Νοέμβρης!

Η μικρή μου κόρη κρατάει ένα πολύχρωμο πλακάτ, που φτιάξανε στο νηπιαγωγείο και γράφει “ψωμί, παιδεία, ελευθερία”. Η μεγάλη μου, στο Δημοτικό, σιγοτραγουδά καθώς την πηγαίνω στη γιορτή το “ακορντεόν” του Μάνου Λοΐζου. Από κει μέχρι να φτάσω στο δικό μου σχολείο δεν σταματάω να βλέπω παιδιά με μουσικά όργανα στην πλάτη και στίχους στα χέρια. Έξω από τα σχολεία άλλα παιδιά μοιράζουν προκηρύξεις. Κι αυτές το ίδιο γράφουν, “ψωμί, παιδεία, ελευθερία”. Φτάνω στο σχολείο -έχω κι εγώ μια κιθάρα μαζί μου- και σε λίγο ξεκινάμε τη γιορτή. Τα παιδιά -κι εμείς- τραγουδάμε. Είμαστε χαρούμενοι. Αυτά τα τραγούδια με κάποιο τρόπο είναι δικά μου, αλλά και των παιδιών την ίδια στιγμή -και τι περίεργο!- κι ενός αρκετά μεγαλύτερου συναδέλφου, που σιγοτραγουδά δακρυσμένος. Είμαστε χαρούμενοι και ζωντανοί. Και είναι η μοναδική σχολική γιορτή που μας κάνει να αισθανόμαστε έτσι.

Κοίτα, εσύ κι εγώ έχουμε γκρινιάξει πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Λέμε ότι η γιορτή μετατράπηκε σε επέτειο, ότι νερώθηκε το μήνυμα της εξέγερσης. Εντάξει, κάποιο δίκιο θα έχουμε, όμως από την άλλη κοίτα λίγο ρε παιδί μου όλα αυτά τα νέα παιδιά, τον ενθουσιασμό τους. Σου φαίνεται σαν να πηγαίνουν σε κάτι τυπικό? σαν να βγάζουν μια υποχρέωση? Φυσικά όχι. Αυτή η μέρα έχει το δικό της τρόπο να επιβάλλει το μήνυμά της και γι’αυτό δεν έπαψε να είναι στο στόχαστρο κάθε ανόητου συντηρητικού.

Σε κάποιο μίζερο γραφείο, ένας θλιβερός γραφειοκράτης έχει λυσσάξει. Έκανε ό,τι μπορούσε για να μην πραγματοποιηθεί η γιορτή και δεν του πέρασε. Τίποτα δεν θα του περάσει!

Μια υπουργός -της παιδείας ας πούμε- δεν τολμά καν να πάει στο ΕΜΠ να αφήσει ένα λουλούδι. Φοβάται λέει τις δυναμικές μειοψηφίες. Ανοησίες. Εγώ λέω να την αφήσουν οι σύντροφοι φοιτητές να περάσει μέσα από τον κόσμο και να αφήσει ένα λουλούδι. Θέλω να δει τα μάτια των ανθρώπων, πως θα την κοιτάζουν καθώς θα περνά. Θέλω να νιώσει την οργή των νεκρών να της κοπανάει την όποια συνείδηση, θέλω να αισθανθεί το αδικαίωτο παρελθόν να μορφοποιείται στον ιστορικό νεκροθάφτη της τάξης που της παρείχε την πολυπόθητη δερμάτινη καρέκλα. Ας της κάνουν χώρο οι σύντροφοι φοιτητές και δεν θα μπορέσει ούτε βήμα να κάνει, αν έχει μια στάλα ντροπή.

Το Νοέμβρη του 1993, ο σύντροφος Αντώνης Νταβανέλος (στην ΟΣΕ τότε) έγραφε μια μπροσούρα για το Πολυτεχνείο: “Αυτές τις μέρες στην Ιταλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ισπανία η απειλή ενός νέου Μάη συνταράζει ξανά τους ανήμπορους να δώσουν διέξοδο στην κρίση καπιταλιστές. Στην Ελλάδα η ίδια απειλή θα έχει δικαιολογημένα άλλο όνομα: Νοέμβρης!”

Νοέμβρης! τον αγαπάω αυτό το μήνα, όπως αγαπάω το Μάη και τον Οχτώβρη. Όπως εδώ και τρία χρόνια αγαπάω το Δεκέμβρη. Όπως εδώ και κάτι μήνες αγαπάω και τον Ιούνη. Και φτάνει η ώρα που θα αγαπήσω όλους τους μήνες -με καινούργια ονόματα πια, όπως τότε στη Γαλλία- γιατί όλοι οι μήνες θα είναι δικοί μας και κανένας των αφεντικών.

Λοιπόν, σε περιμένω. Ας κλείσουμε από τώρα εσύ κι εγώ δυο θέσεις σε κάθε ομάδα “300 προβοκατόρων” του μέλλοντος…

Advertisements

3 Σχόλια (+add yours?)

  1. jkar
    Νοέ. 17, 2011 @ 16:43:29

    • lefterisp
      Νοέ. 17, 2011 @ 17:25:58

      Ή δεν κατάλαβες τίποτα από το κείμενο ή κάνεις ότι δεν κατάλαβες!
      Κοίτα, αν παίρνεις μαθήματα θεαματικών ασυναρτησιών από τον Καρατζαφέρη, δεν χρειάζεται να διαβάζεις αυτό το blog. Σε κάθε περίπτωση, δεν ενδιαφέρομαι για διαδικτυακές αντιπαραθέσεις πάνω σε τέτοιου είδους προκλητικά σχόλια.

  2. Ε.Ρ.
    Δεκ. 05, 2011 @ 14:20:48

    Συγχαρητήρια Λευτέρη για αυτά: http://www.youtube.com/watch?v=YcNcQEcQwgo και αυτά: http://www.youtube.com/watch?v=YcNcQEcQwgo , και άλλα τόσα. Έχει ανάγκη η εκπαίδευση από τέτοιες κινήσεις…

Αρέσει σε %d bloggers: