Τη γλώσσα μου έδωσαν… χωροφυλακίστικη

Είμαι από κείνους που πιστεύουν ότι το γλωσσικό ζήτημα είναι ακόμη ενεργό και άλυτο. Ο έλεγχος της γλώσσας και της πληροφορίας είναι από κείνους τους παράγοντες που ναρκοθετούν τη δυνατότητα των μεμονωμένων υποτελών να αρθρώσουν συνολικό ανταγωνιστικό λόγο, και γι’αυτό οι από πάνω δεν τον έχουν εγκαταλείψει, κι ας παραμυθιαζόμαστε όσο θέλουμε για το ότι ζούμε στην «εποχή της πληροφορίας». Το γλωσσικό ζήτημα θα παραμένει ενεργό, όσο παραμένει και η ανάγκη των αφεντικών να απαξιώνουν το λόγο των από κάτω.

Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις σ’αυτό που γράφω, με κύρια το προφανές, ότι δηλαδή η γλώσσα που μιλάμε στη χώρα αυτή είναι πια κάποια Δημοτική. Αυτό είναι καθησυχαστικό φυσικά, αλλά μάλλον τυπικό. Εδώ και κάποια χρόνια ζούμε την αντεπίθεση ενός συντηρητικού ρεύματος, που προωθεί την εισαγωγή στοιχείων της αποκαλούμενης «καθαρεύουσας» ξανά στη γλώσσα. Ένα ετερογενές(?) μίγμα αποτελούμενο από ακροδεξιούς μέχρι και την αριστερούς, κινητοποιήθηκε φτάνοντας μέχρι και τη γελοιότητα να αρθρογραφεί με το μισητό «πολυτονικό».

Σημαντικό ρόλο στον «αγώνα» αυτόν έπαιξε η σταυροφορία για τα «σωστά ελληνικά». Καθηγητές πανεπιστημίου μας κουνούσαν το δάχτυλο κάθε φορά που λέγαμε ή γράφαμε μια λέξη λαθεμένα, εκπομπές μας επιβράβευαν αν μιλούσαμε «σωστά», βιβλία και άρθρα με τίτλους «τα 10 πιο συχνά λάθη στη γλώσσα μας» εντοπιζόταν όλο και πιο συχνά στα περιοδικά αντικαθιστώντας πρόσκαιρα τα παλιότερα «10 τρόποι για να τον κάνετε δικό σας».

Κάποιος μπορεί να έβλεπε σ’αυτό απλά μια μόδα. Εγώ που είμαι παλιομοδίτης κομμουνιστής βλέπω ακόμη μια έκφανση του ανελέητου πολέμου εναντίον του φτωχού λαού. Η σταυροφορία αυτή φυσικά δεν είχε σκοπό να μορφώσει τους έλληνες. Είχε σκοπό να ενισχύσει και να δικαιολογήσει την κοινωνική ανωτερότητα των πλουσίων ελλήνων και των λακέδων τους ενάντια στους φτωχούς έλληνες και μετανάστες. Το επιχείρημα είναι πολύ παλιό, και βασίζεται σε μια υποτιθέμενη συνεπαγωγή μεταξύ του πόσο έγκυροι είναι οι συλλογισμοί μας και του πόσο σωστά χρησιμοποιούμε τη σύνταξη και τις λέξεις: «Σκέφτεσαι σωστά αν μπορείς να το πεις σωστά» με λίγα λόγια. Έτσι, ο ταλαιπωρημένος μεροκαματιάρης που ξέχασε τι σημαίνει μηνιάτικο δεν έχει καμία ελπίδα μπροστά στο μάνατζερ που του χρωστάει τα δεδουλευμένα, μιας και ο ένας δεν ξέρει να μιλήσει, ενώ ο άλλος μιλάει τόσο σωστά. Μια εργατική προκήρυξη δεν αξίζει καν να διαβαστεί γιατί δεν βάζει τα «ν» πριν από τις λέξεις με τα κατάλληλα σύμφωνα, ενώ κάποιος που με «σωστή» γλώσσα μας εξηγεί πώς είναι αναγκαίο ένα «σοβαρό» ναζιστικό κόμμα είναι αποδεκτός. Ο κατάλογος των καθημερινών παραδειγμάτων είναι πραγματικά ατελείωτος.

Σ’αυτή την προσπάθεια εξευτελισμού της σκέψης του φτωχού λαού δεν δικαιούμαστε να είμαστε αμέτοχοι. Η Αριστερά, που απέχοντας για πολλά χρόνια από το πεδίο έφτασε μέχρι και να γοητεύεται από τις σειρήνες του «νέοκαθαρευουσιανισμού», πρέπει να βγει στην αντεπίθεση. Κάθε παραχώρηση στη γλώσσα των αφεντικών φιμώνει τη γλώσσα των δικών μας ανθρώπων.

Αυτή είναι η δική μου τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα. Πάμε τώρα στην αφορμή για το μικρό αυτό σχόλιο. Ακούγοντας σήμερα το πρωί το δελτίο ειδήσεων του Ρ/Σ «105.5, στο Κόκκινο», μου χτύπησε τα αυτιά η φράση «… δήλωσε ο πρωθυπουργός εξερχόμενος του κοινοβουλίου». Τι??? Σε ποια γλώσσα ο πρωθυπουργός δεν δηλώνει «βγαίνοντας από το κοινοβούλιο» (ή απλά τη Βουλή), αλλά «εξερχόμενος του κοινοβουλίου»? Στενοχωρήθηκα. Στενοχωρήθηκα γιατί ο Αριστερός οφείλει να είναι σοβαρός και υπεύθυνος απέναντι στην τάξη του και όχι στα αφεντικά, στενοχωρήθηκα γιατί ξαφνικά ο σταθμός που θα όφειλε να είναι η φωνή των από κάτω, για μια στιγμή μου ακούστηκε σαν τη φωνή του παλιού μου Λυκειάρχη, που αντί να ακούσει τα παράπονά μας, μας διόρθωνε τα γλωσσικά λάθη. Να πω και κάτι άλλο. Η Αριστερά αναδεικνύεται σαν δύναμη που ηγεμονεύει, όταν εκφράζει και καθοδηγεί τους αγώνες του φτωχού λαού. Όσο «σωστά» ελληνικά και να μιλήσετε σύντροφοι, ούτε η αστική τάξη θα σας αγαπήσει περισσότερο, ούτε σοφότεροι θα ακουστείτε. Ας το προσέξουμε λίγο αυτό όλοι μας, γιατί αυτό το μίγμα αγραμματοσύνης και «καθαρεύουσας» που ονομάστηκε κάποτε «χωροφυλακίστικη γλώσσα» δεν προέκυψε απ’το δικό μας στρατόπεδο.

Κατά διαβολική σύμπτωση, αμέσως μετά το συγκεκριμένο δελτίο ειδήσεων, ο σύντροφος Βαγγέλης Χερουβείμ έβαλε στην ωραία εκπομπή του το τραγούδι των ΦΑΤΜΕ που πάει «βγαίνουμε μωρό μου, βγαίνουμε έξω απ’το τούνελ». Σκέφτηκα, μήπως θα του ταίριαζε καλύτερα το «εξερχόμεθα της σήρραγος»?

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: