Στο σταυρό που σου κάνω!

Μιας και μιλούσαμε για εκλογές, πρέπει να πω ότι υπάρχει ένα σχετικό θέαμα που δεν σταματά να με σοκάρει. Μιλάω φυσικά για τις τελετές των ορκωμοσιών, εκεί που οι υπεύθυνες μαριονέτες του τραπεζικού και εφοπλιστικού κεφαλαίου της χώρας περνάνε το κυβερνητικό initiation με λιβάνια (προκαταβολικά για το θάνατο που θα σκορπίσουν), λόγια που δεν καταλαβαίνουν και ευλαβικούς ασπασμούς σε όποιο χέρι ανώτερου κληρικού βρεθεί μπροστά τους.

Αυτή η παραδοσιακή κίνηση δουλικότητας απέναντι στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία ήρθε κι έδεσε με τις δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού, ο οποίος εμφανίστηκε βέβαιος ότι σύσσωμες οι μεταφυσικές φαντασιώσεις θα σταθούν στο πλευρό του ελληνικού έθνους, όπως άλλωστε στέκονται χρόνια τώρα με τα γνωστά αποτελέσματα.

Με συγκινεί ιδιαίτερα η φάση της ορκωμοσίας των νέων υπουργών. Μιλάμε για ενήλικες τώρα, που πιάνουν ο ένας την πλάτη του άλλου μέχρι να φτάσουν στον πρώτο, ο οποίος βάζει το χέρι του σε ένα ευαγγέλιο στολισμένο με περισσότερο χρυσάφι κι απ’το λαιμό της Joan Collins. Αυτή η σωματική επαφή πριν την ανάληψη των καθηκόντων κλείνει το κύκλωμα και έτσι η χάρη του μεγαλοδύναμου περνάει από τον έναν εκλεκτό στον άλλο. Στην περίπτωση που κάποιος εξυπνάκιας δεν ακουμπήσει το μπροστινό του, όλα θα πάνε στράφι και αναγκαστικά το καθήκον της σωτηρίας του τόπου θα ανατεθεί σε επόμενη κυβέρνηση.

Με τον τρόπο αυτό οι υπουργοί ορκίζονται, σε ό,τι πολυτιμότερο έχουν, πως θα κάνουν το καλύτερο για τους ανθρώπους αυτής της χώρας. Και έχει τόση αξία ο όρκος τους όση κάθε διαβεβαίωση που για να κυρωθεί χρειάζεται τόση χλιδή και φανφάρα. Έχω μάθει στη ζωή μου ότι οι πιο ελπιδοφόρες υποσχέσεις είναι εκείνες που δίνονται χαμηλόφωνα ή και άρρητα. Φίλοι, σύντροφοι, εραστές, κανένας απ’αυτούς δεν χρειάστηκε να ορκιστεί μεγαλόφωνα μπροστά στις κάμερες. Αντίθετα, τα μεγαλύτερα ψέματα ειπώθηκαν πάντα μετά από τους πιο φανταχτερούς όρκους.

Θυμάμαι ότι μικρός έσπαγα μερικές φορές πλάκα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τη συμπεριφορά της γιαγιάς μου και των φιλενάδων της όταν είχε επισκέψεις. Μια από τις παρατηρήσεις που έκανα ήταν ότι όποτε έλεγαν κάτι και το συνόδευαν με τη φράση “στο σταυρό που σου κάνω”, ήταν σίγουρα ψέμα.

Ένας από τους λόγους που καμαρώνω για την Αριστερά μας είναι η στάση της απέναντι σε όλη αυτή τη φιέστα των ορκωμοσιών και των αγιασμών. Μόνη εξαίρεση η Λιάνα Κανέλλη, όμως τώρα τελευταία της συγχωρώ διάφορα γιατί στην επίθεση του τύπου στη Ρένα Δούρου, στάθηκε πραγματική κομμουνίστρια.

Βοηθειά μας!

UPDATE 28/6

Είναι τελικά στο DNA της Αριστεράς μας να κάνει βλακείες. Δεν πρόλαβα να γράψω την καλή κουβέντα για τη στάση αρχών που τηρούν οι βουλευτές της Αριστεράς στο ζήτημα των ορκωμοσιών και έσπευσαν να με βγάλουν ψεύτη.

Μόλις έμαθα ότι στη σημερινή ορκωμοσία, 6 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ σήκωσαν το χεράκι τους για το θρησκευτικό όρκο (και η Λιάνα φυσικά).

Προφανώς έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ό,τι και όπου θέλουν, δεν έχω την απαίτηση της μαρξιστικής ακεραιότητας από το ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερο από το «ΕΚΜ» (καταλαβαίνεις τι εννοώ). Όμως η στάση της Αριστεράς στο ζήτημα των ορκωμοσιών δεν σημαίνει «κοιτάξτε μας, είμαστε άθεοι», αλλά «το κράτος δεν έχει δικαίωμα να ανακατεύει στις υποθέσεις του τις μεταφυσικές ανησυχίες των πολιτών». Όποιος δεν το έχει καταλάβει αυτό ή είναι ανόητος ή προβοκάρει συστηματικά.

Αυτό που απαιτούμε όμως από τους βουλευτές της Αριστεράς είναι να λειτουργούν στη βάση των αρχών της Αριστεράς. Ο αγώνας για το Κοσμικό Κράτος δεν ιεραρχείται στα πλαίσια κομματικών ταχτικών ακριβώς γιατί είναι ζήτημα αρχών. Μ’αυτή τη λογική δεν είναι ποτέ δευτερεύον ζήτημα ή «λεπτομέρεια». Οι προσωπικές μεταφυσικές αναζητήσεις του κάθε Αριστερού βουλευτή επίσης δεν έχουν σημασία. Οι αρχές της Αριστεράς τον υποχρεώνουν να μην αποφασίζει με βάση τον εαυτό του, αλλά με βάση τα δικαιώματα της μειοψηφίας (θυμάσαι? είναι η προστασία της μειοψηφίας που χαρακτηρίζει μια πραγματική Δημοκρατία και όχι η επιβολή των απόψεων της πλειοψηφίας)

Γνωρίζω συναδέλφους που υποστηρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, που -παρ’ότι θρησκευόμενοι οι ίδιοι, δίνουν σημαντικές μάχες για την κατάργηση της θρησκευτικής επιβολής στο ελληνικό σχολείο. Έχω την άποψη ότι η σημερινή στάση των 6 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ τους άδειασε κανονικότατα.

Θα κλείσω κάνοντάς σου μια απλοϊκή ερώτηση που κάναμε πιτσιρικάδες για να δοκιμάζουμε τους συμμαθητές μας και έχει να κάνει με την ατομική μας στάση στα ζητήματα αρχών:
– Πας να μπεις σε ένα μπαρ και απ’έξω βλέπεις μια επιγραφή: «απαγορεύεται η είσοδος σε εβραίους». Μπαίνεις ή όχι?  

Άντε! Ο Έρου Ιλούβαταρ να μας έχει καλά…

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: