Με αφορμή ένα manga

Το σύνθημα “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία” ήταν πάντα για μένα (και νομίζω και για σένα, αν είσαι της γενιάς μου) περισσότερο ένα σύμβολο, μια υπενθύμιση μιας προηγούμενης “μεγάλης φοράς”, παρά ένα πλαίσιο αιτημάτων. Με αυτή την έννοια νομίζω, το φωνάζαμε κυρίως στις “επετειακές” πορείες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Τα τελευταία χρόνια όμως, το σύνθημα αυτό απέκτησε ξανά όλη του την επαναστατική ορμή, μιας και ο μισοπεθαμένος Καπιταλισμός όχι μόνο ξεθεμελιώνει με λύσσα και τα τρία αυτά στοιχεία, αλλά συντρίβει -θέλοντας και μη- την απόσταση που άλλοτε χώριζε την καθημερινή διεκδίκηση από τη συνολική πάλη για το πέρασμα σε μια κοινωνία Ελευθερίας.

Για πολύ καιρό, στα “παλιά καλά” (πρόσφατα) χρόνια, η Αριστερά θα μπορούσε να ψάχνει εκείνο το εκλογικό σύνθημα που με έξυπνο τρόπο θα συμπύκνωνε τις απόψεις της, συχνά φλερτάροντας με το “μάρκετινγκ”, αυτό το σιχαμένο τέκνο της κοινωνίας της κατανάλωσης. Γυαλιά με τρεις φακούς είδαμε, νέους που φιλάνε με τα μάτια κλειστά αλλά ψηφίζουν με τα μάτια ανοιχτά, ποντίκια και φάκες, ταξί που πάνε (ή δεν πάνε) στις Βρυξέλλες και άλλα πολλά.

Ε, λοιπόν το καλύτερο σύνθημα το έδωσαν οι ίδιοι οι αγωνιζόμενοι των τελευταίων δύο χρόνων. Εκείνοι εισέβαλαν στις τελετουργικές απεργίες των ομοσπονδιών και στις πλατείες κατά δεκάδες χιλιάδες και έφεραν την αλήθεια τους στο προσκήνιο: “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία”. Τίποτα λιγότερο απ’αυτό, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει τα πάντα.

Για το λόγο αυτό συγκινήθηκα βαθιά όταν διαπίστωσα ότι η Ανταρσύα, το μετωπικό σχήμα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, κατεβαίνει στις εκλογές της 6ηςΜάη αναδεικνύοντας ως κύριο συνθήμά της το “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία” πλάι στο “Αντικαπιταλιστική Ανατροπή” (Επισημαίνω ότι μιλάω για σύνθημα και όχι για το πρόγραμμα του μετώπου το οποίο φυσικά είναι πιο… αναλυτικό).

Πάμε παρακάτω τώρα.

Μέσα από έναν (ιντερνετικό) διάλογο με (πραγματικούς) συντρόφους, προέκυψε η ιδέα για μια παραλλαγή της παλιάς ρώσικης αφίσας στην οποία στηρίχθηκε το έμβλημα της Ανταρσύα, σε στυλ manga. Όσοι με ξέρουν, δεν είναι δύσκολο να φανταστούν ότι αμέσως άρχισε να με τρώει το χέρι και να με τραβάει το σχεδιαστήριο. Με σημαντικό σωματικό κόπο (όσοι με γνωρίζουν, επίσης ξέρουν το γιατί…) κατάφερα σχετικά σύντομα να ανταποκριθώ στην πολιτική/καλλιτεχνική πρόκληση, καταλήγοντας σ’αυτό εδώ:

Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με το συγκεκριμένο σχέδιο:

Δεν χρειάζεται να σου πω ότι χαίρομαι πολύ που την εικόνα αυτή την καλοδέχτηκαν αρκετοί σύντροφοι. Νομίζω ότι η αλήθεια του συνθήματος συνετέλεσε και σε μια ευρύτερη αποδοχή από καλούς φίλους και συντρόφους που υποστηρίζουν άλλους χώρους της Αριστεράς.

Ο Σύντροφος Χαρίδημος φιλοξενεί στο blog του και τις δύο εκδοχές του σχεδίου (την αυθεντική και τη δική μου), ενώ στο MediA Oasis είδα και κάποια πολύ ενδιαφέροντα σχόλια για τη χρήση του όρου manga. Πράγματι, με μια αυστηρή ματιά, αυτή η τεχνοτροπία δεν είναι καθαρό manga. Θεωρώ όμως ότι η παγκόσμια πραγματικότητα έχει κάπως επιβάλλει τη “διασταλτική” χρήση του όρου. Όπως και να έχει, μου αρέσουν πολύ, περνάω πολύ όμορφα ζωγραφίζοντας έτσι και δεν με ακουμπάνε καθόλου οι στείρες και ελιτίστικες κριτικές ότι πρόκειται περί “μανιέρας” ή “φτήνιας”.

Τα αγαπώ τα manga και αγάπησα ιδιαίτερα και τούτο εδώ καθώς το ζωγράφιζα.

Με την ευκαιρία, ρίχνω εδώ και το προεκλογικό σποτ της Ανταρσύα. Νομίζω ότι οι σύντροφοι που το έφτιαξαν έκαναν πολύ καλή δουλειά και αισθητικά και πολιτικά:

Καλή δύναμη σε όλους και… “ήρθε η ώρα να κάνουμε Ανταρσία” (το αν στις 6/5 θα κάνει κανείς και ΑνταρσΥα ή κάτι άλλο, είναι δικό του θέμα)

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: