Γενική απεργία 19-20 Οχτώβρη. Προσωπικές σκέψεις.

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, πρόκειται για προσωπικές σκέψεις και όχι για κάποιου είδους ανάλυση ή απολογισμός. Αυτό είναι δουλειά για πολιτικές συλλογικότητες, που υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες και το ρόλο ενός τύπου που βγάζει τα μέσα του σε ένα blog. Αν χρειάζεσαι οπωσδήποτε ανάλυση, γραμμή, προοπτική ή οτιδήποτε τέτοιο, μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις τώρα κιόλας γιατί εδώ δεν έχει τέτοια.

Απέφυγα να εμπλακώ στις συζητήσεις των «πηγαδακίων» μέχρι τώρα με σκοπό να προστατέψω τον εαυτό μου από τον αυτόματο χαρακτηρισμό ο οποίος συνόδευε κάθε μια από αυτές. Σκόρπια πράγματα λοιπόν εδώ, επιγραμματικά και αυτόματα, χωρίς αξιολογική σειρά. Είπαμε. Όπως μου έρχονται.

–         Στις πορείες της 48ωρης γενικής απεργίας έφτασε να κατέβει περίπου ο ένας στους δέκα κατοίκους αυτής της χώρας. Είναι τεράστιο ποσοστό. Τέτοιο που εγώ δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου (η πορεία εδώ στην πόλη μου συγκρινόταν μόνο με μια συγκέντρωση του καυτού καλοκαιριού του 1992, αλλά νομίζω τελικά ότι ήταν μεγαλύτερη κι απ’αυτή).

–         Το γεγονός αυτό αλλάζει το πολιτικό σκηνικό δραματικά. Δεν μιλάμε για γκάλοπ, δεν μιλάμε για κάποια υπόγεια δυσαρέσκεια. Ο λαϊκός παράγοντας κινητοποιήθηκε και καθορίζει την πολιτική ατζέντα χωρίς περιθώρια για παρερμηνείες. Το πολυνομοσχέδιο για τα εργασιακά-μισθολογικά επιστρέφεται στους εμπνευστές του ακέραιο. Χωρίς διαπραγμάτευση σημείων του, χωρίς βελτιώσεις ή επιμέρους αλλαγές. Μετά από αυτό, σε ένα υποθετικό δημοκρατικό σύστημα –σαν αυτό που διαβάζουμε στα βιβλία- το νομοσχέδιο αυτό δεν θα είχε καν τη νομιμοποίηση να τεθεί προς ψήφιση.

–         Όμως το νομοσχέδιο τελικά ψηφίστηκε. Είναι το σημείο όπου ο γιατρός ανακοινώνει στον ασθενή ότι του μένουν λίγοι μόνο μήνες ζωής. Μια κυβέρνηση που δεν λογοδοτεί στο σώμα που την εξέλεξε είναι μια κυβέρνηση τελειωμένη, που στηρίζεται μόνο στους πραγματικούς εργοδότες της.

–         Η κλάψα διαφόρων Πασόκων βουλευτών –είτε είναι υποκριτική είτε ειλικρινής- με αφήνει αδιάφορο. Όταν σύσσωμος ο λαός καταγγέλλει το νομοσχέδιο κι εσύ πας και το υπερψηφίζεις, το μόνο που πετυχαίνεις με την κλάψα είναι να γίνεσαι ακόμη πιο γελοίος.

–         Την πρώτη μέρα της Απεργίας ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος. Αυτό σε μεγάλο ποσοστό οφειλόταν στο ότι το μπλόκ της ΕΛΜΕ στην πορεία ήταν τεράστιο. Στην αρκετή ώρα που μου πήρε να το περιδιαβώ συνάντησα πολλούς καλούς συναδέλφους. Ανθρώπους που δίνουν την ψυχή τους στην αίθουσα (γιατί υπάρχουν κι άλλοι, αλλά μην τα πούμε τώρα αυτά) και που μέχρι παραπροχθές απείχαν από το μαζικό αγώνα, είχαν χάσει την αισιοδοξία τους και τους είχε πάρει μπάλα η ρουτίνα. Αυτούς τους ανθρώπους, που τους εκτιμώ γι’αυτό που προσπαθούν να είναι, τους είδα προχθές να ξαναπιάνουν το νήμα, τους είδα χαμογελαστούς και ζωντανούς και τους σφίγγω το χέρι σε καθέναν και καθεμιά ξεχωριστά.

–         Δεν ξέρω αν είναι κοινοτοπία, αλλά πρέπει να το πω. Η 48ωρη κινητοποίηση δεν πέτυχε τον αντικειμενικό της στόχο. Το πολυνομοσχέδιο ψηφίστηκε. Θεωρώ ότι οι ισορροπίες ήταν πολύ λεπτές. Αυτή τη στιγμή, το μπλοκ εξουσίας είναι ανίκανο να κυβερνήσει. Είμαστε στη φάση «καληνύχτα Ευάγγελε!» (όσοι είδαν την εκπομπή του Χατζηνικολάου ξέρουν τι εννοώ). Αυτή τη στιγμή καμία αστική πολιτική δύναμη δεν μπορεί να προτείνει λύσεις γιατί πολύ απλά το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να λύσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις παρά μόνο με την παλιά-καλή βουτιά στη βαρβαρότητα. Δεν είναι μόνο ο ΓΑΠ, που του χρεώνουμε μια… δυσκολία να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κανένας από τους θεσμούς του καπιταλισμού (είτε κράτη, είτε οικονομικοί οργανισμοί) που από το 2007 και μετά να κράτησαν σταθερή την άποψή τους για το τι πρέπει να κάνουμε, παραπάνω από ένα μήνα (πολλές φορές ούτε μια βδομάδα!).

–         Το κακό είναι ότι ούτε στην Αριστερά είμαστε πολύ καλύτερα. Λίγο καλύτερα είμαστε πάντως. Αν εξαιρέσω την ομάδα Τσίπρα –που έφτασε να προτείνει «κούρεμα» 50% και εξόφληση του υπολοίπου του χρέους όταν πιάσει η χώρα θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης- η προσχώρηση του ΚΚ στο μέτωπο υπέρ της «διαγραφής» δημιουργεί ένα σημαντικό μπλοκ δυνάμεων που αρνούνται στους καπιταλιστές την αξίωση να μην πληρώσουν οι ίδιοι την κρίση που δημιούργησαν. Στο μπλοκ αυτό –για να μην μιλάω αόριστα- τοποθετώ, ανεξάρτητα από τις πολλές διαφωνίες μου με κάθε μια από αυτές τις συλλογικότητες, το ΚΚ, την Ανταρσύα, το πέραν του Συν κομμάτι του Σύριζα, το «Μέτωπο» καθώς και το Αριστερό Ρεύμα του Συν.

–         Το πρόβλημα με όλους αυτούς, και εκεί που κολλάει το ζήτημα έτσι όπως το βλέπω εγώ, είναι ότι δεν έχουν βγει στην κοινωνία (και δεν ξέρω αν την έχουν καν) με μια πρόταση συγκεκριμένη για το ποιοι και πως θα επιβάλλουν αυτή τη νέα πορεία. Η ονείρωξη της «αριστερής κυβέρνησης» δεν με πείθει, αλλά πρέπει να πω ότι χωρίς μια συγκεκριμένη πρόταση για το πώς μπορούμε να το υλοποιήσουμε, ακόμη και το καλύτερο σύνθημα μένει απλά ένα κουρελόχαρτο.

–         Υπάρχουν αρκετοί σύντροφοι, αλλά ακόμη χειρότερα, υπάρχουν πολιτικές συλλογικότητες που λένε από χθες το απόγευμα ότι θα μπορούσαμε να είχαμε νικήσει αν δεν είχαν γίνει όλα τα χθεσινά σούργελα. Μάλιστα ρίχνουν, κατά πως τους συμφέρει το φταίξιμο στις άλλες δυνάμεις. Είναι αφελείς! Κι εγώ πιστεύω ότι θα μπορούσαμε σήμερα να πανηγυρίζουμε (είπα ήδη ότι οι ισορροπίες ήταν και παραμένουν πολύ λεπτές), αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το χθεσινό δράμα. Το να πω ότι «αν το ΠΑΜΕ/μπάχαλοι/Σύριζα/ασφαλίτες/Αντιεξουσιαστές/κλπ δεν… , τότε θα είχαμε νικήσει» έχει την ίδια σχέση με τη λογική που έχει και η φράση «αν ο φίλος μου ο Βαγγέλης δεν φόραγε μπλε πουλόβερ στην πορεία, θα είχαμε νικήσει». Οι δυναμικές μέσα στην κοινωνία ήταν δεδομένες, τόσες απεργίες ήταν σε εξέλιξη, βρισκόμαστε στο μέσο μιας 48ωρης γενικής (de facto πολιτικής) απεργίας. Τι στο διάολο παραπάνω θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε την ώρα της συγκέντρωσης ώστε «να νικήσουμε»? Εδώ υπάρχουν δύο εναλλακτικά σενάρια. Το πρώτο είναι να μπορούσε το κίνημα να περικυκλώσει τη Βουλή με τέτοιο τρόπο ώστε να ακυρώσει τη συνεδρίαση. Το δεύτερο είναι να μπούκαρε το εξαγριωμένο πλήθος στα Ανάκτορα και όποιον πάρει ο χάρος. Στις συγκεκριμένες συνθήκες είτε το ένα είτε το άλλο, θα σήμαινε ένοπλη εξέγερση. Προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι δεν θα χαιρόμουν. Όμως –σοβαρά τώρα- ποια από τις πολιτικές δυνάμεις που σήμερα το πρωί κατηγορούν τον απέναντι, είναι πραγματικά έτοιμη να σηκώσει το πολιτικό και οργανωτικό βάρος μιας ένοπλης εξέγερσης? Καμία! Ας σταματήσουν λοιπόν τη σπέκουλα και ας βρουν άλλο τρόπο να μαζέψουν ψήφους για τις εκλογές που έρχονται.

–         Υπάρχουν αρκετοί σύντροφοι και συλλογικότητες επίσης που έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και ανακάλυψαν στο διήμερο μια πρωτόγνωρη «de facto συμπόρευση των αριστερών δυνάμεων». Σόρρυ σύντροφοι, αλλά πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες μαλακίες που έχω ακούσει το τελευταίο διάστημα. Το «συμπορεύομαι» έχει ενεργητική και μόνο έννοια. Η «de facto συμπόρευση» προέκυψε αποκλειστικά από το μέγεθος της κινητοποίησης. Την πρώτη μέρα εδώ στα Γιάννενα, οι δύο πορείες «φιλήθηκαν» -αν και τα σημεία συγκέντρωσης ήταν αρκετά μακρυά- επειδή πολύ απλά ολόκληρο το κέντρο της πόλης γέμισε από κόσμο (πράγμα που ανάγκασε την πάνσοφη ηγεσία του ΚΚ να μετατοπίσει τη συγκέντρωσή του της επόμενης μέρας200 μέτραπιο πέρα αργά το βράδυ, αφήνοντας κλιμάκιο του ΠΑΜΕ να ειδοποιεί τον κόσμο ότι αυτό που του ανακοινώθηκε την προηγούμενη μέρα δεν ισχύει). Το ίδιο έγινε στην Αθήνα. Καμία συμπόρευση λοιπόν δεν υπήρξε. Ξαναλέω. Η συμπόρευση είναι συνειδητή, ενεργητική επιλογή. Γι’αυτό και όταν βρέχει και γινόμαστε κι εμείς κι ο διπλανός μας λούτσα, δεν λέμε «συνβραχήκαμε»…

–         Μια άλλη διατύπωση με την οποία έχω ένα ελαφρύ πρόβλημα, είναι αυτό που ακούγεται πολύ (σχηματικά ελπίζω) ότι το ΚΚ περιφρουρούσε τη Βουλή. Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι χθες υπήρχε πρόθεση να καεί η Βουλή. Αν υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο, θα σκεφτόμουν κι εγώ ότι το ΚΚ περιφρουρούσε τη Βουλή. Όπως είπα και πιο πριν όμως, δεν μπορώ να δεχθώ αυτό το επιχείρημα από δυνάμεις που έτσι κι αλλιώς στόχευαν στην περικύκλωση της Βουλής και τίποτε περισσότερο. Κατά την εκτίμησή μου, το ΚΚ προστάτευε πρώτα και κύρια τους οπαδούς του. Και τους προστάτευε από την επαφή με τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Σύμφωνα με τη δικιά μου οπτική, το ΚΚ δεν «έπαιξε το μπάτσο», όπως κατηγορείται, απέναντι στους «απ’έξω», αλλά –ακόμη πιο ντροπιαστικά- τον έπαιξε κυρίως σε κείνους τους εργαζόμενους που επέλεξαν να πορευθούν στα μπλοκ του.

–         Συνεχίζω από το παραπάνω θέμα. Το ΚΚ συμπεριφέρθηκε σαν υποδειγματικός ρεφορμιστικός σχηματισμός. Η ταχτική του θεωρούσε δεδομένη την ήττα και έκανε ό,τι μπορούσε για να αντλήσει κομματικά οφέλη. Δεν λέω ότι επεδίωξε την ήττα. Λέω ότι –θεωρώντας δεδομένο ότι το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί- επικεντρώθηκε στο «ξεμπρόστιασμα» εκείνων που θα το υπερψήφιζαν και στην προβολή των βουλευτών του, που θα το καταψήφιζαν. Η καλύτερη «κινηματική» τοποθέτηση που καλύπτει αυτή τη λογική είναι το στήσιμο χιλιάδων φίλων του ΠΑΜΕ μπροστά από τη Βουλή. Οι ινδιάνοι υπερψηφίζουν, οι καουμπόηδες καταψηφίζουν και το ιππικό απ’έξω υποστηρίζει τους καουμπόηδες. Αν είναι μέσα από αυτή την παράσταση να δείξεις ποιους πρέπει να ψηφίσει ο κόσμος όταν έρθουν οι εκλογές, φαντάζομαι ότι είναι λογικό να μη θέλεις και συμπρωταγωνιστές. (Με τρομάζει ένα ενδεχόμενο που παίζει στο μυαλό μου, να έχουν ήδη επιλεγεί οι συμπρωταγωνιστές μιας παράστασης «εθνικής σωτηρίας»).

–         Με την ευκαιρία, να πω ότι το στήσιμο μπροστά από τα Ανάκτορα δεν είναι περικύκλωση. Με τα λίγα γράμματα που ξέρω (μπορεί οι ηγεσίες της Αριστεράς να πήγαν σε άλλο σχολείο, σε ιδιωτικό ίσως) περικύκλωση σημαίνει… περικύκλωση.

–         Ξαναπιάνω το προηγούμενο. Το ΚΚ προσπάθησε για μια ακόμη φορά να μετατρέψει ένα κινηματικό γεγονός σε δεξαμενή ψήφων (αναζητώ μια Αριστερά που δεν θα το κάνει αυτό…). Ακόμα χειρότερα, πιστεύω ότι το ΚΚ δεν στόχευε στις ψήφους των ανθρώπων που κατέβηκαν στο δρόμο, αλλά κυρίως σ’αυτές εκείνων που δεν κατέβηκαν. Στόχευε στο να κερδίσει τις εντυπώσεις της κυρά-Κατίνας σαν υπεύθυνη πολιτική δύναμη. Σήμερα κιόλας στην «Καθημερινή» δημοσιεύτηκε άρθρο μιας γνωστής κυρα-Κατίνας που του δίνει παράσημα υπευθυνότητας.

–         Πάω στα επεισόδια τώρα. Ξεκαθαρίζω ότι πιστεύω ότι η βασική ευθύνη ανήκει στην ηγεσία του ΚΚ που επέλεξε (πανελλαδικά) να αποκλείσει τους άλλους διαδηλωτές από την «κεντρική σκηνή» των διαδηλώσεων. Λέω επίσης ότι δεν έχω ξεκαθαρίσει το ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη στάση απέναντι στην ξεφτίλα του ΚΚ. Γενικά είμαι υπέρ της άποψης ότι θα έπρεπε να σταθούμε εκεί δίπλα, αφήνοντας το ΚΚ να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών του και επιμένοντας στην ενότητα. Στην πόλη μου, το ΚΚ έκλεισε τον κεντρικό δρόμο και δεν άφηνε την πορεία του εργατικού κέντρου να περάσει. Δεν μπορώ να φανταστώ τρόπο, πέραν του στρατιωτικού, με τον οποίο θα μπορούσαμε να περάσουμε το μπλόκο του ΚΚ. Συμπάθα με, αλλά όσο κι αν θεωρώ την ηγεσία του ΚΚ, εχθρό της ελευθερίας, δεν πρόκειται να τα βάλω με τους ανθρώπους που επέλεξαν να διαδηλώσουν με το ΠΑΜΕ (ούτε καν με τους αφιονισμένους ΚΝίτες που πίστευαν ότι «περιφρουρούν την απεργία από τα τσιράκια της ασφάλειας» όπως τους διαβεβαίωνε ο καθοδηγητής τους με τη ντουντούκα). Θεωρώ ότι οι σύντροφοι του αναρχικού χώρου έκαναν λάθος που επιτέθηκαν στην αλυσίδα του ΠΑΜΕ, από τη στιγμή που αποφασίστηκε η δικιά μας πορεία να αλλάξει δρόμο. Όπως επίσης, και αυτό με απογοήτευσε πραγματικά, με βρίσκει 100% αντίθετο η στοχευμένη επίθεση σε συγκεκριμένους ΚΝίτες που έπαιξαν πράγματι χυδαίο ρόλο σε παλιότερες αντιπαραθέσεις. Δεν το χωράει ο νους μου, άνθρωποι που παλεύουν για την Ελευθερία, να έχουν στο μυαλό τους  μια άτυπη λίστα προγραφών που ενεργοποιείται με την πρώτη ευκαιρία. Το να τα βάζεις με το «κορδόνι» έτσι απρόσωπα επειδή σου κλείνει το δρόμο είναι ένα πράγμα. Το να το βρίσκεις σαν αφορμή για να ξεκαθαρίσεις λογαριασμούς με συγκεκριμένους ανθρώπους είναι άλλο. Και μάλιστα πολύ… άλλο!

–         Αυτά που λέω, τα λέω για τα γιάννενα. Μεταφέροντας αυτή την άποψη στην Αθήνα κάνω κάποιες σκέψεις. Η λεγόμενη «περιφρούρηση» του ΚΚ μπλόκαρε την πλατεία με στρατιωτικό τρόπο (ίσως αυτό εννοούσαν το καλοκαίρι όταν έλεγαν ότι το κίνημα των πλατειών πρέπει να μπει στο σωστό πλαίσιο. Με τα κορδόνια των κρανοφόρων και ροπαλοφόρων ΚΝιτών το έβαλαν στο σωστό πλαίσιο…). Θεωρώ ότι οι υπόλοιποι δεν είχαν άλλα περιθώρια από το να καθήσουν εκεί δίπλα έστω και σε ασφυκτικό πρέσινγκ με το μπλοκ του ΚΚ και με τη συνεχή απαίτηση προς αυτούς να παραιτηθούν από το μονοπώλιο του χώρου. Βλέπω τη μάχη αυτή σαν πρωτίστως πολιτική.

–         Από τη στιγμή που ξεκίνησε η στρατιωτικού τύπου σύγκρουση με το κορδόνι του ΚΚ ήταν λογικό να επικρατήσουν στρατιωτικές λογικές (η εξόντωση του εχθρού). Από κει και πέρα δεν θέλει πολύ φαντασία να καταλάβεις πως προέκυψε ο παλικαράς εκείνος που πέταξε τη μολότωφ στο μπλοκ του ΠΑΜΕ πίσω από το κορδόνι. Με τον άνθρωπο αυτό δεν έχω καμία σχέση. Επίσης δεν έχω σχέση με κείνους που τον χειροκροτούν.

–         Ως εδώ όμως!!! Το γεγονός ότι κάποιοι ελάχιστοι ανεγκέφαλοι που τριγυρνάνε στη χαλαρότητα του αναρχικού χώρου είναι ικανοί να φτάσουν μέχρι εκεί, δεν δικαιολογεί όλα τα υπόλοιπα. Άκουσα συντρόφους να χειροκροτούν την ανελέητη επίθεση των κρανοφόρων του ΚΚ απέναντι στους αναρχικούς. Τους άκουσα να λένε «μπράβο στο ΚΚ που έδωσε ένα μάθημα στα μαλακισμένα». Τους άκουσα να υπόσχονται πως όταν βρεθούν στην κατάλληλη θέση θα κάνουν πολύ χειρότερα. Βρήκαν μάλιστα ευκαιρία να κατηγορήσουν τον αναρχικό χώρο για κάθε αμαρτία του. Μέσα σε λίγες μόλις ώρες κάλεσαν τους αναρχικούς να ξεκαθαρίσουν το χώρο τους από τους «μπάχαλους» (αλλιώς?) που «αντικειμενικά λειτουργούν προς όφελος της αστικής τάξης» (όταν ακούω αυτή τη φράση μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, μου έρχεται στο μυαλό η ΟΠΛΑ στην καλύτερη περίπτωση). Αναρωτιέμαι πως θα τους φαινόταν αν οι αναρχικοί τους καλούσαν να ξεκαθαρίσουν το δικό τους χώρο απ’όσους αύριο θα γίνουν στελέχη του Συν, του Πασόκ, διοικητές οργανισμών κλπ κλπ.

–         Διαχωρίζω εδώ τη θέση μου από οποιονδήποτε πιστεύει ότι οι αναρχικοί είναι ασφαλίτες. Πιστεύω ότι οι αναρχικοί είναι σύντροφοί μου. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν ειδικές μονάδες της αστυνομίας που κάνουν αυτή τη δουλειά, το να διεισδύουν σε ομάδες του χώρου ή να κάνουν μπάχαλα ντυμένοι σαν «κουκουλοφόροι». Τι σημαίνει αυτό? Αν αύριο οι ασφαλίτες  ντυθούν κομμουνιστές θα πρέπει να αποκυρήξουμε τον κομμουνισμό? (μη βιαστείς να πεις ότι αυτό δεν γίνεται σε μας. Τα ονόματα Μανιαδάκης, Μαλινόφσκυ είναι γνωστά σε όλους. Όπως είναι γνωστό ότι πλήθος χαφιέδων προσπάθούσε να εισχωρήσει στις οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς τότε που έδινε τη μάχη των συνδικάτων στη δεκαετία του ’70). Είναι γνωστό επίσης ότι η ασφάλεια προσπαθεί να κάνει το ίδιο σήμερα και στο ίδιο το ΚΚ (δεν είναι λίγες οι φορές που τα μέλη του ΠΑΜΕ έχουν ανακαλύψει ασφαλίτες ανάμεσά τους), και όχι μόνο στο ΚΚ.

–         Μήπως όμως είναι πιο εύκολο να κάνουν τη δουλειά τους οι χαφιέδες μέσα στη χαλαρότητα του αναρχικού χώρου? Μπορεί! Το βρίσκω εξαιρετικά πιθανό και μάλιστα θέλω να συμπληρώσω ότι η αποφυγή του φωτός της μέρας από πολλές αναρχικές συλλογικότητες βοηθάει σ’αυτό. Απορώ όμως ποιο δικαίωμα δίνει αυτό σε έναν κομμουνιστή να χειροκροτεί το ανελέητο κυνηγητό των φρουρών του ΚΚ απέναντι σε κάθε αναρχικό.

–         Φτάνω σε ένα δύσκολο σημείο, που κάπως με αφορά (ή μάλλον με αφορούσε) και προσωπικά. Σοκαρίστηκα και απογοητεύτηκα από την ανακοίνωση της Ανταρσύα. Η φράση: «η επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων κατά της διαδήλωσης στο Σύνταγμα ξεδιπλώθηκε με τη χρησιμοποίηση της δολοφονικής επίθεσης τυχοδιωκτικών ομάδων, που βρίσκονταν για άλλη μια φορά σε διατεταγμένη υπηρεσία, ενάντια στη περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και σε άλλους διαδηλωτές» είναι ό,τι χειρότερο άκουσα από χθες το βράδυ. Δεν ξέρω αν και το ίδιο το ΚΚ έφτασε σε τέτοια πρακτορολογικά βάθη.

–         Δεν ξέρω αν θα με πείραζε το ίδιο αν δεν έβλεπα το ίδιο ερμηνευτικό σχήμα να αναπαράγεται σχεδόν σε κάθε περίπτωση που τα πράγματα «ξεφεύγουν από τον έλεγχο». Δεν ξέρω αν θα με πείραζε το ίδιο αν δεν έβλεπα ότι κάθε απόπειρα διαφορετικού «επαναστατικού» δρόμου καταντάει καρικατούρα του ΚΚ. Δεν ξέρω αν θα με πείραζε το ίδιο αν δεν έβλεπα καλούς και έντιμους συντρόφους να γοητεύονται τόσο πολύ από τις πρακτικές του ΚΚ.

–         Τολμώ επίσης να αναφερθώ στο σύντροφο που χθες έχασε τη ζωή του. Ήμουν στο δρόμο και οδηγώντας παρακολουθούσα από το ραδιόφωνο τις εξελίξεις. Μου έκανε εντύπωση ο χρόνος που έκανε να βγει η επίσημη ανακοίνωση από το νοσοκομείο. Δεν είμαι γιατρός, δεν ξέρω ποιο είναι το πρωτόκολλο σε τέτοιες περιπτώσεις, όμως αμέσως σκέφτηκα ότι κάτι πάει στραβά με την πρώτη ανακοίνωση ότι ο σύντροφος σκοτώθηκε από πέτρα. Σιχάθηκα πραγματικά από τη στάση της ηγεσίας του ΚΚ που υποβάθμισε το γεγονός και για ώρα συμμετείχε στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Ο σύντροφος λοιπόν δεν σκοτώθηκε από πέτρα, δεν έφερε καν κάποιο τραύμα. Χάθηκε επειδή τα δακρυγόνα της αστυνομίας συναντήθηκαν με την κακή κατάσταση της υγείας του (κατάσταση στην οποία βρίσκεται πιθανώς η υγεία πολλών ανθρώπων που κατεβαίνουν στο δρόμο). Η φυσική και πολιτική ηγεσία της αστυνομίας γνωρίζει πολύ καλά τη ζημιά που κάνουν τα δακρυγόνα στην υγεία των ανθρώπων, όπως επίσης το γνωρίζουν και όσοι τα πετάνε «εκτελώντας εντολές». Μπορεί κανείς να βρει διάφορα νομικίστικα κόλπα για να πει ότι δεν είναι δολοφονία, όμως το γεγονός παραμένει. Ο άνθρωπος αυτός έχασε τη ζωή του από τη δράση της ελληνικής αστυνομίας. Στο σημείο αυτό θέλω να πω ότι επειδή η Αλέκα έσπευσε να καθησυχάσει το σύστημα ότι δεν θα προκαλέσει νέο Δεκέμβρη, δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι θα το καταπιούμε. Μου προκαλεί εξαιρετικά αρνητική εντύπωση η απροθυμία πολλών αναρχικών να «εξοργιστούν» για το χαμό του συντρόφου, μόνο και μόνο επειδή ήταν μέλος του ΠΑΜΕ. Δημήτρης Κοτσαρίδης, ήταν το όνομα του συντρόφου και ο εκδικητής άγγελος της Ιστορίας θα το θυμάται όταν έρθει η ώρα.

–         Τελειώνω με μια ακόμη σκέψη. Η Βία δεν μπορεί να αποτελεί τρόπο επίλυσης πολιτικών διαφορών στο εσωτερικό του κινήματος. Για να είμαστε ακριβείς, η Βία δεν μπορεί να επιλύσει καμία διαφορά. Επιμένω να είμαι υπέρ της βίαιης ανατροπής του καπιταλισμού. Η επαναστατική βία όμως δεν επιλύει πολιτικές διαφορές (ούτε η βία απέναντι στους Ναζί), δεν είναι αυτός ο σκοπός της. Ο Κομμουνισμός δεν αποτελεί αποτέλεσμα επίλυσης διαφορών με την αστική τάξη. Να σου πω και κάτι, υπάρχουν σύντροφοι που φτιάχνονται με ιστορικές στιγμές που η ενδοκινηματική αντιπαράθεση έφτασε στην παράνοια. Στεφανώνουν με δάφνες την Κροστάνδη, τον Ισπανικό Εμφύλιο, το Χημείο και τοποθετούν με αυταρέσκεια το θετικό ή αρνητικό πρόσημο ανάλογα με την πολιτική τους τοποθέτηση. Για μένα όλα αυτά ήταν απλά ήττα, τίποτε άλλο. Και κάτι τελευταίο που με ενοχλεί εδώ και χρόνια. Όποιος σύντροφος θέλει να φέρει στην πορεία το καδρόνι του ας το φέρει αν νομίζει ότι του χρειάζεται. Ας μην το ντύνει όμως με τα τιμημένα χρώματα του κόκκινου, του μαύρου ή του μαυροκόκκινου.

Advertisements

5 Σχόλια (+add yours?)

  1. Ο ναύτης της Κροστάνδης
    Οκτ. 21, 2011 @ 18:28:40

    Την άλλη φορά σύντροφε, γράψε μας και μια εμπεριστατωμένη ανάλυση για τις ταραχές στην Άνω Μογγολία, ή, απλά, ανέφερέ μας πως, κατά τη γνώμη σου, φταίει ο τάδε ή ο δείνα.

  2. Δεν υπάρχει θεός
    Οκτ. 21, 2011 @ 22:15:43

    Ωραίο άρθρο. Σε ένα σημείο όμως λες: «Θεωρώ ότι οι σύντροφοι του αναρχικού χώρου έκαναν λάθος που επιτέθηκαν στην αλυσίδα του ΠΑΜΕ, από τη στιγμή που αποφασίστηκε η δικιά μας πορεία να αλλάξει δρόμο.» Εκεί, σύντροφε, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος. Βασικά λες ανακρίβειες, ύψιστης όμως σημασίας. Οι αναρχικοί ήταν στο ρολόι, πολύ πίσω, όταν τα πρώτα μπλοκ έφταναν στην πλατεία. Κάποιοι λίγοι, ελάχιστοι, μεμωνομένα άτομα από άσχετους μεταξύ τους χώρους, φώναζαν η πορεία να στρίψει προς την Καλούτσιαννη, για να αποφευχθεί η σύγκρουση. Κάποιοι άλλοι, γνωστοί παράγοντες της άκρας αριστεράς, πήραν την ντουντούκα και φώναζαν ενθαρρύνοντας τον κοσμο να συνεχίσει προς τη πλατεία, προς το κορδόνι του ΚΚΕ. Εντωμεταξύ έφτασαν τρέχοντας οι πρώτοι σύντροφοι από το αναρχικό μπλοκ. Οι ακροαριστεροί που πρώτα φώναζαν να συνεχίσουμε τα μαζέυαν τότε… Εκεί χαώθηκε η φάση. Βέβαια μιλάω για συγκεκριμένα άτομα, δεν μιλάω για την άκρα αριστερά γενικά.

    • lefterisp
      Οκτ. 21, 2011 @ 22:31:08

      Δεν μιλάμε για την ίδια στιγμή. Η πρώτη «επαφή» με το ΠΑΜΕ έγινε όπως έγινε και στη συνέχεια η πορεία πήγε από κάτω και ξαναβρήκε από την άλλη μεριά τη συγκέντρωση του ΚΚ. Για εκείνη τη στιγμή μιλάω. Καλώς ή κακώς (λέω στο κείμενο τη γνώμη μου) η πορεία συνέχισε παρακάμπτοντας το ΚΚ. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να σταθούν εκεί οι αναρχικοί και να τις παίξουν με το κορδόνι. αντικειμενικα, εκείνη τη στιγμή το ΠΑΜΕ δεν εμπόδιζε μιας και η πορεία ήδη πήγαινε προς τα πάνω. Για μένα ήταν καθαρά κίνηση τσαμπουκά και ως εκ τούτου εντελώς λαθεμένη.

  3. Δεν υπάρχει θεός
    Οκτ. 21, 2011 @ 22:39:56

    Οκ, κατάλαβα. Με κάθε σεβασμό στις απόψεις σου (πολλά από όσα λες τα συμμερίζομαι), εγώ δεν το βλέπω ως τόσο μεγάλο λάθος, έτσι όπως είχαν έρθει τα πράγματα. Νομίζω επίσης ότι εκείνη την ώρα δεν μπορούμε να πούμε ότι είχε αποφασιστεί «η δικιά μας πορεία να αλλάξει δρόμο» και να μην γίνει σύγκρουση. Βασικά η βλακεία είναι που από την αρχή δεν αποφύγαμε τη σύγκρουση. Ρίσκαραν όμως οι ΚΚΕέδες κάνοντας αυτή την κίνηση. Και δεν τους βγήκε και τόσο καλά. Το πρόβλημα είναι ότι μάλλον πάμε όλοι πίσω με αυτά τα πράγματα. Δυστυχώς, σύντροφε Λευτέρη.

  4. lefterisp
    Οκτ. 21, 2011 @ 23:45:14

    Ανεβάζω εδώ δύο κείμενα που έχουν ένα ενδιαφέρον.
    Το πρώτο είναι η ανακοίνωση του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, που είναι κατά τη γνώμη μου η πιο σωστή και ολοκληρωμένη που έχει βγει μέχρι στιγμής:
    http://www.eek.gr/default.asp?pid=6&id=1366
    Το άλλο είναι η εκτίμηση της εφημερίδας «Κόντρα». Δεν το βάζω τόσο για τη συνολική άποψη, όσο για το σημείο που αναφέρεται στο αν μπορούσε να πέσει η κυβέρνηση μέσα από τις κινητοποιήσεις αυτές. Προφανώς -φαίνεται στο κείμενό μου- διαφωνώ με την άποψη της εφημερίδας «Κόντρα», όμως είναι διατυπωμένη τόσο συγκροτημένα που θα ήταν άδικο να μην υπάρχει εδώ:
    http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=14220&pos=4&cat_id=48

Αρέσει σε %d bloggers: