έλεγε και ο θείος Βλαντιμίρ Ίλιτς πριν τον κάνουν μούμια. Μιλάμε για τους πιο αποφασισμένους αντικρατικούς αγωνιστές που έχουν περάσει από τη Βαλκανική. Έχω μάλιστα ακούσει ότι ένας απ’αυτούς έχει στο πορτοφόλι του μια φωτογραφία του Τσουτσουβή, όπως οι άλλοι έχουν τα παιδιά τους που τα μεγαλώνουν και τα ανατρέφουν ώστε να πάρουν κάποια μέρα τη δουλειά του μπαμπά τους και να γίνουν κι αυτά υπουργοί.

Και η κοινωνία στον ύπνο της. Ε, ήξεραν οι τραπεζοτσολιάδες πότε θα χτυπήσουν. Ήρθαν εκεί που κοιμόμαστε, μας σκούντησαν μια-δυο και σαν είδαν ότι ο ύπνος είναι βαθύς μας έριξαν μια και μας ξέκαναν. Όταν πήγα σε κάποιο από τα σχολεία που υπηρετώ (3 τον αριθμό, ούτε delivery Χημείας να έκανα…) και βρέθηκα σε τμήμα με 30 παιδιά, ανατρίχιασα. Μετά το σκέφτηκα κάπως και αναθάρρησα. Λέω, δεν μπορεί, από αύριο κιόλας θα σκάνε μύτη αγανακτισμένοι γονείς στα γραφεία των προϊσταμένων και θα τους πιάνουν από το λαιμό. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο άνθρωπος που βάζει την υπογραφή του ώστε το παιδί μου να φοιτήσει σε τμήμα με άλλα 29 παιδιά είναι σαν να μου λέει κατάμουτρα ότι δεν τον νοιάζει που το παιδί μου θα μείνει αγράμματο. Δεν υπάρχει κανένας δάσκαλος που να μπορεί να ισχυριστεί ότι κάνει σοβαρό μάθημα σε τμήμα των 30. Αν το κάνει είναι ή ψεύτης ή ανόητος! Κι όμως, δεν αντέδρασε κανένας! Τίποτα! Μηδέν! Η κοινωνία δεν το έχει σε εκτίμηση το σχολείο, το βλέπει σαν μια αγγαρεία προκειμένου να πάρει το backstage pass, το καρτελάκι των πανελλαδικών. Όσο για τη γνώση, κοροϊδευόμαστε ότι παρέχεται -με το αζημίωτο- στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα. Μαθήματα που σε πολλές περιπτώσεις γίνονται απ’τους ίδιους τους καθηγητές του σχολείου και τυχαίνει καμιά φορά αυτοί οι άνθρωποι να πρωτοστατούν στις εκδηλώσεις υπέρ του «Νέου Σχολείου». Για τα ιδιαίτερα θα σου πω άλλη φορά. Θα σου πω όμως, γιατί τα έχω πάρει με τους «ιδιαιτεράκηδες» συναδέλφους και, ή θα τα πω εδώ ή θα αρχίσουμε να βριζόμαστε έτσι μέρα μεσημέρι.

Η κοινωνία βιώνει αυτό που ονομάζω «σύνδρομο του παλιού αυτοκινήτου». Τι σημαίνει αυτό? Όταν κανείς πάρει ένα καινούργιο αυτοκίνητο, το καθαρίζει και το προσέχει. Η παραμικρή γρατσουνιά τον ενοχλεί και του στοιχίζει. Όταν όμως το αυτοκίνητο παλιώσει και βγάλει μια-δυο βλάβες, όταν αρχίσει και τον τρώει η ιδέα να πάρει ένα καινούργιο, παύει να το προσέχει. Μικρά τρακαρίσματα δεν του λένε τίποτα και αν δεν είναι κάτι σοβαρό δεν το πάει καν στο μάστορα. Μη σου πω ότι από μέσα του εύχεται να πάθει και κάτι τόσο σοβαρό ώστε να βρει αφορμή να το «σκοτώσει». Έτσι είναι και η κοινωνία με το Σχολείο. Ένα απαξιωμένο πράγμα που και να καταρρεύσει καθόλου δεν μας ενοχλεί. Ίσα-ίσα, που έτσι ετοιμόρροπο που το βλέπουμε, λέμε μάγκα αυτόν που θα το κατεδαφίσει μήπως και τη γλιτώσουμε και δεν πέσει πάνω στα κεφάλια μας.

Στάχτη και μπούρμπερη λοιπόν? Μάλλον όχι! Έχω μια καλύτερη ιδέα. Σήκω για μια στιγμή από τον καναπέ και κάνε έναν ωραίο περίπατο. Εκεί που θα ξεμουδιάζεις, κάνε στον εαυτό σου την ερώτηση: «Τι προτιμώ? απάθεια και αμάθεια ή μήπως μόρφωση και αγώνα?» Αν απαντήσεις το πρώτο έχασα το χρόνο μου μαζί σου. Αν απαντήσεις το δεύτερο, please μην μείνεις στα λόγια…

Σημείωση 1: Ένα κειμενάκι μου για τις καταργήσεις/συγχωνεύσεις ανάρτησε σήμερα η Jaquou Utopie στο blog //ΠαραλληλοΓράφος//. Την ευχαριστώ κι από εδώ!

Σημείωση 2: Για τη φράση του τίτλου, αν θες διάβασε εδώ ένα καλό κείμενο του Νίκου Σαραντάκου.

Σημείωση 3: Μην τα λέμε μόνο από εδώ. Να σε δω και σε καμιά απεργία, ε?

Advertisements

3 Σχόλια (+add yours?)

  1. blackpanther1975
    Μαρ. 16, 2011 @ 20:23:26

    Θα το αναδημοσιεύσω στους σχολιαστές χωρίς σύνορα.
    Εξαιρετικό κείμενο!

  2. Trackback: Στάχτη και μπούρμπερη! | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα
  3. lefterisp
    Μαρ. 16, 2011 @ 20:32:07

    Ευχαριστώ BlackPanther!

Αρέσει σε %d bloggers: