Μια πολύ, μα πάρα πολύ, κριτική στήριξη.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το πιο ελπιδοφόρο μετωπικό σχήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς εδώ και 25 χρόνια, συμμετέχει στις ευρω-εκλογές αυτού του Μάη κινητοποιώντας στις γραμμές της έναν πρωτόγνωρο αριθμό αγωνιστών-ριων. Όπως όλα δείχνουν μέχρι στιγμής, το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι καλό για την Αριστερά, και οι σύντροφοι-ισσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν κάθε λόγο να ελπίζουν ότι και το δικό τους μέτωπο θα τα πάει αντίστοιχα καλά. Σε τούτο το κείμενο θα σου εκθέσω κάποιους από τους λόγους που διατηρώ φόβους ότι θα είναι μια χαμένη ευκαιρία. Όχι δημοσιογραφικά ή έτσι για να κάνουμε αριστερό κουβεντολόι, αλλά σαν άνθρωπος που συνειδητά αποφάσισε να στηρίξει το μέτωπο τόσο στη μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών όσο και των ευρω-εκλογών. Συντροφικά λοιπόν, κι αυτό ταυτόχρονα σημαίνει «αυστηρά».

Οι εκλογές είναι μια πολιτική μάχη (όχι αυτή που θα προτιμούσαμε, αλλά σίγουρα μια μάχη) και έτσι δεν είναι μόνο το ποσοστό που θα καταγραφεί που πρέπει να μας ενδιαφέρει, αλλά κυρίως η πολιτική μας παρέμβαση, αν μιλήσαμε στους εργαζόμενους σε μια περίοδο που έχουν τα αυτιά τους λίγο πιο ανοιχτά, και τι τους είπαμε.

Η κεντρική καμπάνια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ περιστρέφεται γύρω από το σλόγκαν «έξω από τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ», όπως φαίνεται και στην αφίσα, με το «κάτω η κυβέρνηση» να πλασάρεται κάπου δίπλα. Το «κάτω η κυβέρνηση» με βρίσκει απολύτως σύμφωνο, και είναι στα πολύ θετικά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ότι είναι η μόνη ορατή πολιτική δύναμη που το θέτει έτσι ευθέως σε κάθε περίσταση. Το πρώτο όμως κομμάτι, θεωρώ ότι –το λέω έτσι ωμά- σηματοδοτεί μια μεγάλη ευκαιρία που πάει χαμένη.

Δεν θέλω να κάνω τον πονηρό, γι’αυτό ξεκαθαρίζω τη θέση μου από την αρχή. Είμαι από κείνους που πιστεύουν ότι η θέση «έξω από τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ», ακόμη και σαν κομμάτι ενός ευρύτερου αντικαπιταλιστικού προγράμματος, είναι λαθεμένη. Το αίτημα αυτό όχι μόνο δεν είναι μεταβατικό, αλλά είναι και προβληματικό σαν τέτοιο. Για ποιο λόγο το ευρώ είναι φυλακή? Για ποιον? Με ποιον θα φύγουμε από τη φυλακή αυτή? Όλα αυτά είναι ζητήματα που αν δεν διευκρινίζονται, απλά μας προσθέτουν σε κείνο το αντιδραστικό αντιευρωπαϊκό συρφετό που θεωρεί ότι όπως και να’χει «οι ευρωπαίοι θέλουν το κακό ΜΑΣ», ότι όπως και να’χει «είναι καλύτερο η χώρα ΜΑΣ να στέκεται στα δικά της πόδια(?)». Φιλότιμη η προσπάθεια του ακριβού μου συντρόφου Τάσου Αναστασιάδη σε κεντρική προεκλογική συγκέντρωση να πει ότι «το ‘έξω από τη φυλακή της ΕΕ’ δεν σημαίνει να δραπετεύσουμε εμείς απ’αυτήν και να αφήσουμε τους άλλους μέσα. Σημαίνει να γκρεμίσουμε αυτή τη φυλακή». Μακάρι να ήταν έτσι, όμως είναι ακριβώς το αντίθετο. Μια σειρά στελεχών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τραβάνε αυτή τη γραμμή τόσο δεξιά ώστε να φτάνουν να ισχυρίζονται ότι η έξοδος της ελληνικής εθνικής οικονομίας από το ευρώ και την ΕΕ είναι ένα προοδευτικό βήμα από μόνο του. Φλερτάρουν ακόμη και με την ιδέα ότι ο «αντιευρωπαϊσμός» είναι προοδευτικός γενικά, ακόμη κι ανεξάρτητα από τις επιδιώξεις των φορέων του, με επικίνδυνες ακροβασίες για τις εκτιμήσεις για άλλες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Το ιμπεριαλιστικό κτήνος της ΕΕ πρέπει να ηττηθεί σαν τέτοιο και όχι σαν μια «φυλακή των λαών» (με όλη τη θολούρα που περιέχει αυτή η έκφραση). Πρέπει να ηττηθεί από το εργατικό κίνημα των ευρωπαϊκών χωρών (όχι το «ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα», δεν υπάρχει ακόμη τέτοιο πράγμα, όπως δεν υπάρχει ακόμη «ευρωπαϊκός καπιταλισμός»), να διαλυθεί μέσα από αντικαπιταλιστικές ανατροπές, κι αν αυτό σε κάποια φάση περάσει κι από την αποχώρηση κάποιας εξεγερμένης χώρας από την ΕΕ, καλώς να έρθει, σαν αίτημα όμως είναι πέρα για πέρα αποπροσανατολιστικό. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα αναδεικνύει το ζήτημα της εξουσίας, όμως το «έξω απ’την ΕΕ» θολώνει το «ποιος και για ποιον» και οδηγεί απ’ευθείας στην αγκαλιά των δραχμολάγνων και των οπαδών της «εθνικής ανάπτυξης». Όλα αυτά μπορεί να ήταν σχολαστικά για την Αριστερά άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όμως μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής Αριστεράς, που σε μεγάλο βαθμό δεν πήγε ποτέ πολύ παραπέρα από το «εθνική ανεξαρτησία –λαϊκή κυριαρχία», είναι απαραίτητο να τα λέμε και να τα ξαναλέμε.

Με τούτο το κείμενο όμως δεν επιδιώκω να σε πείσω για τη θέση μου στο ζήτημα της ΕΕ (έχω υποσχεθεί ένα κανονικό κείμενο γι’αυτό κι ακόμα να το γράψω), αλλά να δείξω ότι η επιλογή αυτής της συγκεκριμένης καμπάνιας είναι επιλογή που συσκοτίζει τις διαφορές της επαναστατικής Αριστεράς με το ρεφορμισμό και του παραχωρεί γενναιόδωρα την άνεση μιας ακόμη εκλογικής λεηλασίας.

Μετά από τέσσερα χρόνια σκληρών εργατικών και κοινωνικών αγώνων, με εξάρσεις που συγκλόνισαν την Ευρώπη ολόκληρη, το ζήτημα της έλλειψης αριστερής πολιτικής προοπτικής είναι πιο φανερό από ποτέ. Μέσα σ’αυτό το κενό είναι που αναδύεται σαν «ρεαλιστική» η όποια πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ (για να είμαι ειλικρινής δεν έχω καταλάβει ακριβώς ποια είναι αυτή, όπως κανείς δεν έχει καταλάβει. Το σίγουρο είναι ότι έχει να κάνει με τι διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας), ή ακόμη και το ξαναζεσταμένο πιάτο της «Λαϊκής Εξουσίας» που σερβίρει το ΚΚΕ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε στο παρελθόν κάνει τολμηρά βήματα προς τη διαμόρφωση εκείνου του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος που έθετε το ζήτημα της εξουσίας από την μεριά των εργαζομένων, όμως σήμερα αυτό το πρόγραμμα περνάει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην υποτιθέμενη «βασική αντίθεση», που είναι το «έξω από τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ». Όταν πριν λίγο μίλησα για χαμένη ευκαιρία, εννοούσα ακριβώς αυτό.

Η πεποίθηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι αυτή είναι πράγματι η βασική αντίθεση σήμερα, είναι τέτοια που οδηγεί σε αναθεωρήσεις σοβαρού τύπου καθώς ολόκληρη η καπιταλιστική κρίση μεταφράζεται και ξαναπαρουσιάζεται σαν μια σειρά συνεπειών της ύπαρξης της ΕΕ. Με τον ίδιο τρόπο ξαναδιαβάζονται και οι διαφορές των επαναστατών με τα υπόλοιπα κομμάτια της Αριστεράς οδηγώντας τους αγωνιστές-ριες του μετώπου στην πλήρη σύγχυση. Ας το δούμε ξεχωριστά για το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ, και μετά και για τους δυο μαζί.

Η κύρια κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν θα μπορέσει να δώσει την ανακούφιση που υπόσχεται στα λαϊκά στρώματα γιατί «δεν θέλει να συγκρουστεί με την ΕΕ». Πρόκειται όχι μόνο για ασθενικό επιχείρημα, αλλά και αποπροσανατολιστικό σε σχέση με τις πραγματικές διαφορές μας με το κόμμα αυτό. Το πρόβλημα με το ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι βλέπει το κίνημα σα δεξαμενή ψηφοφόρων, σαν επιχείρημα και στήριγμα στη διαπραγμάτευσή του με το Κεφάλαιο. Το πρόβλημα με το ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι μιλάει στο όνομα της «εθνικής οικονομίας» (το γεγονός ότι εκεί μέσα κάνουν ό,τι θέλουν Σταθάκης-Δραγασάκης δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας «ατολμίας» των αριστερών, όπως φαντάζονται μερικοί, αλλά φυσικό γέννημα της λογικής της «εθνικής ανάπτυξης»). Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και σήμερα σπέρνει αυταπάτες ότι μπορεί με τους κατάλληλους χειρισμούς να είναι ευχαριστημένοι «αφεντικά και δούλοι». Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι το σχέδιό του μιλάει για «διαγραφή μέρους του χρέους», για αποληρωμή του με ρήτρες ανάπτυξης, νομιμοποιώντας ουσιαστικά όχι απλά το χρέος αλλά και το μηχανισμό παραγωγής του. Είναι αστείο να λέμε ότι «το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν θα συγκρουστεί με τους θεσμούς της ΕΕ». Συμπάθα με σύντροφε, αλλά με ποιους άλλους θεσμούς φαντάζεσαι ότι θα μπορέσει ή θέλει να συγκρουστεί ο ΣΥΡΙΖΑ? Το πρόβλημα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο θεσμολάγνος όσο και ο πρόδρομός του, ο ΣΥΝ, άρα δεν είναι ότι δεν θέλει να συγκρουστεί με τους θεσμούς της ΕΕ, αλλά με κανένα θεσμό γενικά γιατί «οι θεσμοί» στην πολιτική του αντίληψη είναι αυτό που μοιράζονται από κοινού αφεντικά και δούλοι. Αυτή η κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι θεωρητική, δεν είναι βγαλμένη από το εγχειρίδιο «πώς να κατηγορεί ο επαναστάτης το ρεφορμιστή». Δυο χρόνια τώρα, από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στον κυβερνητικό προθάλαμο, είχαμε πολλές ευκαιρίες δυστυχώς να τα αναδείξουμε μέσα από καθημερινά και χειροπιαστά παραδείγματα. Έτσι, είναι το λιγότερο άδικο να μειώνεται όλη αυτή η κριτική στο «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ευρωλάγνος»

Από την άλλη, η κριτική στο ΚΚΕ μπάζει ακόμη περισσότερο. Σύμφωνα με το επιχείρημα που είχε λανσάρει ο σύντροφος Ρούσης από τις προηγούμενες εκλογές, η διαφορά μας με το ΚΚΕ είναι ότι «το ΚΚΕ λέει να βγούμε από την ΕΕ, αλλά μόνο με ‘Λαϊκή Εξουσία’, δηλαδή το μετατοπίζει πολύ μακριά στο μέλλον, ενώ εμείς λέμε ότι μπορούμε και τώρα». Για να πω την αμαρτία μου, αν ήταν αυτή η διαφορά μας με το ΚΚΕ, θα υποστήριζα το ΚΚΕ. Αν είναι να φύγει η χώρα από την ΕΕ, αυτό πρέπει να γίνει με τους δικούς μας όρους, τους όρους του εργατικού κινήματος. Είναι όμως η «Λαϊκή Εξουσία» οι δικοί μας όροι? Εκεί είναι μια βασικότατη διαφορά μας με το κόμμα αυτό. Η «Λαϊκή Εξουσία» που προτείνει το ΚΚΕ είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση εθνικής οικονομίας στα πλαίσια του αστικού κράτους. Ένας ιδιαίτερος τύπος οικονομίας όπου, με τη μεσολάβηση κάποιας κυβέρνησης με πυρήνα το ΚΚΕ (ο κυβερνητισμός είναι στο πολιτικό DNA του ΚΚΕ όπως ακριβώς και του ΣΥΡΙΖΑ, δεν χωράνε αυταπάτες γι’αυτό), κουμάντο θα κάνουν οι εργάτες, οι αγρότες, οι επαγγελματοβιοτέχνες (ο «λαός» ας πούμε) παρέα με κάποια υποτιθέμενα προοδευτικά κομμάτια της αστικής τάξης. Το ΚΚΕ, παρά τον φραστικό αντικαπιταλισμό του («τριτοπεριοδικό» λένε κάποιοι), δεν έχει μετακινηθεί από την άθλια ιδέα του «Λαϊκού Μετώπου». Η κατασυκοφάντηση του Δεκέμβρη ‘08, η αγωνία μην χάσουν τα παιδιά τις εξετάσεις το Μάη ‘ 13, η κακήν-κακώς αναδίπλωση της Αλέκας την άνοιξη του ’11 ότι «αν βγούμε τώρα απ’το ευρώ θα είναι καταστροφή», και η παράλυση του κόμματος το Νοέμβρη του ’11 μπροστά στην πρόταση του ΓΑΠ για δημοψήφισμα, όλα αυτά δεν ήταν απλά «συντηρητισμός», όπως αφελώς λέγεται συνήθως, αλλά η αγωνία να μην χαλάσει το σχέδιο του πολυπόθητου «Λαϊκού Μετώπου», να μην ταρακουνηθεί η οικοδόμηση των «συμμαχιών με τα λαϊκά στρώματα». Αυτός είναι και ο λόγος που το ΚΚΕ όχι μόνο συκοφαντεί την τακτική της Γενικής Απεργίας, αλλά δεν κάνει ούτε το παραμικρό βήμα για τη γενίκευση απεργιακών αγώνων εμβληματικών για το ίδιο (πχ Χαλυβουργία), μιας και αναγκαστικά ο γενικευμένος αγώνας των εργαζομένων παίρνει χαρακτηριστικά «τάξης ενάντια σε τάξη» και δεν αφήνει περιθώρια για «λαϊκά μέτωπα». Διαφέρουμε απ’το ΚΚΕ, γιατί το κόμμα αυτό δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στη δυναμική του εργατικού κινήματος, είναι δέσμιο μιας αντίληψης καρικατούρα του «τι να κάνουμε», όπου η επιτυχία ενός κινήματος συναρτάται άμεσα από το εάν υιοθετεί το πλαίσιο του κόμματος από την αρχή. Το κόμμα αυτό όχι μόνο δεν επιχειρεί κάποια ουσιαστική κριτική αποτίμηση της ήττας της Επανάστασης στη Ρωσία, αλλά αντίθετα δυσφημεί στα μάτια των εργαζομένων και της ριζοσπαστικής νεολαίας το μοντέλο της Εργατικής Δημοκρατίας. Η εικόνα ότι το ΚΚΕ είναι απλά ένα «μοναχικό κόμμα που μεταθέτει τη λύση των προβλημάτων στη Δευτέρα Παρουσία» μάλλον το κολακεύει. Είναι ένα σταλινικό κόμμα, με τη γραφειοκρατία του, με την έχθρα του στα κινήματα που δεν ελέγχει, με τον πατριωτισμό του και με τα λαϊκά του μέτωπα.

Τόσο λοιπόν για το ΣΥΡΙΖΑ όσο και για το ΚΚΕ, η κριτική που βασίζεται στη θέση τους για την ΕΕ είναι μια κριτική που βάζει το κάρο μπροστά από τ’άλογο. Δεν είναι η θέση τους για την ΕΕ που τα παραλύει, αλλά αντίθετα είναι όλα τα παραπάνω που δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν κατάληξη αυτή τη θέση που έχουν για το ζήτημα της ΕΕ.
Όπως έγραψα και παραπάνω, η κριτική στο ρεφορμισμό που επικεντρώνει στο ζήτημα της ΕΕ είναι κριτική πολύ γενναιόδωρη και νομίζω ότι σου έδωσα μια ιδέα.

Μερικές επισημάνσεις τώρα, που είναι απαραίτητες:

Α) Ξέρω ότι έχεις εδώ και ώρα εξεγερθεί. Μέσα σου ξέρεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι μιας και αυτό για το οποίο παλεύεις τόσον καιρό είναι το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο οποίο εντάσσεται και το αίτημα της εξόδου από ευρώ-ΕΕ, και άρα η κριτική μου είναι άκυρη. Έγραψα και παραπάνω ότι δεν θεωρώ το αίτημα για έξοδο, αντικαπιταλιστικό αίτημα, και αυτό δεν αλλάζει ούτε με την προσκόλλησή του στο μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τα μεταβατικά αιτήματα έχουν τη δική τους λογική, είναι μη ενσωματώσιμα, θέτουν απ’ευθείας το ζήτημα του ποιος έχει την εξουσία και την ιδιοκτησία στην κοινωνία, και μ’αυτήν την έννοια όπως θα λέγαμε κάποτε «γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στο μίνιμουμ και το μάξιμουμ». Το μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτό που κωδικοποιείται στον όρο «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή» έχει σε μεγάλο βαθμό αυτά τα χαρακτηριστικά. Όλα αυτά είναι γραμμένα στο πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά επίτρεψέ μου, ακόμη και το καλύτερο πρόγραμμα δεν έχει την παραμικρή τύχη εάν δεν κωδικοποιείται στα σωστά συνθήματα, αυτά τα με τα οποία γίνεται η μαζική πολιτική.

Β) Ένα άλλο επιχείρημα που πολλοί σύντροφοι προβάλλουν είναι ότι η επιμονή μας στην αποχώρηση από ευρώ-ΕΕ είναι αντικαπιταλιστικό αίτημα, γιατί έτσι μπορεί η εργατική τάξη της Ελλάδας να γίνει παράδειγμα για το υπόλοιπο κίνημα στην Ευρώπη. Μ’αυτή την έννοια, η αποχώρηση μιας χώρας πρότυπο επίθεσης, θα μπορούσε να σημάνει την αρχή της διάλυσης του ιμπεριαλιστικού τέρατος της ΕΕ. Μπορεί, κανένας δεν το ξέρει αυτό. Όμως έχουμε κάποια πράγματα στα χέρια μας κι αυτά είναι ότι στα χρόνια που πέρασαν η εργατική τάξη της Ελλάδας πράγματι έγινε παράδειγμα: ήταν ο αγώνας μας ενάντια στη λιτότητα, τις απολύσεις και τα κλεισίματα, ο αγώνας υπέρ των δημοκρατικών δικαιωμάτων μας που έστρεψε τα μάτια της πλέμπας της Ευρώπης πάνω μας και όχι το αυξανόμενο ποσοστό «ευρωσκεπτικισμού» (τι όρος κι αυτός!). Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι αν θα υπάρξει διάθεση για αποχώρηση, αλλά αν θα υπάρξει εργατικό κίνημα που θα παλέψει ενάντια στις πολιτικές της ΕΕ, εκεί είναι που θα κριθεί το κατά πόσον θα μπορούσε να υπάρξει συντονισμένη πανευρωπαϊκή αντεπίθεση των εργαζομένων, εκεί θα κριθεί και η λύση που θα προκρίνει το κίνημα αυτό. Ξαναγυρνώντας στα «δικά μας», εάν η εργατική τάξη της Ελλάδας μπει στο δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής τότε το ζήτημα της ρήξης της με την ΕΕ μπαίνει σε άλλη βάση (δεν σχολιάζω καν το τι δρόμους θα ανοίξει μια τέτοια κίνηση για το εργατικό κίνημα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών), εάν όμως η ανατροπή δεν προχωρήσει, τότε το αίτημα για «έξοδο από ευρώ-ΕΕ» μένει ως μια φιλική συμβουλή στο ντόπιο Κεφάλαιο, τέτοια που καθόλου δεν ενοχλεί την ιμπεριαλιστική ΕΕ.

Γ) Τέλος, κάποιοι σύντροφοι ισχυρίζονται ότι αφού έχουμε ευρω-εκλογές. Τότε το θέμα της καμπάνιας πρέπει να σχετίζεται με την ΕΕ. Κατ’αρχάς θυμίζω ότι το σύνθημα αυτό, έτσι ξεκομμένο έχει από πέρυσι που αποτελεί κεντρικό θέμα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (δες τις αφίσες) κι έτσι δεν τίθεται ζήτημα ευρω-εκλογών. Από κει και πέρα όμως είναι μια εντελώς λαθεμένη αντίληψη αυτή που λέει ότι στις ευρω-εκλογές ο κόσμος θα ψηφίσει με βάση τις απόψεις των κομμάτων για την ΕΕ. Ο κόσμος, όπως πάντα, θα ψηφίσει για τη δουλειά, την υγεία, την παιδεία, τις συνθήκες της ζωής του. Εάν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί στην καμπάνια μας κατά της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, από κει πρέπει να ξεκινήσουμε. Ο αγώνας για το ψωμί θα γίνει αντικαπιταλιστικός (και άρα και αντι-ΕΕ) αγώνας και όχι αντίστροφα. Οι γάλλοι σύντροφοι, όταν πετύχαιναν το μεγάλο «όχι» στο δημοψήφισμα για την ευρω-συνθήκη, το έκαναν μιλώντας ενάντια στη λιτότητα και το Σιράκ κυρίως, συνδέοντας την ΕΕ με τις άμεσες επιπτώσεις στη ζωή των γάλλων εργαζομένων. Αυτόν τον κίνδυνο έβλεπε η Μαριέττα Γιαννάκου το ’11 στην πρόταση του Παπανδρέου για δημοψήφισμα, ότι οι έλληνες εργαζόμενοι θα απορρίψουν το ευρώ και την ΕΕ εξ’αιτίας της λιτότητας και του μνημονίου, και είχε δίκιο. Η μάχη κατά της ΕΕ, όπως και η μάχη ενάντια στον καπιταλισμό δεν μπορεί να είναι μάχη ιδεολογική. Ή θα χτιστεί από κάτω προς τα πάνω, ή θα μείνει για πάντα «το ιδιαίτερο έμβλημα που μας ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους». Ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει στις ευρω-εκλογές υποσχόμενος κυβερνητική ανατροπή και ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων. Ή θα σηκώσουμε το γάντι ή οι συναγωνιστές μας θα μας πουν «καλά τα λέτε μωρέ για την ΕΕ, αλλά εγώ θέλω να φάω ψωμί». Η μάχη ενάντια στο ρεφορμισμό είναι πρωτίστως μάχη ενάντια στο Ρεαλισμό…

Στην αρχή του κειμένου μίλησα για «λόγους», και σε έχω πιάσει από τα μούτρα με έναν μόνο «λόγο». Οφείλω λοιπόν να σου μιλήσω και για κάποια πράγματα ακόμα. Έγραψα από την αρχή ότι παρά το γεγονός ότι δεν ανήκω οργανωτικά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά τις πάρα πολλές διαφωνίες μου με το μέτωπο αυτό, αποφάσισα να βάλω πλάτη και σ’αυτή την εκλογική μάχη. Είναι τραγικό λοιπόν για μένα, και φαντάζομαι και για πολλούς σαν εμένα, να βλέπω ότι τα οργανωμένα μέλη του μετώπου, μέσα από τις οργανώσεις τους έχουν παραδοθεί σε έναν πόλεμο φατριών άνευ προηγουμένου. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά αν είναι κάτι που δείχνει τη δυναμική που θα μπορούσε να έχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτό είναι τα τόσο υψηλά ποσοστά των αντικαπιταλιστικών τοπικών σχημάτων ΠΑΡΑ το γεγονός του ανοιχτού πολέμου στο εσωτερικό της. Ξέρω ότι όλο αυτό μπορεί να κρυφτεί πίσω από μια βαρετή επιχειρηματολογία που να δείχνει ότι «φταίνε οι άλλοι», όμως από την απόσταση που μου δίνει η θέση μου μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι όχι σύντροφε, δεν φταίνε «οι άλλοι». Τέλος, δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστο κάτι που με ενοχλεί βαθύτατα. Τις τελευταίες μέρες, ειδικά μετά τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών, άρχισε ξανά να ξεδιπλώνεται αυτή η άθλια επιχειρηματολογία του «λίγες ψήφους θέλουμε ακόμη και μπήκαμε στην Ευρωβουλή». Το κόλπο παίχτηκε μια φορά το ’12, και όχι μόνο δεν λειτούργησε αλλά απογοήτευσε και πολύ κόσμο που το θεώρησε σαν εξαπάτηση. Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να στηρίξει κανείς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ας μείνουμε σ’αυτούς. Το 2,3% των τοπικών εκλογών το πήραν τα τοπικά σχήματα με τη στήριξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μακάρι το ποσοστό της στις ευρω-εκλογές να ανέβει ακόμη περισσότερο, αλλά δεν απαντάς στην εκλογική πίεση του ρεφορμισμού καταφεύγοντας στα παιχνιδάκια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.

Μετά απ’όλα αυτά, νομίζω είναι προφανές ότι ο λόγος που στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι ότι επιδοκιμάζω τις τακτικές επιλογές της. Στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί στηρίζω τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μου. Στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί στάθηκε μπροστά σε κάθε αγώνα και ενάντια σε κάθε απαγόρευση. Στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί είναι η μεγάλη ελπίδα για μια πανελλαδική ορατή επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση. Στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΥΑ γι’αυτό που θα μπορούσε να είναι και όχι απαραίτητα γι’αυτό που είναι.

Στο κάτω-κάτω, στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί μ’αυτήν κατεβαίνει ο Γιάννης ο Φελέκης, τον οποίο θα σταυρώσω με πάθος, χωρίς να υποτιμώ τις υπόλοιπες υποψηφιότητες (πλην μιας…). Αν το καλοσκεφτείς, όλοι όσοι θέλουμε τη διάλυση της ιμπεριαλιστικής ΕΕ θα είχαμε κάνει ένα τεράστιο βήμα με το Γιάννη στη θέση του ευρωβουλευτή. Μιλάμε για πραγματικό σαμποτάζ…

ΥΓ1: Ένα άλλο ψηφοδέλτιο που θα ήθελα να τα πάει καλά είναι εκείνο του ΕΕΚ. Ακόμη περισσότερο, θα ήθελα οι σύντροφοι-ισσες του ΕΕΚ να συμμετείχαν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρά τα όσα (σωστά κατά τη γνώμη μου) καταμαρτυρούν για τις σχετικές διεργασίες.

ΥΓ2: Έφτιαξα κι αυτή τη ζωγραφιά. Λιγότερη οργή για την κοπελίτσα μου αυτή τη φορά, περισσότερη όμως αποφασιστικότητα. Καλή δύναμη!

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: