Καλό Ηλιοστάσιο!

Σήμερα, όπως κατάλαβες ήδη, γιορτάζω το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Γιορτάζω την ήττα της νύχτας ακριβώς τη στιγμή που φαντάζει αήττητη (κανένα σκοτάδι δεν είναι αήττητο, αν το καλοσκεφτείς) και την αρχή του μεγαλώματος της μέρας. Γιορτάζω τον αναπόφευκτο ερχομό της Άνοιξης, ακόμη κι αν ξέρω ότι θα μεσολαβήσει ένας σκληρός Φλεβάρης. Γιορτάζω, όπως γιορτάζουν οι άνθρωποι το ίδιο φαινόμενο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Γιορτάζω σαν παλαβός, με την αίσθηση του μεγαλείου που δίνει η συνειδητοποίηση της ενότητας του ανθρώπου με τη Φύση (το “ανόργανο σώμα του”, όπως έλεγε ο Κάρολος Μαρξ).
Τώρα, δεν θέλω να στη σπάσω, αλλά πιστεύω βαθιά ότι όλοι αυτοί που τριγυρνάνε με τα “Χο, χο, χο”, τα λαμπάκια, και το “να βάλουμε την αγάπη στις καρδιές μας”, στην πραγματικότητα γιορτάζουν ό,τι κι εγώ. Μόνο που ίσως δεν το ξέρουν.
Καταλαβαίνεις ότι αυτό που λέω δεν μπορώ να το αποδείξω. Έχω ισχυρές ενδείξεις, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω. Να σου πω την αλήθεια, θυμώνω κάπως με κείνους τους απατεώνες που έφτιαξαν τις ταινίες Zeitgeist ακριβώς γι’αυτό το λόγο. Η εισαγωγή της πρώτης ταινίας είναι όντως κάπως ψαρωτική, αλλά όταν διαπιστώσεις ότι όλο αυτό αποτελεί μια προσεκτική, μαρκετίστικη παρουσίαση της αλήθειας, ώστε να οδηγείσαι στο συμπέρασμα που θέλουν αυτά τα ψώνια, θυμώνεις που επέτρεψες να σε χειραγωγήσουν. Ένας σοβαρός επιστήμονας της “από κει μεριάς” (τω κοινωνικών επιστημών δηλαδή), δεν έχει συνήθως αυτό το άγχος. Γνωρίζει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι θεωρίες του δεν μπορούν να θεμελιωθούν με θετικές αποδείξεις, όπως στη ΦυσικοΧημεία. Ο ψευδοεπιστήμονας ή το απλό καθημερινό ψώνιο του internet (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου…) όμως δεν μπορεί να αρκεστεί σ’αυτά που πράγματι έχουν να του δώσουν οι κοινωνικές επιστήμες, θέλει βεβαιότητες. Στην περίπτωση του Zeitgeist αναζητά, κατά τη γνώμη μου, βεβαιότητες το ίδιο επικίνδυνες με αυτές που υποτίθεται ότι επιχειρεί να ανατρέψει. Όμως (να το και το “όμως”!), παρά το γεγονός ότι θεωρώ απαράδεκτο το μανιπουλάρισμα που γίνεται στο Zeitgeist, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω ότι κατά πάσα πιθανότητα, η γιορτή των Χριστουγέννων δεν είναι τίποτε άλλο από την παλιά-καλή γιορτή του Ηλιοστασίου, την τόσο παλιά, που γιορτάζεται -απ’ότι λενε οι ειδικοί- από την εποχή ακόμη που ο άνθρωπος είχε απλά (απλά?) μια ενστικτώδη επαφή με τα φυσικά φαινόμενα.
Ο Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι, στην υπέροχη εργασία του “Πώς γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν οι θεοί και οι θεές” (που by the way ανήκει στην υλιστική αθεϊστική παράδοση, που σήμερα έχει υποχωρήσει μπροστά στην trendy αθεΐα των νεο-διαφωτιστών), αφού μας πληροφορήσει ότι για καμιά τετρακοσαριά περίπου χρόνια οι χριστιανοί δεν “ήξεραν” ότι ο γιός του θεού τους γεννήθηκε το Δεκέμβρη, παραθέτει ένα σωρό στοιχεία που ενισχύουν την άποψη ότι ο εορτασμός των Χριστουγέννων την 25 Δεκέμβρη είναι ένα από τα αποτελέσματα της πολιτιστικής λεηλασίας παλαιότερων παραδόσεων, της λεηλασίας (“αφομοίωση” αν το θες πιο ευγενικά) η οποία συνόδευε πάντα κάθε φάση εξάπλωσης του Χριστιανισμού.
Πολλοί φίλοι, θρησκευόμενοι ή μη, ενοχλούνται συχνά από την επιμονή (φανατισμό μου καταλογίζουν) που δείχνω στα ζητήματα αυτά. “Ας υποθέσουμε”, λένε, “ότι πράγματι αυτό που γιορτάζουμε είναι το Ηλιοστάσιο. Τι σε πειράζει εσένα αν κάποιος το κάνει συμβολίζοντάς το με τη γέννηση του Γιοσούα, του Άδωνι ή του Μίθρα?” Προφανώς δεν με πειράζει καθόλου. Αντίθετα απ’ότι θεωρούν κάτι υστερικοί χριστιανοί, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με το τι θέλει να πιστεύει ο καθένας/μία. Αρκεί να το πιστεύει για την πάρτη του. Βρίσκω απίστευτα γλυκιά την πίστη της μικρής μου κόρης στις νεράιδες. Δεν θα μπορούσα με κανέναν ΑΠΟΛΥΤΟ τρόπο να αποδείξω σε κάποιον που πιστεύει στον Πήτερ Παν, τον Κθούλου ή τον αξιότιμο κύριο Μπίλμπο Μπάγκινς ότι όλα αυτά υπάρχουν μόνο στη φαντασία του. Με μια διαφορά. Ο οπαδός του ΠητερΠανισμού δεν θα απαιτήσει να έχει έλεγχο πάνω στη ζωή μου, δεν θα προσπαθεί να πείσει τα παιδιά μου ότι αν δεν ζήσουν όπως θέλει ο Πήτερ Παν θα καίγονται στο αιώνιο πυρ και φυσικά ποτέ μα ποτέ δεν θα ζωστεί δέκα κιλά εκρηκτικά για να πάει να ανατινάξει ένα νοσοκομείο στο οποίο γίνονται εκτρώσεις. Αυτή είναι η διαφορά λοιπόν και γι’αυτό ακριβώς δεν θεωρώ προβληματικά τα fan-club του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”, αλλά θεωρώ θανάσιμα επικίνδυνα τα Κατηχητικά Σχολεία.
Αφού τα είπα αυτά, θέλω να πω και την άλλη αμαρτία μου. Δεν μου άρεσε ποτέ η ιστορία των Χριστουγέννων. Από μικρό παιδί είχα μεγάλο πρόβλημα με τη σφαγή των Νηπίων την ιστορία με το στάβλο και φυσικά με κείνο το απίστευτο με το άστρο(???) που καθοδήγησε τους Μάγους. Όλες οι άλλες χριστουγεννιάτικες ιστορίες μου αρέσουν. Τρελαίνομαι για το διήγημα του Όσκαρ Γουάιλντ, πεθαίνω με τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Τσάρλς Ντίκενς. Μου αρέσει που για μερικές μέρες δεν σε κοιτάνε σαν μαλάκα όταν μιλάς για αλληλεγγύη και καταδιασκεδάζω όταν ζωγραφίζω ταράνδους, ξωτικά και το στρουμπουλό γεράκο που φέρνει δώρα στα παιδιά.
Δεν μου αρέσει το ότι όλο αυτό είναι ένα ψέμα. Θα ήθελα οι άνθρωποι να υπάρχουν ο ένας για τον άλλον όλο το χρόνο και όχι μόλις κυκλοφορήσει το έκτακτο παράρτημα ότι γεννήθηκε ο θεός τους. Θα ήθελα να ζουν την αλληλεγγύη μόνο και μόνο σαν όρο για να είναι άνθρωποι, και όχι για να μην τους αποστείλει ο Γιαχβέ στα κάτω διαμερίσματα όταν έρθει η ώρα της κρίσης.
Παραμένω ενοχλητικός λοιπόν και λέω ότι γιορτάζω το Ηλιοστάσιο. Γιορτάζω κάτι πραγματικό, κάτι που μπορεί να σου προκαλέσει απίστευτο δέος αν μπεις στον κόπο να προσπαθήσεις να το καταλάβεις. Μην με παρεξηγήσεις. Σε αντίθεση με τον trendy αθεϊσμό των ημερών μας, δεν είμαι απο κείνους που πιστεύουν ότι οι άνθρωποι θα απελευθερωθούν από τα δεσμά της θρησκείας όταν μάθουν καλή ΦυσικοΧημεία (αν και βοηθάει πολύ!). Πιστεύω ότι η ανάγκη για μεταφυσική πίστη προκύπτει σαν αποτελέσμα του δέους που αισθάνεται ο Άνθρωπος μπροστά στη διαπίστωση ότι δεν μπορεί να ελέγξει τη ζωή του. Για να μπορέσει να κερδίσει αυτόν τον έλεγχο δεν χρειάζεται μόνο να μάθει για τις τροχιές των πλανητών, αλλά κυρίως πρέπει να αγωνιστεί ενάντια στον παραλογισμό στον οποίο οικοδομούνται οι κοινωνίες μας. Μόνο από τη στιγμή που η κοινωνία μας θα περπατήσει “με το κεφάλι κάτω” -και αυτό θα αρχίσουμε να το συζητάμε από το πέρασμα στο Εργατικό Κράτος και μετά- θα μπορέσει και η ανθρώπινη σκέψη να σταθεί επίσης “με το κεφάλι κάτω”.
Το πήγα από εδώ, το πήγα από εκεί, στο τέλος το έφερα εκεί που το φέρνω πάντα. Ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσει κανείς το Ηλιοστάσιο είναι ο αγώνας για μια ορθολογικά σχεδιασμένη οικονομία και κοινωνία (έχει όνομα αυτό, “κομμουνισμός”). Φυσικά, δεν αποκλείονται οι καλοί φίλοι, ένας καλός μεζές, κανένα ωραίο τραγουδάκι με την κιθάρα και μπόλικη μπύρα…
Καλό Ηλιοστάσιο σε όλους/ες!!!
Advertisements

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. redkangaroo
    Δεκ. 24, 2011 @ 00:54:52

    Φοβούμαι τον Κθούλου και είμαι λάτρης του κυρίου Μπίλμπο Μπάγκινς… παλιά πατέντα είναι αυτό, ένας Πέρσης ονόματι Μάνης το έφτιαξε το σύστημα και βγήκε Μανιχαϊσμός, με ISO κλπ.
    εξαιρετικό κείμενο αγαπητέ μου.
    εκκλησία θα πάω τα Χριστούγεννα, μ’ αρέσει το αξημέρωτο του πράγματος, μ’ αρέσουν οι ύμνοι, μ’ αρέσει ακόμα πιο πολύ, το ότι ανταλλάσσουμε ευχές με μεγάλους ανθρώπους που δεν μας έχουν κάθε μέρα κοντά τους!
    καλό Ηλιοστάσιο (ή whatever)

    • lefterisp
      Δεκ. 24, 2011 @ 12:39:00

      Εσύ, καλό μου καγκουρώ, είσαι Χριστούγεννα (ή whatever) από μόνο σου! Και μάλιστα όλη τη χρονιά!
      Ό,τι επιθυμείς!!!

Αρέσει σε %d bloggers: