Νεκρές Γάτες

Ξέρεις τι σκέφτομαι? Ότι δεν έχω δει ποτέ μου μια πεθαμένη γάτα. Έχω δει εκατοντάδες σκοτωμένες, αυτό ναι, όμως πεθαμένες όχι. Τι συμβαίνει με τα πλάσματα αυτά? Πού πεθαίνουν? Καμία φορά μου περνάει απ’το μυαλό ότι διαχειρίζονται το θάνατό τους όπως τη ζωή τους, αυτόνομα. Πού πηγαίνουν όμως? Γιατί δεν έχω δει ποτέ μια πεθαμένη γάτα? Άλλες φορές σκέφτομαι ότι οι γάτες δεν πεθαίνουν παρά μόνο αν σκοτωθούν. Ίσως εξαερώνονται, μπορεί να σκεφτεί κανείς, αλλά το πιο πιθανό είναι να εξαφανίζονται κάπως μέχρι να έρθει η σειρά τους να σκοτωθούν. Και τότε είναι απλά ένα ενοχλητικό θέαμα. Ναι, αυτή η γάτα που την παρακαλούσες να’ρθει κοντά σου για μια αγκαλιά ή κάτι, τώρα είναι ακίνητη εκεί πέρα, αλλά κανείς δεν παραδέχεται ότι τη βλέπει, γιατί αν το κάνει θα πρέπει να τη μαζέψει κιόλας. Πού πάνε οι απολυμένοι? Έχω δει πολλούς ανέργους, αυτό ναι, όμως απολυμένους όχι. Πού εξαφανίζονται? Καμιά φορά μου περνάει απ’το μυαλό ότι ντρέπονται που απολύθηκαν και καμώνονται ακόμη τους εργαζόμενους. Παίρνουν τη ντροπή πάνω απ’αυτόν που τους απέλυσε και την κάνουν δικιά τους, κι εκατό φορές μεγαλύτερη. Κι εξαφανίζονται. Και μια φορά στο τόσο βλέπεις ή ακούς για έναν σκοτωμένο. Αυτόχειρας. Ποιος τον σκότωσε? Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Τη γάτα στο δρόμο μπορεί να τη σκότωσε ένα οποιοδήποτε αυτοκίνητο, όμως τον αυτόχειρα μπορεί να τον σκότωσε μόνο ένας. Γι’αυτό και κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Γιατί αν παραδεχτείς ότι κατάλαβες, τότε πρέπει να κάνεις κάτι. Πού πεθαίνουν οι γάτες ρε φίλε?

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: