Εξηγήσεις…

…είμαστε οι «Γιαπωνέζοι». Μας βάφτισαν έτσι εις μνήμην των στρατιωτών της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου οι οποίοι, ακόμη και μετά τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, συνέχισαν να μάχονται υπερασπιζόμενοι τις άχρηστες θέσεις τους σε νησάκια διάσπαρτα στον Ειρηνικό, ή επειδή ποτέ δεν έμαθαν για τη συνθηκολόγηση της χώρας τους, ή επειδή αρνούνταν να παραδεχθούν ότι ο θείος τους αυτοκράτορας είχε παραδοθεί.
Δεν ήταν όμως η υπεροψία του νικητή που μας έδωσε αυτό το παρωνύμιο. Ήταν η κακεντρέχεια των ηττημένων για όποιον, νικημένο επίσης, δεν παραδίδεται μπροστά στην πανωλεθρία. Ο πόλεμος για τη δημόσια παιδεία έχει τελειώσει, η μάχη για την εκπαίδευση της νέας γενιάς έχει χαθεί εδώ και καιρό, κι όμως εμείς, βλακωδώς, δεν καταθέτουμε τα όπλα. Αυτό όμως που εξοργίζει όλους τους άλλους συναδέλφους μας δεν είναι η αλαζονεία του ανίκητου, αλλά το σθένος του μαχητή. Το πρόβλημα με μας τους Γιαπωνέζους είναι ότι η άρνησή μας να αποδεχτούμε την ήττα σημαίνει πως η μάχη κρατάει ακόμη…

Απόσπασμα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Antonio Scurati, “Δάσκαλος και Μαθητής” (Εκδόσεις “Πόλις”, 2010, μετάφραση Δήμητρα Δότση)
Η ιστορία του ανθυπολοχαγού Onoda, εδώ.
Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: