Αποχαιρετισμοί

Από χθες το βράδυ, που έμαθα το χαμό του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, το μυαλό μου δεν σταματά να με σφυροκοπάει με σκηνές από τις ταινίες του (αυτό παθαίνω με όλους τους δημιουργούς που αγαπώ, τους ζω μέσα από σκηνές). Ξυπνώντας σήμερα δεν μπορούσα παρά να πιάσω το πενάκι και να φτιάξω αυτό εδώ:

Το έφτιαξα εντελώς αυτόματα και άτσαλα και δεν μπήκα καν στον κόπο να διορθώσω τεχνικά λάθη του. Κάποιες φορές δεν πρέπει να πολυκοσκινίζουμε τα πράγματα.

Κανονικά, τώρα θα έλεγα πάρα πολλές εξυπνάδες. Θα τα έβαζα με όλους και στο τέλος σίγουρα θα κατάφερνα να αποδείξω ότι όλα όσα έχουν ειπωθεί για τον Τεό είναι λάθος και ότι μόνο εγώ και μερικοί φίλοι μου δικαιούμαστε να ομιλούμε. Όμως δεν μπορώ. Από χθες το βράδυ με έχει κυριεύσει μια τεράστια θλίψη, που δεν μου αφήνει περιθώρια να εκδηλώσω τέτοιες “αρετές”.
Δεν μπορώ άλλο ρε συ, το παραδέχομαι. Δεν μπορώ άλλο να αποχαιρετώ έναν-έναν εκείνους που με έφτιαξαν. Και τον τελευταίο χρόνο αποχαιρετήσαμε πολλούς.
Σκέψου λίγο τώρα την ειρωνεία και το φτύσιμο που μας έριξε κατάμουτρα η μέρα που πέρασε:
“Ζεις σε μια χώρα όπου πεθαίνει ο Αγγελόπουλος και κυβερνά ο Χρυσοχοΐδης”

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: