Ανεπίκαιρο: Ομορφιά και Επανάσταση

Είναι σίγουρο ότι ετούτο το ποστ θα παρεξηγηθεί. Ναι, είμαι σίγουρος πως θα στραβώσεις μ’αυτά που θα γράψω, κι αν δεν το κάνεις θα στραβώσω εγώ με σένα.
Επειδή δέχομαι να μου γίνει κάθε κριτική εκτός από μια, σπεύδω να διευκρινίσω ότι δεν πιστεύω απλά ότι η Επανάσταση και ο Έρωτας συνδέονται άρρηκτα, αλλά -πολύ περισσότερο- έχω την άποψη ότι (θα μιλήσω σαν Χημικός τώρα, συμπάθα με) ο Έρωτας είναι αλλοτροπική μορφή της Επανάστασης, και το αντίστροφο. Άκου και κάτι ακόμη. Πιστεύω ότι αυτό το “Έρωτας/Επανάσταση” πράγμα, κάνει τους ανθρώπους ομορφότερους. Με την πιο ουσιαστική έννοια της ομορφιάς που μπορώ να φανταστώ. Καμία σχέση με την ιλουστρασιόν ομορφιά των περιοδικών δηλαδή.

Ο αντάρτης Κώστας Μπαλάφας. Τι Ομορφιά!!!

Αρχίζω όμως να έχω ένα μικρό πρόβλημα (δυστυχώς νομίζω ότι θα γίνει και μεγαλύτερο στη συνέχεια). Ποιό είναι αυτό? Είναι δεδομένο ότι ο καπιταλιστής θα κάνει τα πάντα για το κέρδος. Θα σου πουλήσει μέχρι και το σκοινί που θα τον κρεμάσεις. Καταλαβαίνω λοιπόν απόλυτα το γιατί τα αστικά ΜΜΕ της Χιλής (και της Ν. Αμερικής γενικότερα και σύντομα κι άλλα) το παίζουν ότι έχουν πάθει πλάκα με τη “χαρισματική” συντρόφισσα Βαλέχο, μια απο τις “ηγετικές φυσιογνωμίες” του νεολαιίστικου κινήματος στη Χιλή και μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας. Κι εγώ αν ήμουν στη θέση τους θα ήθελα να εκμεταλλευτώ την ορμή του κινήματος για να βγάλω πέντε φράγκα παραπάνω. Επίσης, για να απομακρύνω το κρέμασμα που έλεγα πριν, θα έκανα μεγάλες προσπάθειες για να μην προβάλλω τη συντρόφισσα Βαλέχο τόσο σαν κομμουνίστρια όσο σαν μια όμορφη κοπέλα που, by the way, μιλάει και έξυπνα. Ίσως ακόμη-ακόμη να έβρισκα μια ευκαιρία να πω ότι “μάλιστα! αν ήταν έτσι οι κομμουνιστές, αυτό είναι άλλο πράγμα”. Αν μας μίλαγε έξυπνα μια γοητευτική γυναίκα, ο κομμουνισμός θα ήταν αλλιώς. Τι κρίμα που οι περισσότεροι όμως κομμουνιστές είναι κάτι ταλαιπωρημένοι εργαζόμενοι/ες που μιλάνε “ξύλινα” και λένε κάτι περίεργα “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”…
Να σου πω τώρα κάτι παραπάνω. Στον καπιταλισμό δεν είναι μόνο ότι έχουμε “γενικευμένη εμπορευματική παραγωγή”. Ο καπιταλισμός τείνει να μετατρέψει τα πάντα σε εμπόρευμα. Ακόμη και τους αντιπάλους του. Το έκανε με το πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα, το έκανε με τα σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης, το έκανε με τα πάντα (μέχρι και βραδυνό φόρεμα με στρας στάμπα το Λένιν έχω δει…). Στην περίπτωση της συντρόφισσας Βαλέχο έχουμε ακόμη έναν παράγοντα, αυτόν της πατριαρχίας. Ακόμη κι αν η συντρόφισσα Βαλέχο ήταν η πιο ματοβαμμένη επαναστάτρια, ο κυρίαρχος τρόπος του να βλέπουμε τα πράγματα θα εστίαζε πάνω της στην ιδιότητα της γυναίκας, θα ζύγιζε και θα ξαναζύγιζε το κατά πόσο αυτό το πράγμα-γυναίκα ικανοποιεί ή όχι τα ανδρικά αισθητήρια. Πραγματικά ελπίζω καθώς γράφω ετούτο εδώ, να μην έχω πέσει -έστω κι από την αντίστροφη- στην παγίδα αυτής της νοοτροπίας.
Εδώ όμως ξεκινάει κι άλλο ένα ζήτημα που μας αφορά πιο άμεσα. Θέλω να πω, ο καπιταλισμός ας κάνει τη δουλειά του, ας κόψει και το λαιμό του, τι μας νοιάζει εμάς? Το πρόβλημα αρχίζει να υπάρχει από τη στιγμή που αλλάζουν και τα δικά μας κριτήρια. Από τη στιγμή που για να κερδίσουμε όλο και μεγαλύτερα ακροατήρια, πάμε και πέφτουμε στα ίδια λάθη και τελικά βγάζουμε τα μάτια μας. Νομίζω ότι κάθε πράξη των κομμουνιστών πρέπει να μετριέται όχι μόνο με βάση το άμεσο αποτέλεσμά της, αλλά και από τα μέσα που κινητοποίησε για να το επιτύχει. Κάθε πράξη μας έχει έτσι, αναπόφευκτα, και διαπαιδαγωγητικό ρόλο. Η προβολή λοιπόν της γοητείας ενός ηγέτη πρέπει να λογοδοτεί στην ικανότητά του να υπερασπίζεται τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του κινήματος και όχι στο πόσο συμπαθής θα είναι στην κοινή γνώμη. Ακόμη και η ομορφιά του προσώπου μπορεί να είναι εργαλείο ή αποτέλεσμα του αγώνα. Όπως έγραψα και πριν, το χαμόγελο, η αισιοδοξία, η αγάπη που ακτινοβολούν από το πρόσωπο του επαναστατημένου/ερωτευμένου ανθρώπου βάζουν κάτω όλους τους τόνους του make-up και του photoshop που κρύβει η ομορφιά των περιοδικών. Μπορεί να γκρινιάζω τώρα ή να γίνομαι υπερβολικός, αλλά δεν μπορώ να βλέπω τη φρεσκάδα και τη γοητεία μιας επαναστάτριας να μπαίνει στην ιλουστρασιόν κλίνη του Προκρούστη για χάρη του θεάματος. Μια σύγκριση των παρακάτω φωτογραφιών νομίζω δείχνει το τι εννοώ.

Κατάλαβες που το πάω?

Θα πω και κάτι τελευταίο. Δεν πιστεύω στους αρχηγούς γενικά. Δεν παραγνωρίζω το ρόλο των προσώπων στην Ιστορία, αλλά δεν γουστάρω τους αρχηγούς. Έτσι απλά. Για να φύγω λίγο απο τη συντρόφισσα Βαλέχο, θα φέρω το παράδειγμα του συντρόφου Μπεσανζενώ της LCR. Οι περισσότεροι απ’όσους είχαν κάποια επαφή με το σύντροφο συμφωνούν ότι πρόκειται για μια “χαρισματική” προσωπικότητα. Είναι δεδομένο ότι ένα σημαντικό κομμάτι των εκλογικών επιτυχιών της LCR οφείλεται και στο γεγονός αυτό. Ήμουν όμως της άποψης ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή που τα γαλλικά ΜΜΕ πάθαιναν την πλάκα τους με το “φαινόμενο Μπεσανζενώ”, ήταν η ώρα που ο σύντροφος έπρεπε να αντικατασταθεί. Θέλει μεγάλη κουβέντα το ζήτημα, όμως πραγματικά δεν έχουμε ανάγκη από “ηγέτες”. Ελπίζω σε ένα κομμουνιστικό κίνημα που θα μετατρέπει κάθε μέλος του σε φυσική ηγεσία του χώρου του, αλλά και το αντίστροφο, ότι τα πιο πρωτοποριακά στοιχεία ενός κοινωνικού χώρου θα επιζητούν την ένταξή τους στο κομμουνιστικό κίνημα.
Και επειδή σε μούρλανα, μέρες που είναι, κλείνω με ένα βιντεάκι υπονομευτικό προς όλες τις κατευθύνσεις…
Advertisements

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. Dambala
    Οκτ. 26, 2011 @ 21:33:45

    Είναι σίγουρο ότι ετούτο το ποστ θα παρεξηγηθεί. Ναι, είμαι σίγουρος πως θα στραβώσεις μ’αυτά που θα γράψω, κι αν δεν το κάνεις θα στραβώσω εγώ με σένα.

    ……

    Μου αρεσει η διαλακτικοτητα σου…..

    μου αρεσε το αρθρο αλλα αν δεν μου αρεσε θα φοβομουν να στο πω 🙂

Αρέσει σε %d bloggers: