Για τις εκλογές για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια

Στο μέσο μιας άνευ προηγουμένου επίθεσης του Κεφαλαίου και των Τραπεζοτσολιάδων του ενάντια στις ζωές τις δικές μας και των αγαπημένων μας, οι εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια της εκπαίδευσης φαντάζουν σαν μια δροσερή όαση. Οι υποψήφιοι αιρετοί μας διαβεβαιώνουν ότι θα κάνουν (όπως πάντα) το καλύτερο για να εξασφαλίσουν στον πολύτιμο εαυτό μας («την πάρτη μας», με άλλες λέξεις) ό,τι καλύτερο από άποψη εργασιακών συνθηκών. Χμμμμ…
Μέσα σε ένα Σχολείο που τα αφεντικά το γκρεμίζουν με μεθοδικότητα για να σώσουν τις τράπεζές τους, κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το κύριο πρόβλημά μας είναι αν η διεύθυνση μέτρησε τα μόρια σωστά, αν τοποθετηθήκαμε σε σχολείο της πρώτης ή της δεύτερης προτίμησής μας κλπ. Αν εξαιρέσουμε το ότι όλα αυτά θα έπαυαν να αποτελούν πρόβλημα αν το υπουργείο είχε θεσπίσει τη διαφάνεια στις συνεδριάσεις των συμβουλίων, και χωρίς να υποτιμώ τα θέματα αυτά (άλλωστε κι ο ίδιος έχω ταλαιπωρηθεί αρκετά τριγυρνώντας σε διάφορα σχολεία), νομίζω ότι σε ένα σχολείο που πέρυσι δεν είχε βιβλία και φέτος ενδέχεται να μην έχει θέρμανση, σε ένα σχολείο πρακτικά μηδενικών διορισμών, σε ένα σχολείο που ετοιμάζεται η «αξιολόγηση»/χειραγώγηση και οι μαζικές απολύσεις, το να βάλει κανείς σε πρώτη μοίρα την «ατομική του προκοπή» (και με τη βοήθεια των αιρετών φυσικά…) είναι η χειρότερη επιλογή.

Όμως για ποιο πράγμα μιλάμε? Δύο συνάδελφοι, σύμφωνα με το νόμο και μετά από εκλογές που οργανώνει η διοίκηση, παίρνουν τη θέση του μέλους του υπηρεσιακού συμβουλίου. Έχει σημασία να ξεκαθαρίσουμε ότι οι αιρετοί είναι κανονικά μέλη του υπηρεσιακού συμβουλίου, ότι δεν πρόκειται δηλαδή για κάποια μορφή ελέγχου της διοίκησης από τα συνδικαλιστικά όργανα του κλάδου. Οι αιρετοί, σύμφωνα με το νόμο, έχουν στο υπηρεσιακό συμβούλιο την ίδια βαρύτητα με τα υπόλοιπα μέλη, καθορίζουν με την ψήφο τους ποιος συνάδελφος θα μετατεθεί, αποσπαστεί, τοποθετηθεί σε κάποιο σχολείο κλπ. Πρόκειται δηλαδή για καραμπινάτη έκφραση αυτού που λέμε «συνδιοίκηση». Οι συνάδελφοι που επισκέπτονται προεκλογικά τα σχολεία παρουσιάζουν μια ελαφρώς διαφορετική εικόνα. Δεν υπάρχει ούτε ένας υποψήφιος που να δηλώνει δημόσια και με ειλικρίνεια (γιατί κατ’ ιδίαν πάει το τάξιμο του ρουσφετιού σύννεφο) ότι επιθυμεί να γίνει μέλος της διοίκησης. Η κοινή καραμέλα είναι ότι οι αιρετοί ελέγχουν τη διοίκηση, περιορίζοντας έτσι τις αυθαιρεσίες σε βάρος των συναδέλφων/ισσών τους. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι άλλη από το ότι αργά ή γρήγορα μετατρέπονται (εξ αιτίας της θέσης τους κυρίως και δευτερευόντως της πολιτικής συνείδησής τους) είτε σε κανονικά μέλη της διοίκησης είτε -στην καλύτερη περίπτωση- σε μεσολαβητές που εξομαλύνουν τις σχέσεις της διοίκησης με τους υφισταμένους.

Αυτό κατά τη γνώμη μου αφορά και τους αιρετούς της Αριστεράς. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι πολλοί απ’αυτούς έχουν βρεθεί να διώκονται για τη στάση τους απέναντι στην εργοδοσία και υπέρ των συναδέλφων και των μαθητών μας. Παρά τη σπουδαία ατομική τους στάση όμως, επί της ουσίας η συμμετοχή τους και μόνο νομιμοποιεί de facto το ρόλο των συμβουλίων σαν όργανα μεταβίβασης πολιτικής.

Τα υπηρεσιακά συμβούλια δεν είναι όργανα ουδέτερα, δεν είναι χώροι όπου απλά συζητιέται η καλύτερη ιδέα για τη λειτουργία των σχολείων και προωθείται. Τα υπηρεσιακά συμβούλια είναι ένα βασικότατο τμήμα του μηχανισμού προώθησης της θέλησης της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου (που για τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση είναι διπλά αντίπαλος. Σαν εργοδότης και σαν εκφραστής των επιδιώξεων της άρχουσας τάξης στην εκπαίδευση). Μ’ αυτή την έννοια, κάθε διακήρυξη από μέρους της Αριστεράς ότι η συμμετοχή συντρόφων/ισσων στα συμβούλια, θα έκανε το θεσμό να λειτουργήσει προς όφελος των εργαζομένων, κατά τη γνώμη μου είναι απλά καλλιέργεια αυταπατών και τίποτε άλλο.

Ο έλεγχος πάνω στις αποφάσεις της διοίκησης είναι ζωτικής σημασίας για τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση, όμως είναι άλλο πράγμα ο έλεγχος και άλλο η αυταπάτη του «εκδημοκρατισμού» ή της «καλής λειτουργίας». Ο έλεγχος αυτός θα έπρεπε να γίνεται από τα σωματεία των εκπαιδευτικών, από τις ΕΛΜΕ, σε δημόσιες και ανοιχτές διαδικασίες. Η διεκδικητική δυναμική ενός κλάδου εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργάνων δεν μπορεί να υποκαθίσταται (και να απονευρώνεται) από την -έστω μαχητική και έντιμη- δράση ενός εκπροσώπου.

Αν όμως θεωρώ ότι από πρακτική άποψη οι εκλογές αυτές δεν έχουν καμία σημασία, έχουν τεράστια σημασία από πολιτική άποψη. Το βράδυ των αποτελεσμάτων, έχουμε κάθε λόγο να ελπίζουμε ότι το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης θα παρακολουθεί τα ποσοστά με αυξανόμενη αγωνία. Έχουμε κάθε λόγο να παλεύουμε για τη συντριβή των κυβερνητικών παρατάξεων, των υπερασπιστών των Μνημονίων, αφήνοντας επιτέλους στην άκρη το αν κάποιος απ’αυτούς μας «έταξε». Ο κόσμος των εκπαιδευτικών πρέπει να χρησιμοποιήσει και τη διαδικασία των εκλογών για να στείλει ένα μήνυμα αντίστασης, ένα μήνυμα ανατροπής.

Σε συνέπεια με τα παραπάνω, συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων–Κινήσεων για τα ΑΠΥΣΔΕ και ΚΥΣΔΕ και όχι για το ΠΥΣΔΕ. Με τον τρόπο αυτό (ουσιαστικά δηλαδή παραιτούμενος από κάθε πιθανότητα εκλογής) δηλώνω την πλήρη στήριξή μου στον πολιτικό χώρο της Αντικαπιταλιστικής εκπαιδευτικής Αριστεράς, για τη διαγραφή του χρέους και την παύση πληρωμών, για την κρατικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά και υπό εργατικό έλεγχο, για το τσάκισμα των ναζιστικών συμμοριών, για τη διάλυση της ΕΕ των αφεντικών και την οικοδόμηση της Σοσιαλιστικής Ευρώπης.

Η εβδομάδα που έρχεται όμως δεν θα είναι μόνο η εβδομάδα των εκλογών. Θα είναι η εβδομάδα της 48ωρης Γενικής Απεργίας, ενός μεγάλου σταθμού που θα αποτελέσει κρίσιμο σημείο του αγώνα που δίνουμε δυο χρόνια τώρα. Για να φύγουν οι εκλεκτοί των τραπεζών μαζί με τα μέτρα της εξαθλίωσης, για να πάρουμε την κοινωνία στα χέρια μας. Την ώρα λοιπόν που θα προσπαθούν με το ζόρι να περάσουν τα μέτρα της οριστικής διάλυσης, ας μην λυπηθούμε το (πολύτιμο, είναι αλήθεια) μεροκάματο, ας μην σκεφτούμε να καλοπιάσουμε τον αιρετό, ας μην βάλουμε τον εαυτό μας πάνω από το ιστορικό μας καθήκον. Αν το κάνουμε αυτό, αν αποτινάξουμε τη σκουριά της αστικής μοιρολατρίας, μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει!

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: