Ομοιοπαθητική: πιο αποτελεσματική κι απ’το ξεμάτιασμα?

Σήμερα θα σου μιλήσω γι’αυτή την ανοησία που λέγεται Ομοιοπαθητική. Ξέρω, ένας φίλος σου δεν μπορούσε με τίποτα να γίνει καλά με τη “δυτική” ιατρική και τελικά δοκίμασε την ομοιοπαθητική κι έγινε περδίκι. Μπράβο του, όμως δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι απλά, δεν έχει σχέση. Σωστά, ούτε έχει σχέση η αλλεργία της θειας-Κούλας, που δεν πέρασε, αλλά αισθάνεται καλύτερα, ούτε η ιστορία του ανιψιού σου που είχε κάποτε αϋπνίες, αλλά από τότε που παίρνει εκείνα τα ομοιοπαθητικά κοιμάται τόσο εύκολα σαν ομότιμος καθηγητής σε υποστήριξη διδακτορικής διατριβής. Να στο πω απλά, δεν αλλάζει τίποτα αν εσύ πιστεύεις ότι η ομοιοπαθητική δουλεύει ή αν κάποιος άλλος σου ορκίζεται ότι θεραπεύτηκε μ’αυτήν, όποιος κι αν είναι. Σε τούτο το κειμενάκι θα σου εξηγήσω σχετικά αναλυτικά για ποιους λόγους ΔΕΝ δουλεύει κι από κει και πέρα πίστεψε ό,τι θέλεις. Ο κόσμος έτσι κι αλλιώς είναι γεμάτος από τύπους που πιστεύουν τα πιο ασυνάρτητα πράγματα, δεν θα’σαι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Με μεγάλη πίκρα το λέω αυτό, αλλά έτσι πάει και θα’μουν ψεύτης αν έκανα πως δεν το έβλεπα. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας ψάχνουν την ευτυχία σε κρυστάλλους, σε κάποια “ενεργειακή” διάταξη των επίπλων τους, στα μέντιουμ, στο τάμα σε μια εικόνα, στην “επαφή με το σύμπαν”, στα τσάκρα. Ο παραλογισμός και η παρακμή του συστήματος που ζούμε μπαίνει μέσα στα κεφάλια μας και μορφοποιείται σε θεωρίες εξίσου παλαβές και παρακμιακές. Στην πραγματικότητα δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν όλοι αυτοί οι συνάνθρωποί μας είναι έστω και ελάχιστα σε καλύτερη θέση απ’όσους γοητευόταν απ’το Ρασπούτιν κατά την παρακμή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Πριν αρχίσουμε, ας ξεκαθαρίσουμε κάπως ένα αρχικό θέμα. Είναι η ομοιοπαθητική μια εναλλακτική απέναντι στη “δυτική” ιατρική? (ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι στο καλό σημαίνει “δυτική” ιατρική. Η Ιατρική έχει εξελιχθεί σαν πρακτική με έναν συγκεκριμένο τρόπο μας αρέσει ή όχι. Άρα ή έχουμε Ιατρική ή δεν έχουμε και οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί κάποια βρωμιά κρύβουν). Η ομοιοπαθητική σαν πρακτική υπάρχει από τα τέλη του 18ου αιώνα. Επινοήθηκε από τον κύριο Hahnemann (όχι το μακαρίτη κιθαρίστα των Slayer), ο οποίος ήταν γιατρός και θεωρούσε τη δουλειά του 100% επιστημονική και “δυτική” παρ’ότι στη δική μας εποχή ξεβράζεται απ’το new age βόθρο ως “εναλλακτική”. Όσο λοιπόν κι αν οι σημερινοί θεράποντες αυτού του τίποτα εξαπολύουν επιθέσεις ενάντια στη “δυτική” ιατρική παρουσιάζοντάς το σαν κάτι “εναλλακτικό” (μαζί με διάφορα άλλα πράγματα, από ινδιάνικα μέχρι κινέζικα, αρκεί να μην είναι “δυτικά”), ο θεμελιωτής του ήταν απόλυτα πεισμένος ότι η μέθοδός του είναι κομμάτι της “δυτικής” επιστήμης, που εκείνη την εποχή αναδυόταν. Η ομοιοπαθητική λοιπόν δεν ήταν κάποια διαμαρτυρία ενάντια στη νεαρή τότε “δυτική” επιστήμη, αλλά κομμάτι της. Κομμάτι όμως που αποδείχθηκε σάπιο και ξεράθηκε, όπως πολλές ακόμη θεωρίες (μάλιστα και κάποιες που έμοιαζαν να έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες ν’αντέξουν ή που φαινόταν και μεγαλοφυείς). Καθαρές κουβέντες λοιπόν: όποιος ασκεί την ομοιοπαθητική, δεν ασκεί μια εναλλακτική θεραπευτική πρακτική, ασκεί μια πρακτική που επινοήθηκε κάποτε σαν “επιστημονική” αλλά απέτυχε.

Λοιπόν, όπως σου είπα πριν, δεν θέλω να συζητήσουμε για το αν πιστεύεις ότι η ομοιοπαθητική δουλεύει. Το να αποδείξουμε ότι μια ουσία ή μια πρακτική “κάνει τη δουλειά” που θέλουμε είναι μια διαδικασία επίπονη και σοβαρή, που ξεπερνάει το επιχείρημα “το πήρε ένας φίλος κι έγινε καλά”. Δεν είναι αυτό όμως που θέλω να σου εξηγήσω τώρα. Παρ’ότι αυτή η διαδικασία είναι μέχρι ενός σημείου μέρος και της δικής μου ερευνητικής δουλειάς (που σταματάει στα ποντικάκια όμως) δεν θέλω να στην εξηγήσω. Οι περισσότεροι ομοιοπαθητικοί θα παρουσιάσουν κατασκευασμένες ή ανύπαρκτες έρευνες και τελικά θα μιλήσουν για τη μεγάλη συνωμοσία των “δυτικών” γιατρών και των φαρμακευτικών εταιριών εναντίων τους (λες και δεν χορεύουν απίστευτα χρηματικά ποσά πίσω απ’την ομοιοπαθητική τρέλα…). Δεν έχει νόημα. Πάμε κατευθείαν στο ψητό.

Πριν από 200+ χρόνια λοιπόν, σε μια εποχή που η Ιατρική αποτελούσε ακόμη ένα συνονθύλευμα από τσαραλατανισμούς, περίεργες πρακτικές, εμπειρισμούς και κάπου στο βάθος “επιστήμη”, ο γιατρός και ερευνητής Samuel Hahnemann είχε μια περίεργη ιδέα: Αν μια ουσία προκαλεί σε έναν οργανισμό συμπτώματα αντίστοιχα με κείνα κάποιας ασθένειας, ίσως μπορεί σε μικρές δόσεις (σε πολύ μεγάλη αραίωση, ώστε να μην βλάπτει) να θεραπεύει την ασθένεια αυτή. Για παράδειγμα, εάν κάποιος υποφέρει από ιλίγγους, μπορεί να θεραπευτεί από ένα πολύ αραιό διάλυμα μια ουσίας που επίσης προκαλεί ιλίγγους ακόμη κι αν δεν είναι αυτή που του προκαλούσε το αρχικό πρόβλημα. Η ιδέα αυτή σήμερα μπορεί να φαίνεται βλακώδης (παρακαλώ μην επιχειρήσεις την αντιστοίχιση με τον εμβολιασμό, γιατί πραγματικά θα ακουστείς ανόητος και αμόρφωτος), όμως για το πλαίσιο της εποχής της δεν ήταν και η χειρότερη που κυκλοφόρησε (παραδέξου το, η ευρέως διαδεδομένη τότε πρακτική της αφαίμαξης δεν ήταν πολύ πιο έξυπνη…). Τις πρακτικές του αυτές, ο Hahnemann τις συστηματοποίησε σ’αυτό που ονόμασε “ομοιοπαθητική”. Όμως πήγε ακόμη παραπέρα. Επειδή -πώς να το κάνουμε!- το να δώσεις σε κάποιον μια ουσία που του προκαλεί πονοκέφαλο δεν τον θεραπεύει απ’τους πονοκεφάλους, ο Hahnemann σκέφτηκε κάτι μεγαλειώδες για να παρακάμψει αυτό το μικρό πρόβλημα. Τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα να περιέχουν τη δραστική ουσία σε τέτοια αραίωση, που πρακτικά να μην την περιέχουν!!! Το ομοιοπαθητικό σκεύασμα δηλαδή αποτελείται μόνο από τα έκδοχα και δεν περιέχει ούτε ένα μόριο της δραστικής ουσίας. Δεν με πιστεύεις? Ας στο εξηγήσω, ελπίζοντας ότι δεν θα ζαλιστούμε από την αριθμητική…

Διαβάζοντας στα κουτάκια των φαρμάκων (δεν ξέρω αν έχεις αυτή τη συνήθεια του μπάνιου, όμως υπάρχουν άνθρωποι που αγάπησαν τη Χημεία στην τουαλέτα…) θα δεις ότι η ποσότητα της δραστικής ουσίας σε ένα σκεύασμα αναφέρεται ή σαν μάζα της ανά χάπι (λέει ας πούμε “κάθε δισκίο περιέχει 500mg …”) ή με κάποια έκφραση περιεκτικότητας εάν πρόκειται για διάλυμα/αιώρημα (…g δραστικής ουσίας ανά …ml διαλύματος/αιωρήματος). Τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα περιγράφονται όχι με την περιεκτικότητά τους, αλλά με το βαθμό αραίωσης, που εκφράζεται από έναν αριθμό ακολουθούμενο από ένα ρωμαϊκό αριθμητικό σημείο. Τι? Για να το εξηγήσουμε λίγο αυτό. Το ρωμαϊκό αριθμητικό υποδηλώνει τον τύπο της αραίωσης (1/10 αν είναι X, 1/100 αν είναι C, 1/1000 αν είναι Μ κ.ο.κ.) ενώ ο αριθμός που πάει μαζί του μας δείχνει πόσες φορές επαναλάβαμε την αραίωση αυτή μέχρι να φτάσουμε στο σκεύασμα. Για παράδειγμα, ένα σκεύασμα 10C παρασκευάζεται εάν πάρουμε αρχικά ένα μέρος της ουσίας σε 99 μέρη νερού, μετά πάρουμε 1 μέρος απ’το νέο διάλυμα και το αναμίξουμε με άλλα 99 μέρη νερού και πάει λέγοντας, μέχρι η διαδικασία να γίνει 10 φορές. Πρακτικά, για να μην τα πολυλογούμε, ένα σκεύασμα 10C περιέχει ένα μέρος δραστικής ουσίας σε 100.000.000.000.000.000.000 μέρη διαλύματος! Εάν δηλαδή υποθέσουμε ότι αγοράσαμε ένα μπουκαλάκι 100g του σκευάσματος αυτού, τότε η μάζα της δραστικής ουσίας μέσα του θα είναι 0,000000000000000001g. Χμμμ…

Ας εξετάσουμε ένα πραγματικό παράδειγμα. Μπορείς να φανταστείς ποιο μπορεί να είναι το ομοιοπαθητικό “φάρμακο” για την αϋπνία? Μα φυσικά κάτι που προκαλεί αϋπνία! (θυμάσαι τη “λογική” πίσω απ’αυτό πιστεύω). Βρήκα λοιπόν σε κάποιο ιντερνετικό μαγαζί ένα τέτοιο σκεύασμα ΚΑΦΕΪΝΗΣ(!!!) 30C (διάλυμα). Αν κάνουμε τις πράξεις, βλέπουμε ότι σε 100g αυτού του διαλύματος περιέχονται 0,000000000000000000000000000000000000000000000000000000000001g καφεΐνης. Με δεδομένο ότι η μάζα ενός μορίου καφεΐνης είναι περίπου 0,0000000000000000000003g, συμπεραίνουμε ότι θα βρούμε ΕΝΑ μόριο καφεΐνης σε περίπου κάθε 100.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000 μπουκάλια του σκευάσματος αυτού!!! Συμπάθα με που δεν γράφω τα νούμερα σαν δυνάμεις του 10 και βάζω όλα αυτά τα μηδενικά, αλλά θέλω να χωνέψεις πόσο μεγάλα είναι (και τα νούμερα και ο εκνευρισμός μου κάθε φορά που ακούω σαχλαμάρες). Άκου και κάτι άλλο τώρα. Αν υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος χρειάζεται 10 δευτερόλεπτα για να ανοίξει ένα τέτοιο μπουκάλι και να το κατεβάσει ολόκληρο, θα χρειαζόταν (κατά μέσο όρο) περίπου 15.000.000.000.000.000.000.000.000.000 αιώνες για να καταπιεί ΕΝΑ μόριο καφεΐνης!!!

Το παράδειγμα του σκευάσματος καφεΐνης, όσο κι αν σου φαίνεται υπερβολικό, στην πραγματικότητα είναι από τα πιο συγκρατημένα. Εάν η αραίωση του ομοιοπαθητικού σκευάσματος καφεΐνης είναι 30C και δίνει αυτά τα νούμερα, σκέψου τι συμβαίνει με το ευρέως διαδεδομένο ομοιοπαθητικό σκεύασμα για τη γρίπη του οποίου η αραίωση είναι 200C, δηλαδή 1g δραστικής ουσίας ανά 10400g! Αν σκεφτείς ότι η μάζα του γνωστού μας μέρους του σύμπαντος υπολογίζεται (μόνο!!!) στην τάξη του 1056 (σε g), καταλαβαίνεις πόσα “σύμπαντα” πρέπει να ψάξουμε για να βρούμε 1g φαρμάκου…

Γιατί σε πρήζω τόση ώρα με τους αριθμούς? Προσπαθώ να σου δείξω με τρόπο που δεν χωράει αμφιβολία ότι σ’αυτό το πράγμα που σου πουλάνε σαν φαρμακευτικό σκεύασμα όχι μόνο δεν υπάρχει ίχνος, άλλα ούτε ένα τόσο δα μόριο δραστικής ουσίας!

Νομίζεις ότι αυτό βάζει τα πράγματα στη θέση τους? Φυσικά και όχι! Εδώ ακριβώς είναι η στιγμή που οι ομοιοπαθητικοί βγάζουν το μεγάλο λαγό απ’το φανταχτερό καπέλο τους! Στην πραγματικότητα, λένε, δεν είναι απαραίτητο το σκεύασμα να περιέχει τη δραστική ουσία, γιατί πολύ απλά το νερό θυμάται ότι κάποτε την περιείχε και λειτουργεί ανάλογα! Πραγματικά μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να συζητήσω αυτή την ιδέα χωρίς να γίνω απίστευτα είρωνας, αλλά ας το επιχειρήσουμε. Θυμάσαι το “φάρμακο” για τη γρίπη που σου έλεγα πριν? Αυτό έχει αραίωση 200C. Αν πρόσεχες πριν που εξηγούσα τη διαδικασία, θα θυμάσαι ότι αυτή η αραίωση σημαίνει να πάρω ένα μέρος δραστικής ουσίας σε 100 μέρη διαλύματος, απ’αυτά να πάρω ένα μέρος και να το αραιώσω ώστε το νέο διάλυμα να περιέχει ένα μέρος του παλιού διαλύματος στα 100 μέρη του και πάει λέγοντας μέχρι αυτή η διαδικασία να έχει γίνει 200 φορές. Η ομοιοπαθητική θεωρία λοιπόν μας “διδάσκει” ότι σε κάθε μια απ’αυτές τις 200 διαδοχικές αραιώσεις το νερό συγκρατεί την ανάμνηση της ουσίας που περιείχε. Προφανώς εδώ πρέπει να εξηγήσουμε τι στο διάολο σημαίνει “ανάμνηση” για το νερό. Η απλή απάντηση είναι “τίποτα”, αλλά ας προσπαθήσουμε να πάμε… με τα νερά τους! (δεν ξέρω αν το έπιασες αυτό με τα νερά. Τέτοιες εξυπνάδες λέω στην τάξη και δεν ξέρω γιατί δεν γελάει κανείς…)

Το νερό λοιπόν θα μπορούσε να έχει ένα και μοναδικό τρόπο να “θυμάται” κάποιο μόριο που πέρασε από μέσα του. Ο τρόπος αυτός είναι να διατηρεί μόνιμες δομές, ακριβώς όπως ο πηλός θα “αποκτούσε την ανάμνηση” του χεριού μας αν το πιέζαμε πάνω του. Το πρώτο που θα έπρεπε να σκεφτεί κάθε σώφρων άνθρωπος είναι ότι και το αποτύπωμα αυτό -η “ανάμνηση”- έχει πάνω-κάτω τις ίδιες πιθανότητες με τη δραστική ουσία να βρεθεί στο τελικό δοχείο μετά απ’όλες αυτές τις αραιώσεις, άρα η ίδια η ιδέα της “μνήμης του νερού” είναι γελοία σαν τεκμηρίωση της ομοιοπαθητικής “δράσης”.

Μπορεί όμως το νερό να διατηρήσει τέτοιες μόνιμες δομές όσο είναι στην υγρή κατάσταση? Η απάντηση (που είναι κι ένα από τα πιο συναρπαστικά προβλήματα της σύγχρονης ΦυσικοΧημείας) είναι πως το υγρό νερό μπορεί να παρουσιάσει σχηματισμό δομών, που όμως δεν είναι ούτε “μόνιμες”, ούτε “τέτοιες”. Τα μόρια νερού συνδέονται με κάποιο τρόπο μεταξύ τους μέσω διαμοριακών δεσμών ειδικού τύπου που λέγονται “δεσμοί υδρογόνου” (σου υπόσχομαι ειδικό κείμενο μόνο για δαύτους κάποτε γιατί πολύ τους αγαπώ). Η ύπαρξη αυτών των δεσμών εξηγεί πολλές από τις ιδιότητες του νερού, όπως πχ το ασυνήθιστα “για τα κυβικά του” υψηλό σημείο βρασμού. Αυτοί οι δεσμοί είναι σε θέση να οδηγήσουν στο σχηματισμό δομών μέσα στο υγρό νερό. Το πρόβλημα σε σχέση με την υπόθεση της “μνήμης” είναι πως όλα μας τα μοντέλα δείχνουν ότι οι δεσμοί αυτοί σπάνε και ξανασυγκροτούνται αλλιώς σε χρόνους που μετρούνται σε 1/1000000000000000 του δευτερολέπτου, πράγμα που φυσικά σημαίνει ότι οι δομές αυτές δεν είναι “μόνιμες”. Όμως δεν είναι ούτε “τέτοιες”. Η γεωμετρία των δομών αυτών δεν καθορίζεται από την ουσία που ήταν διαλυμένη πριν στο νερό αυτό, αλλά από τη θερμοδυναμική του ίδιου του νερού (δεν θα βρούμε διαφορετικές δομές σε νερό που πριν περιείχε ζάχαρη και σε νερό που πριν περιείχε καφεΐνη, εάν τα παρατηρήσουμε σε ίδιες συνθήκες). Προφανώς, όσο η διαλυμένη ουσία βρίσκεται μέσα στο νερό, επάγει τις αντίστοιχες δομές στο νερό καθώς τα μόριά του την περιτριγυρίζουν για να την επιδιαλυτώσουν και το “τριγύρισμα” αυτό καθορίζεται από τη γεωμετρία της διαλυμένης ουσίας, όμως αυτή η διευθέτηση δεν τραβάει πολύ μακριά ώστε να υποθέσουμε ότι το “καινούργιο” νερό που έρχεται από τις επόμενες 20 ή 150 αραιώσεις καθορίζει κι αυτό ανάλογα τη δομή του. Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι σε κάποια από τις διαδοχικές αραιώσεις η διαλυμένη ουσία παύει να βρίσκεται στο δοχείο μας, οπότε είναι αποκλειστικά οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μορίων του νερού που καθορίζουν τις δομές του (που ξαναλέω, είναι εξαιρετικά βραχύβιες οπότε δεν τίθεται θέμα “μνήμης”).

Ας το ξεπεράσουμε όμως αυτό. Ας υποθέσουμε ότι η Χημεία μας είναι ακόμη πολύ μικρή και αθώα για να υποψιαστεί αυτά τα μεγαλεία της Φύσης. Ας υποθέσουμε ότι -ακόμη κι αν δεν την παρατηρούμε ή προβλέπουμε σήμερα- η “μνήμη του νερού” υπάρχει (και μόνο που το λέω, συγχύζομαι). Αυτό θα μας προκαλούσε δυο σοβαρότατα ερωτήματα:

Ερώτημα 1ο: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι υπάρχει η “μνήμη του νερού”, τι στο καλό γίνεται όταν με το νερό αυτό εμποτίζεις στερεά για να φτιάξεις ένα χάπι ή το εξατμίζεις για τον ίδιο λόγο? Εκτός από τη “μνήμη του νερού”, μήπως υπάρχει και η “μνήμη της σκόνης”? Μήπως υπάρχει και η μεταφορά των “αναμνήσεων” του νερού στη “μνήμη” της σκόνης? Αντιλαμβάνεσαι ότι το πράγμα ξεφεύγει, αλλά προσωπικά έχω εμπιστοσύνη στους ομοιοπαθητικούς “ερευνητές” πως θα βρουν μια απάντηση και γι’αυτό. Στο κάτω-κάτω η καλή εξαπάτηση δεν βασίζεται τόσο στη δύναμη του επιχειρήματος, αλλά στην ειδική σχέση που θεμελιώνει ο απατεώνας με το θύμα του.

Ερώτημα 2ο: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι υπάρχει η “μνήμη του νερού”, τι εμποδίζει το νερό να θυμάται και τις υπόλοιπες ουσίες με τις οποίες ήρθε πριν σε επαφή? Γιατί να “θυμάται” μόνο τη δραστική ουσία και όχι πχ τα άλατα που υπήρχαν στην πηγή του? Το νερό δεν δημιουργείται απ’το μηδέν στη φύση, αλλά ανακυκλώνεται διαρκώς. Σ’αυτή την ανακύκλωση έρχεται σε επαφή με κάθε λογής υλικό. Τη μία είναι σε ένα φυτό, την άλλη στο υπέδαφος, κάποια στιγμή το πίνεις σε μια πορτοκαλάδα και το κατουράς. Ακόμη χειρότερα, το κάθε ένα από τα μόρια του νερού που βρίσκονται σε ένα ποτήρι έχει τη δική του ξεχωριστή διαδρομή στη φύση. Στην πραγματικότητα, αν ακολουθήσουμε τη συλλογιστική των ομοιοπαθητικών, δεν μπορούμε παρά να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάθε ποτήρι νερού (όχι μεγάλο, αρκεί ένα του τσίπουρου) πρέπει να “θυμάται” συλλογικά τα πάντα, ακόμη και τον ίδιο το σχηματισμό του πλανήτη πριν από τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια!

Σου λέω ψέμματα. Η αλήθεια είναι ότι γι’αυτό το δεύτερο ερώτημα οι ομοιοπαθητικοί έχουν απάντηση, και είναι και ΚΑΛΗ μάλιστα. Το νερό δεν αποκτά οποιαδήποτε “ανάμνηση” λένε, παρά μόνο αυτή του υλικού που τη στιγμή που διαλύεται μέσα του, το χτυπάμε απότομα κάποιες φορές (καθορισμένος ο αριθμός, όχι αστεία) σε μια ελαστική επιφάνεια (για να μην μας σπάσει το δοχείο στα χέρια. Ο Hahnemann χρησιμοποιούσε ένα δερμάτινο μαξιλάρι γεμισμένο με τρίχες αλόγου). Αν δεν γίνει αυτό και μας ξεφύγει και χτυπήσουμε το διάλυμα εννιά φορές αντί για δέκα ή το χτύπημα δεν είναι αρκετά δυνατό, πάπαλα η μνήμη. Την πρώτη φορά που άκουσα αυτή την απάντηση θεώρησα ότι μου κάνουν πλάκα. Και τη δεύτερη. Και την τρίτη…

Δυστυχώς δεν κάνουν πλάκα. Ακόμα χειρότερα, υπάρχουν μηχανικοί που έχουν δουλέψει πολύ σκληρά για να φτιάξουν μηχανήματα που να χτυπούν το διάλυμα σαν να χτυπάει ελαφρά σε δερμάτινο μαξιλάρι γεμισμένο με τρίχες αλόγου. Κάπως πρέπει να παρασκευαστούν τα “φάρμακα” σε βιομηχανική κλίμακα, κρίμα να μην φτάνουν για όλους!

Αυτή η ιστορία με τη “μνήμη του νερού” αναδεικνύει με πολύ όμορφο τρόπο τα όρια του τσαρλατανισμού που λέγεται “εναλλακτικός”. Εάν κανείς πουλάει δηλητήριο του μπλε σκορπιού σαν θεραπεία “του καρκίνου”, τότε αυτό μπορεί να το κάνει σε μικρή κλίμακα, πρέπει να πας στο χωριουδάκι της Κούβας να το πάρεις. Εάν κάποιος έχει ένα θαυματουργό άγιο, πρέπει ν’ανέβεις 500 σκαλιά για να φτάσεις στη σπηλιά του να πάρεις το κομματάκι του ράσου του. Εάν όμως είσαι φαρμακοβιομηχανία και θες να γεμίσεις την αγορά ομοιοπαθητικά σκευάσματα, τότε ο μόνος τρόπος στη βιομηχανική εποχή μας -ακόμη και στις μέρες μας, που είναι οι τελευταίες ετούτου του άθλιου συστήματος- είναι να φορέσεις το ρούχο της επιστημοσύνης. Όλες οι μαζικής κατανάλωσης new age μπούρδες κυκλοφορούν πια ντυμένες με τις λευκές ποδιές που έκλεψαν από το εργαστήριό μας. Εάν το “ζεν” και τα “τσάκρα” έχουν ανάγκη κάποια “ελεύθερη ενέργεια” (σε άλλο κείμενο θα ασχοληθούμε και με δαύτη…) ή μια αναφορά στο “κβαντικό”, τότε η ομοιοπαθητική σίγουρα χρειάζεται λίγη Χημεία.

Η υπόθεση της “μνήμης του νερού” μας έρχεται από “κανονικούς” επιστήμονες. Αυτό στα μάτια των περισσότερων ανθρώπων είναι ήδη μια απόδειξη ότι είναι σωστή, όμως πρακτικά δεν σημαίνει τίποτα. Όπως σου έχω εξηγήσει σε παλιότερο κείμενο, η δουλειά του επιστήμονα δεν γίνεται σε ιστορικό και κοινωνικό κενό, ο ίδιος ο επιστήμονας είναι φορέας των αντιφάσεων της εποχής του και ο τρόπος που “κάνει επιστήμη” αντανακλά το γεγονός αυτό. Η περίπτωση της “μνήμης του νερού” είναι χαρακτηριστική. Κατ’αρχάς, πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για ένα εξόφθαλμα κυκλικό συλλογισμό, που είναι εξ’ορισμού απορριπτέος: “Η ομοιοπαθητική δουλεύει αλλά δεν ξέρω γιατί και όλες οι πιθανές εξηγήσεις μου δείχνουν ότι δεν θα έπρεπε να δουλεύει > σκαρώνω μια νέα εξήγηση, αυτή της “μνήμης” > η υπόθεση της “μνήμης” επαληθεύεται από το γεγονός ότι η ομοιοπαθητική δουλεύει”.

Μη γελάς καθόλου. Το 1988 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature μια εργασία που αποδείκνυε ότι υπάρχει η “μνήμη του νερού” επαληθεύοντας τη δράση ενός ομοιοπαθητικού σκευάσματος. Η υπόθεση αυτή έχει καταχωρηθεί στις μεγάλες γκάφες του Nature, καθώς οι ομάδες των ερευνητών που επιχείρησαν να επαναλάβουν το πείραμα (μέσα σ’αυτές και η ομάδα του ίδιου του εκδότη του περιοδικού), δεν μπόρεσαν να πάρουν κανένα θετικό αποτέλεσμα. Ο λόγος? Πολύ απλά, οι ομοιοπαθητικοί ερευνητές δεν διέθεταν την πιο σημαντική αξία για έναν επιστήμονα, την επιστημονική ακεραιότητα. Όταν τα πειράματα επαναλήφθηκαν με αποκλεισμένες όλες τις παραμέτρους που εισάγουν στο πείραμα τις προσωπικές απόψεις/προσδοκίες του ερευνητή ή των υποκειμένων (ένα τέτοιο πείραμα αναφέρεται ως “διπλά τυφλό”), τότε η “μνήμη του νερού” πήγε περίπατο…

Απ’όσα σου έγραψα παραπάνω, νομίζω πως ήδη θα κατάλαβες ότι ουσιαστικά η ομοιοπαθητική δεν είναι σοβαρότερη από το “τρίψε το δέρμα σου στα κάγκελα του νεκροταφείου σε πανσέληνο και θα απαλλαγείς απ’την ακμή”. Κι όμως, υπάρχουν -όπως είδαμε στην αρχή- άνθρωποι που θεραπεύονται, άνθρωποι που προτείνουν αυτή την αντιμετώπιση σε άλλους ανθρώπους, άνθρωποι που πλουτίζουν απ’αυτή και -ακόμη πιο ντροπιαστικά- άνθρωποι που ρισκάρουν άμεσα ή μακροπρόθεσμα την υγεία των παιδιών τους με τέτοιου είδους “θεραπείες”. Θέλω πριν κλείσω να κάνω μερικές παρατηρήσεις που αναπόφευκτα προκύπτουν σε κάθε κουβέντα περί του θέματος.

1. Ζούμε στον καπιταλισμό και προφανώς η Υγεία είναι ένα χρυσωρυχείο για τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες, όσο κι αν εμείς χτυπιόμαστε ότι είναι ένα δημόσιο αγαθό. Η μεγιστοποίηση του κέρδους γι’αυτές τις πολυεθνικές εταιρίες δεν προέρχεται μόνο από την κυριαρχία στην αγορά, αλλά κι από τον έλεγχο πάνω στον κοινωνικό ορισμό της “ασθένειας” και της “θεραπείας”, ο οποίος κυριαρχεί και ιδεολογικά (πολλοί γιατροί εκπαιδεύονται με συγκεκριμένες ιδεολογικές τοποθετήσεις απέναντι στο θέμα “ασθένεια/θεραπεία”. Υπάρχουν εξαιρετικές αναλύσεις για το θέμα αυτό) και υλικά (πολλοί μεμονωμένοι γιατροί ή ακόμη και ολόκληρα υπουργεία ή χώρες, απλά εξαγοράζονται). Δεν θέλει μεγάλη σκέψη, εάν η Υγεία δεν έφερνε κέρδη, οι μεγάλες εταιρίες θα την είχαν παρατήσει. Η κατάσταση αυτή όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι άλλοθι για τη στροφή προς τα φυλαχτά και τα μαντζούνια της ομοιοπαθητικής. Πολύ περισσότερο που, όπως σου είπα και πριν, πλέον η παρασκευή και διακίνηση των ομοιοπαθητικών σκευασμάτων γίνεται από το ίδιο το σύστημα των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών.

2. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν εκπαιδευτεί και ειδικευτεί σαν γιατροί και ασκούν την ομοιοπαθητική. Στο μυαλό πολλών γύρω μας, αυτό είναι από μόνο του απόδειξη ότι η ομοιοπαθητική είναι μια επιστημονικά αποδεκτή πρακτική. Λάθος. Ο γιατρός που ασκεί την ομοιοπαθητική, την ώρα που την ασκεί δεν ενεργεί σαν γιατρός, αλλά σαν ομοιοπαθητικός θεραπευτής, κάνει δηλαδή κάτι παράλληλο. Είναι σα να λέμε ότι εκτός απ’το επάγγελμα του γιατρού, τα πρωινά πουλάει και λαχανικά στη λαϊκή αγορά. Αφήνω απ’έξω κάτι εντελώς πονηρούς, που σε φλομώνουν στα ομοιοπαθητικά και ταυτόχρονα σου γράφουν και καμιά αντιβίωση…

3. Στις περισσότερες περιπτώσεις μια ομοιοπαθητική προσέγγιση συνοδεύεται από μια συνολική και καθοδηγούμενη από το θεραπευτή, αλλαγή του τρόπου ζωής. Αυτό από μόνο του είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Καταλαβαίνεις ότι είναι άλλο πράγμα να έχεις πόνους στη μέση και να σου δώσουν ένα χάπι, και άλλο το μαζί με το χάπι να χάσεις μερικά κιλά, να αρχίσεις λίγη ειδική γυμναστική και περπάτημα, να ξεσκουριάσεις γενικά. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες επιτυχίες της ομοιοπαθητικής θεραπείας προέρχονται ακριβώς από το γεγονός αυτό (αφήνω απ’έξω το placebo, βλέπεις ότι είχα τη διακριτικότητα να μην το θίξω καθόλου σε όλο το κείμενο), με τη μεγάλη διαφορά ότι αυτό πολύ απλά δεν είναι ομοιοπαθητική!!! Αντιλαμβάνομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας δεν μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους κυρίως επειδή ο τρόπος ζωής μας, σπάνια καθορίζεται μόνο από μας. Είναι κάτι που απαιτεί μεγάλη δύναμη (προσωπικά, πρέπει να έχω προσπαθήσει γύρω στις 138 φορές μέχρι τώρα να βελτιώσω τον τρόπο ζωής μου). Αν κάποιος βρίσκει αυτή τη δύναμη αντλώντας την από κάποιον, χαρισματικό σαν χαρακτήρα, ομοιοπαθητικό θεραπευτή που τον “κουράρει”, είναι κάτι που δεν μπορεί να πιστώνεται στην ομοιοπαθητική.

Επιλέγω να δημοσιεύσω αυτό το κείμενο, παρ’ότι γνωρίζω πως αρκετοί απ’όσους θα το διαβάσουν θα το απορρίψουν. Δεν μου φαίνεται περίεργο. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν απόψεις απλά επειδή άκουσαν μια καλύτερη ιδέα ή διάβασαν ένα κείμενο. Η δημόσια συζήτηση είναι περίεργη διαδικασία γεμάτη παγίδες. Εάν κάνω ακόμη τη δουλειά που κάνω (εκτός από το βιοπορισμό) είναι γιατί θέλω να εξοπλίσω νέους ανθρώπους με τη δυνατότητα να συμμετέχουν και να καθορίζουν με τη δράση και τις απόψεις τους αυτή τη δημόσια συζήτηση. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στην πληροφορία, να την κρίνει και να την αξιοποιήσει, ο άνθρωπος που δεν μπορεί να καταλάβει τους σκοπούς και την τοποθέτηση όσων παίρνουν μέρος στη δημόσια συζήτηση, είναι άνθρωπος εύκολα χειραγωγήσιμος. Η καθημερινή μάχη για τη μόρφωση (και την κοινωνική αλλαγή) είναι η πραγματική μάχη ενάντια στον ελιτισμό. Οι ιστορίες των επιστημών και των κοινωνικών κινημάτων είναι ιστορίες γεμάτες πλάνες και αποτυχίες. Είναι γοητευτικές ιστορίες όμως, πλεγμένες με την κλωστή της Ελπίδας και της Απελευθέρωσης. Αλίμονο σε κείνον που λόγω νωθρότητας, απάθειας ή συμφέροντος επιλέξει το ζυγό της αμορφωσιάς και της πνευματικής αποχαύνωσης. Ζούμε την εποχή της παρακμής. Ζούμε τις τελευταίες μέρες της προϊστορίας. Με αίμα και πόνο, με προόδους και πισωγυρίσματα η ανθρωπότητα έχει καταφέρει πια να διαμορφώσει εκείνους τους όρους που θα της ανοίξουν το δρόμο προς το βασίλειο της Ελευθερίας, τον Κομμουνισμό. Σ’αυτόν το δρόμο θα χρειαστούμε θάρρος, αλληλεγγύη, μόρφωση, μα σίγουρα δεν θα χρειαστούμε ούτε τσαρλατάνους, ούτε προφήτες. Δεν θα χρειαστούμε ούτε σταυροκοπήματα, ούτε μαντζούνια…

Advertisements

41 Σχόλια (+add yours?)

  1. George Perrakis
    Νοέ. 24, 2014 @ 13:52:21

    Αγαπητέ μου, πάσχω από αυτοάνοσο νόσημα. Παίρνω ένα φάρμακο το οποίο προκαλεί καταστολή του ανοσποιητικού συστήματος, αλλά κανείς δεν έχει ιδέα πώς το κάνει αυτό. Απλώς το κάνει. Αυτό έχει αποδειχθεί με πολλές κλινικές έρευνες. Αλλά, επαναλαμβάνω, κανείς δεν έχει ιδέα πώς τα καταφέρενει και καταστέλλει την άμυνα του οργανισμού ώστε να μην επιτίθεται στον ίδιο τον εαυτό του. Θέλω να πω απλώς ότι χρειάζεται λίγο ανοιχτό μυαλό. Γιατρός δεν είμαι, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι οι μαθηματικές εξισώσεις και οι χημικές συναρτήσεις δεν είναι οι μέθοδοι της ιατρικής. Αν έχεις κλινικές έρευνες να μας παρουσιάσεις, περιορίσου σε αυτές. Και δέξου ότι, όπως συμβαίνει με αναρρίθμητα χημικά φάρμακα, η οποιοπαθητική μπορεί να πιάνει χωρίς να ξέρουμε πώς – εκτός αν υπάρχουν κλινικές μελέτες που να αποδεικνύουν το αντίθετο.

    • lefterisp
      Νοέ. 24, 2014 @ 15:46:01

      Αγαπητέ φίλε,
      Το www δεν είναι ο κατάλληλος χώρος να ανταλλάξουμε πληροφορίες για τις παθήσεις μας.
      Επί της ουσίας όμως. Δεν τα γνωρίζουμε όλα φυσικά. Ακόμη κι έτσι, η Επιστήμη έχει τον τρόπο να περιγράφει τι ακριβώς ΔΕΝ γνώρίζουμε και ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ δεν το γνωρίζουμε. Ακόμη περισσότερο, η Επιστήμη μας δίνει τα εργαλεία να ξέρουμε σε ποιο βαθμό οι εξηγήσεις μας είναι επαρκείς.
      Τα κενά γνώσης είναι χώροι προς κατάκτηση και όχι θεότητες. Σαν ερευνητής δεν τα φοβήθηκα ούτε τα προσκύνησα ποτέ, κι έτσι χαίρομαι που στο πεδίο μου μπόρεσα να πάω τη συλλογική μας γνώση ένα μικρό βηματάκι πιοο πέρα, να μιλήσω για κάτι που δεν το ξέραμε μέχρι χθες (έστω κι αν αυτό αφορούσε μια χούφτα εξειδικευμένων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο…). Είναι άλλο αυτό όμως, και άλλο να γεμίζουμε τα κενά γνώσης με τσαρλατανισμούς και κάθε λογής πεθαμένη θεωρία.
      Για τις κλινικές έρευνες: Δεν θα τις παρουσίαζα στο blog μου φυσικά. Στην επιστημονική κοινότητα έχουμε τους χώρους (περιοδικά και συνέδρια) να εκθέτουμε τα αποτελέσματά μας, εκεί δηλαδή που μπορούν να αμφισβητηθούν και να υποστούν την πιο εξαντλητική κριτική (μόνο έτσι έχει νόημα) απ’τον καθένα και την καθεμία που ειδικεύεται στο αντικείμενο. Για την πληροφόρησή σου όμως, κλινικές έρευνες που να επιβεβαιώνουν τις αιτιάσεις των ομοιοπαθητικών δεν έχουν ανεξει ποτέ σε καμία κριτική από την κοινότητα.
      Ευχαριστώ!

    • clopy
      Νοέ. 28, 2014 @ 17:00:11

      κ. Περράκη, δεν ξέρω ποιο είναι το φάρμακο που παίρνετε και σε ποιο βαθμό είναι άγνωστος ο τρόπος δράσης του. Όμως για την ομοιοπαθητική συμβαίνει ακριβώς αυτό που γράφετε στην τελευταία σας πρόταση: Υπάρχουν κλινικές μελέτες που αποδεικνύουν πως δεν λειτουργεί. Ορίστε και μια μετά-ανάλυση που χρησιμοποιεί τις πιο αξιόπιστες από αυτές: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1874503/

  2. D. Klimentidis
    Νοέ. 26, 2014 @ 12:26:20

    Εξαιρετικό! Φωνή βοώντος βέβαια…

    • lefterisp
      Νοέ. 26, 2014 @ 14:33:26

      Ευχαριστώ! (Με την ευκαιρία, μπήκα στη σελίδα σας. Δεν την είχα υπόψη μου, και κακώς. Να’στε καλά!)

  3. Trackback: Ομοιοπαθητική και ψευδο ιατρική
  4. Trackback: Ομοιοπαθητική και ψευδο ιατρική
  5. ilcorno
    Νοέ. 26, 2014 @ 18:23:14

    Επί της ουσίας,μπορεί και να έχετε δίκιο.
    Για το «ύφος»,μιά παρατήρηση:
    Άν είστε μικρός(ηλικιακά), ίσως είναι πολύ νωρίς για να είστε τόσο απόλυτος!
    Άν είστε «μεγάλος», ίσως είναι πολύ αργά για ν΄αλλάξετε(μπορεί και να άξιζε πάντως να προσπαθήσετε).
    Άν έχετε μια «μέση ηλικία» ίσως και να υπάρχει ακόμα καιρός να το φροντίσετε…
    Με τους αριθμούς κάνατε αλήθεια μεγάλο κόπο,μα αν κάτι διδάσκουν οι αριθμοί αυτό μάλλον είναι πως τίποτα δεν είναι απόλυτο.
    Τέλος θα πρότεινα να μην υποτιμάτε τόσο το «κοντά στο μηδέν» μια και όπως θεωρεί σήμερα η επιστήμη που με τόσο (όμορφο)πάθος υπερασπίζεστε το σύμπαν ολάκερο δεν είναι παρά τα «περισσεύματα» του μηδενός, καθώς τη στιγμή της σύγκρουσης ύλης-αντιύλης σε καθε δισεκατομμύριο μονάδων αντιύλης αντιστοιχούσε ακριβώς το ίδιο νούμερο +1μονάδων ύλης και αυτό το ασήμαντο +1είναι ο άγνωστος ακόμα συμπαντιακός κόσμος μας!!!
    Αν δεν με πιστεύετε για όλα αυτά,διαβάστε το τεύχος εκείνο του «Ιζνογκούντ» που θέλει να απαλλαγεί απ΄τον χαλίφη στέλνοντας τον με πύραυλο στο διάστημα και ο επιστήμονας της εποχής του εξηγεί με στόμφο πως ο ουρανός είναι φτιαγμένος από βελούδο και το φεγγάρι όπως όλοι γνωρίζουν «ασφαλώς» από…τυρί!!!!
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και χαιρετώ φιλικά.

    • lefterisp
      Νοέ. 26, 2014 @ 18:48:10

      Αγαπητέ φίλε,
      εννοείται πως τα περί «απόλυτου» δεν με βρίσκουν σύμφωνο ούτε στο ελάχιστο. Έχω εκπαιδευτεί στο να ξέρω πότε να είμαι «απόλυτος» και πότε να το σκέφτομαι, και προφανώς όταν μιλάμε για αραίωση διαλύματος σας λέω -πιστέψτε με!- πως το «ένα μόριο σε δοχείο όγκου ίσο με τον όγκο του ηλιακού μας συστήματος» ισοδυναμεί με «κανένα μόριο». Επίσης είμαι απόλυτος στο ότι δεν θα ήθελα να πηδήξω χωρίς αλεξίπτωτο απο αεροπλάνο που πετάει, στο ότι το υδροχλωρικό οξύ αντιδρά με το υδροξείδιο του νατρίου, στο ότι δεν μπορούμε να παραβιάσουμε τους νόμους της Θερμοδυναμικής. Επιτέλους, η «μετριοπάθεια» και το «να το δούμε» μπορεί να μας κάνουν να μοιάζουμε πιο συμπαθείς, αλλά δεν ταιριάζουν σε κάθε ζήτημα.
      Περί ύφους: Πραγματικά θα ήλπιζα να μην κάνατε αυτό το σχόλιο. Όταν διαβάζουμε blog, διαβάζουμε «προσωπικό ύφος». Εάν δεν μας αρέσει δεν χάλασε κι ο κόσμος, ας διαβάσουμε κάτι άλλο. Δεν το λέω μόνο για σας, πραγματικά. Πολλοί φίλοι του blog (και προσωπικοί μου) κάνουν τη μια ή την άλλη παρατήρηση, άλλος για το ύφος, άλλη για το ότι «μπλεκω τα πολιτικά»(!!!), άλλη γιατί ήθελε περισσότερα στοιχεία, άλλος με την απαίτηση να «φιλοξενήσω και αντίλογο γιατί δεν είναι δίκαιο». Είναι ένα κείμενο σε blog και προφανώς δεν ληγει το θέμα. [Αναρωτιέμαι πραγματικά πόσοι απ’όσους δεν θέλουν «προσωπικό ύφος» είναι τακτικοί αναγνώστες του Journal of the American Chemical Society ας πούμε]. Αφήστε που η άποψή μου στην τελική είναι ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν απόψεις επειδή διάβασαν ένα κείμενο σε κάποιο blog, ανεξάρτητα από το «ύφος» του.
      [Η αναφορά στον Ιζνογούντ με χαροποίησε ιδιαίτερα. Τα κόμιξ είναι επίσης μια μεγάλη μου αγάπη]
      Ευχαριστώ!

  6. Konstantinos Sapardanis
    Νοέ. 26, 2014 @ 23:49:01

    Συγχαρητήρια για το άρθρο
    Μια χαρά είναι το ύφος, αρμόζει (όποιος δε θέλει να γελοιοποιείται ας μην λέει γελοιότητες)
    Ανοιχτό μυαλό θα πει να περιορίζεις τη φαντασία σου, σύμφωνα με τις αποδείξεις (ή έστω με την απουσία αποδείξεων) που διαθέτεις
    Περιμένουμε και άλλα τέτοια

  7. Pantelis Sopasakis
    Νοέ. 27, 2014 @ 02:58:22

    όχι και τόσο «εναλλακτική» η ομοιοπαθητική. Π.χ.,

    1. Maryland: http://umm.edu/health/medical/altmed/treatment/homeopathy,
    2. Johannesburg: http://www.uj.ac.za/EN/Faculties/health/departments/homeopathy/Pages/default.aspx
    3. Journal of Homeopathy (Elsevier): http://www.journals.elsevier.com/homeopathy/

    θα μπορούσες να περιοριστείς σε μια κριτική του κομπογιανιτισμού (συμφωνώ μαζί σου σχετικά με τα 20C κλπ)…

    • lefterisp
      Νοέ. 27, 2014 @ 10:00:25

      Ευχαριστώ για τα link. Δεν είναι κάτι άγνωστο.
      Περί του επιστημονικοφανούς μανδύα που είναι αναγκασμένη να ντυθεί η ομοιοπαθητική στην εποχή μας, έχω ένα μικρό σχόλιο στο κειμενάκι μου, αλλά η άποψή μου προκύπτει κι από ολόκληρο το κείμενο για κάποιον που διαβάζει προσεκτικά.
      Η αποδοχή μιας πρακτικής από επίσημους θεσμούς (ακόμη κι επιστημονικούς) ματαβάλλει τον κοινωνικό της αντίκτυπο, αυτό είναι βέβαιο και είναι και ο λόγος που ο τσαρλατάνος πάντα θα ζητά την αποδοχή αυτή, έστω και με απάτες (θυμάμαι τώρα κάτι τυχαίους πολιτευτές που στριμώχνονται να βγάλουν μια φωτογραφία δίπλα στον προθυπουργό για να τη βάλουν στο επόμενο προεκλογικό τους φυλλάδιο…)
      Όσο για το «αν θα μπορούσα νε περιοριστώ», ναι θα μπορούσα να περιοριστώ ή να επεκταθώ ή οτιδήποτε. Το θέμα είναι ότι εδώ γράφω κάποια πράγματα για την ουσία της πρακτικής αυτής, και (άσχετα με το αν αυτά είναι λίγα, πολλά, ανεπαρκή, υπερβολικα κλπ) ακόμη δεν πήρα από τους υπέρχμαχούς της κάποια απάντηση που στοιχειωδώς να στέκεται απέναντί τους.
      Ευχαριστώ!

  8. Maria Thal
    Νοέ. 27, 2014 @ 15:16:20

    Τα κενά γνώσης είναι χώροι προς κατάκτηση και όχι θεότητες…
    Περί του επιστημονικοφανούς μανδύα που είναι αναγκασμένη να ντυθεί η ομοιοπαθητική στην εποχή μας….

    Απομόνωσα δύο προτάσεις που μου άρεσαν αρκετά….
    Αξιόλογο το άρθρο σας και ιδιαίτερος ο τρόπος γραφής σας!

  9. Maria Petroutsa
    Νοέ. 29, 2014 @ 06:04:46

    Αγαπητέ Λευτέρη, πάντα μου άρεσε το ύφος σου, η διαύγεια της σκέψης σου και η αμεσότητα του λόγου σου. Αυτό που με κάνει όμως να μην χάνω ούτε ένα κειμενό σου είναι το χιούμορ !!! { Θα πρέπει να μιλήσω στους μαθητές σου }

  10. georgios33
    Νοέ. 29, 2014 @ 17:50:35

    Για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα από την αρχή. Με λένε Γιώργο (και ποτέ δεν τραγουδάω). Είμαι ειδικευμένος δερματολόγος και ομοιοπαθητικός 8 χρόνια.
    Θέλεις να αξιολογήσεις την ομοιοπαθητική ιατρική;
    Σωστό και φιλομαθή σε βρίσκω. Να κάνεις τον κόπο και να την διδαχθείς όμως πρώτα! (Αλλά αυτό είναι χρονοβόρο και δυσκολο).
    Είναι τουλάχιστον επιδερμικό να έχεις άποψη για ένα βιβλίο πριν να το διαβάσεις ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ.
    Η «πικρή» αλήθεια είναι ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα λειτουργούν αποτελεσματικά στην πλειοψηφία των ασθενών και κατά τη δική μου εμπειρία το ποσοστό ίασης / σημαντικής βελτίωσης είναι περίπου 60-70%. Ένας καλύτερος ομοιοπαθητικός από εμένα ίσως να έχει περισσότερες επιτυχίες αλλά κρίνω τον ευατό μου και γι αυτόν μιλάω.
    Αγαπητέ πολέμιε, καλώς ή κακώς μπορώ να δω το νόμισμα και από τις δύο του πλευρές (του δερματολόγου και του ομοιοπαθητικού) κι αυτό είναι κάτι που εσύ δεν μπορείς να κάνεις (προς ώρας). Η κοινή λογική με την οποία επιχειρείς, δεν θα δώσει απάντηση στο ερώτημά σου (το ερώτημα που οδήγησε κι εμένα να την διδαχθώ).
    Σε διαβεβαιώ, η αλήθεια ειναι στη μέση. Η ομοιοπαθητική δεν κάνει θαύματα. Απλά θεραπεύει κάποιους ασθενείς. Σπατάλησε 2-3 χρόνια για να παρακολουθήσεις ένα πιστοποιημένο πρόγραμμα ομοιοπαθητικής εκπαίδευσης (εγώ το έκανα για λόγους περιέργειας και κυρίως αντίρρησης) και χειρίσου μερικά περιστατικά, αν μπορείς. Μετά θα μιλήσουμε στην ίδια γλώσσα. Θα δεις τα θετικά και τα αρνητικά της κάθε πλευράς αλλά κυρίως θα εντυπωσιαστείς από τη θεραπευτική δύναμη μίας ουσίας αραιωμένης πάνω από τον αριθμό του avocadro, πρακτικώς ανύπαρκτης. Κι όμως στην καθ´ ημέρα κλινική πράξη αποτελεσματικής. Μέχρι τότε υπομονή… γιατί εσύ θα μιλάς ελληνικά κι εγώ σουαχίλι.

    • lefterisp
      Νοέ. 29, 2014 @ 18:52:41

      Είναι προφανές ότι δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα. Σας παρακαλώ, την επόμενη φορά που θα θελήσετε να παρεμβείτε στη συζήτηση, να το κάνετε με επιχειρήματα επί της ουσίας. Τα υπόλοιπα («Το βλέπω να δουλεύει» και «το έχω σπουδάσει»), που θα μπορούσε να τα επικαλεστεί κι ένας αστρολόγος εδώ που τα λέμε, παρακαλώ κρατήστε τα για τους πελάτες σας.
      Ευχαριστώ για τη συμμετοχή, αλλά δεν θα εγκρίνω κανένα άλλο τέτοιου τύπου σχόλιο εάν δεν δω μέσα του έστω και μια μικρή σταγόνα πραγματικού επιχειρήματος.
      [Η Δερματολογία, στην οποία όπως λέτε ειδικευτήκατε, ακόμη χαρακτηρίζεται από πάρα πολλά κενά γνώσης σε σχέση με άλλες ειδικότητες. Ποντάρω στη σκληρή και με όρεξη δουλειά προς την κατεύθυνση αποσαφήνισης και περιορισμού αυτών των κενών, και την εγκατάλειψη (το συντομότερο δυνατό) δοξασιών αντίστοιχων της «ανάγνωσης του καφέ»]

      • Konstantinos Sapardanis
        Νοέ. 29, 2014 @ 23:47:23

        Αυτό το «πρώτα σπούδασε και μετά μίλα» δεν το καταλαβαίνω. Άμα είναι έτσι δεν έχουμε δικαίωμα να μιλήσουμε για την κρίση αν δεν έχουμε βγάλει το οικονομικό και για τη θρησκεία αν δεν έχουμε μελετήσει κάθε ιερό βιβλίο, και τα πρακτικά μέχρι και της τελευταίας Ιερής Συνόδου που έγινε ποτέ. Μάλλον ο χαριτωμένος σχολιαστής κρύβει την ανασφάλειά του με «παθητική επιθετικότητα» και την αποστόμωση της αυθεντίας.
        Εμείς ας διατηρήσουμε την ειρωνία.

      • lefterisp
        Νοέ. 30, 2014 @ 00:06:16

        Προσωπικά θα δεχόμουν ένα τέτοιο αφορισμό, εάν ο συνομιλητής μου είχε την όρεξη να μου δείξει πού ακριβώς στα δικά μου επιχειρήματα φαίνεται ότι δεν έχω καταλάβει την ομοιοπαθητική. Εάν κάτι απ’αυτά που ισχυρίζομαι για την πρακτική αυτή δεν ισχύει, κοινώς εάν -έστω και αθέλητα- «ρίχνω λάσπη», τότε μετά χαράς να μου υποδειχθεί, ώστε η συζήτηση να είναι και ουσιαστική.
        Σε ένα δεύτερο κείμενο που θα δημοσιεύσω (ελπίζω σύντομα) γίνομαι πιο αναλυτικός στα ΦυσικοΧημικά «άτοπα». Ελπίζω εκεί να πάρω καποια ουσιαστική απάντηση επιτέλους!
        Ευχαριστώ!

      • georgios33
        Νοέ. 30, 2014 @ 03:44:25

        Φυσικά και δεν πρέπει να έχεις σπουδάσει κάτι για να μιλήσεις γι αυτό. Αλοίμονο!
        Απλά, αγαπητοί κύριοι και κυρίες η ομοιοπαθητική είναι αρκετά ασαφής ως θεραπευτική τέχνη (γιατί περί τέχνης πρότειται), πόσο μάλλον σε ορθολογικά και επιστημονικά σκεπτόμενους όπως εγώ ή εσείς. Ασαφής, τόσο ως προς τον τρόπο παρασκευής και δράσης των φαρμάκων όσο και ως προς τους θεμελειώδεις νόμους που τη διέπουν. Αυτός είναι ο λόγος που σας προτείνω να την διδαχθείτε. Έχει μία ιδιαιτερότητα που απαιτεί κοινή λογική αλλά και ταλέντο για να την καταλάβεις. Μόνο έτσι θα μπείτε στη «λογική» και στην ουσία της. Κάτι που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό με μία συζήτηση αυτού του είδους (χωρίς να θέλω να προσβάλλω την νοημοσύνη σας). Δεν έχω καμία διάθεση να υποτιμήσω ή να επιτεθώ, όπως αναφέρθηκε, στον Λευτέρη ή σε κάποιον άλλον από εσάς και πιστεύω πως αντίστοιχα νιώθετε κι εσείς.

        Θα μπορούσατε να δείτε την ομοιοπαθητική σαν την ποίηση ή τη ζωγραφική κι όχι ειρωνικά σαν ξεμάτιασμα. Όλοι (ή σχεδόν όλοι) έχουμε άποψη για ένα ποίημα ή για έναν πίνακα αλλά η σωστότερη άποψη είναι αυτού που αφιέρωσε χρόνο για να μελετήσει το συγκεκριμένο ζωγραφικό ρεύμα ή την τάση που έχει ο καλλιτέχνης, τις επιρροές, τις καταβολές και τις ανησυχίες του. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, άραγε να νιώσει κανείς την ουσία στο έργο «αυτό δεν είναι μία πίπα» του Magritte απλά κοιτάζοντας τον πίνακα; Θυμίζω πως ο Rene ζωγράφισε απλά μία πίπα, ωστόσο προσπάθησε κάνει αντιληπτό ότι η πίπα στην πραγματικότητα ήταν απλώς μια ΕΙΚΟΝΑ του πραγματικού αντικειμένου, θέλοντας να πει ότι στην ζωγραφική τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
        Θα μπορούσε κάποιος να πει κρίνοντας ότι ο Rene παρότι σουρεαλιστής ζωγραφίζει κάτι απτό χωρίς σαφείς υπερρεαλιστικές προεκτάσεις. Ή να πει πως πρόκειται για μία τεχνικά άρτια απεικόνηση μίας πίπας καπνίσματος. Και οι δύο απόψεις είναι σωστές σε πρώτη ανάγνωση (όπως οι δικές σου Λευτέρη) αλλά η πιο τεκτηριωμένη και η πιο αληθής είναι αυτού που έχει μελετήσει τον Magritte ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ.

        Αηδίασα, θυμάμαι, στα πρώτα μαθήματα της ομοιοπαθητικής όταν την διδάχτηκα. Ήθελα να φύγω από το αμφιθέατρο της ιατρικής όταν άκουγα πως «το ομοιοπαθητικό φάρμακο εισάγει στον οργανισμό μία τεχνητή νόσο κι έτσι η αληθής νόσος υποχωρεί». Το θεωρούσα μεγάλη αστειότητα! Για τους πρώτους μήνες επέμενα στην παρακολούθηση του σεμιναρίου για να δω που το πάνε. Σήμερα βλέποντας ασθενείς μου να θεραπευόνται από υπέρταση ή από ομαλό λειχήνα δίνοντας τους υπερ-αραιωμένο natrium muriaticum συνειδητοποιώ πως δεν πρόκειται για αστειότητα αλλά για επιστημονική ανεπάρκεια εξήγησης μίας πραγματικότητας. Κατασκευάστηκε η θεωρία της «ομοίας νόσου» (και τόσων άλλων) γιατί τίποτα άλλο δεν μπορεί να εξηγήσει πως δουλεύει το φάρμακο.
        Δεν έχω κανέναν λόγο να υποστηρίξω την ομοιοπαθητική. Αντιθέτως η δερματολογία είναι η ειδικότητά μου και με αυτήν κερδίζω τα προς το ζην. Να σας δώσω μία άλλη οπτική, αν θέλετε. Μία αλήθεια δύσκολη.
        Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι double blinded μελέτες δεν μπορούν να γίνουν σε αυτή την θεραπευτική τέχνη κι αυτός είναι ο λόγος που η επιστημονική κοινότητα δεν θα πειστεί ποτέ για την ορθότητα της ομοιοπαθητικής (και καλά κάνει). Η χορήγηση του φαρμάκου στηρίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού από όλα τα όργανα και συστήματα. Ενδιαφέρει η συνολικότητα των συμπτωμάτων κι όχι το ένα σύμπτωμα που ταλαιπωρεί τον ασθενή. Έτσι αν έχουμε 2 ασθενείς με την ίδια πάθηση, για παράδειγμα ατοπική δερματίτιδα, ο καθένας θα ιαθεί με διαφορετικό φάρμακο. Αυτό γίνεται γιατί από το ιστορικό του πρώτου μπορεί να προκύψει ότι η δερματίτιδά του συνυπάρχει μαζί με αυπνία έλευσης και υπέρταση και στον δεύτερο μπορεί να προκύψει πως μαζί με τη δερματίτιδα ξεκίνησαν και διαταραχές μνήμης ή συγκέντρωσης. Δεν έχουμε μία δερματίτιδα απέναντί μας. Έχουμε 2 διαφορετικούς ανθρώπους που θα πάρουν λόγω αθροιστικής και ποιοτικής βάσης συμπτωμάτων δύο τελείως διαφορετικά φάρμακα. Και θα υποχωρήσει η δερματίτιδα και στους δύο. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να συσταθεί μία διπλή τυφλή μελέτη για μία πάθηση με δύο διαφορετικά φάρμακα;
        Να σας πω επίσης πως στη Γαλλία το 42% των ασθενών παίρνει ομοιοπαθητικά φάρμακα. Αυτό σημαίνει πως το 42% των Γάλλων είναι ηλίθιοι ή αυθυποβλημένοι;
        Να σας πω επίσης πως η ομοιοπαθητική (αυτή η τσαρλατάνικη δυτική θεραπευτική που μοιάζει με την καφεμαντεία) είναι επίσημη εξειδίκευση της ιατρικής ή υποειδικότητα σε πολλές χώρες όπως η ιταλία, οι ΗΠΑ, η σουηδία, η γαλλία κ.α. Χαζοί κι αυτοί.
        Να σας πω πως υπάρχουν χώρες όπως η αγγλία στις οποίες υπάρχουν ομοιοπαθητικά νοσοκομεία (όχι συμβατικά νοσοκομεία με κάποιους ομοιοπαθητικούς αλλά νοσοκομεία με ομοιοπαθητικούς γιατρούς μόνο) όπως το royal homeopathic hospital στο Λονδίνο (το οποίο επισκεύτηκα για μερικές μέρες προ ετών) και σας μεταφέρω αυτούσια τη γνώμη που αποκόμισα: λειτουργεί άριστα, έχει πληθώρα ασθενών και διεξάγει μελέτες τις οποίες μπορείτε να αναζητήσετε. Αυτοί κι αν είναι κομπογιαννίτες!

        Αυτές είναι μερικές πληροφορίες που θα ήθελα φιλικά να σας δώσω. Δεν ελπίζω πως θα αλλάξετε άποψη για την ομοιοπαθητική επειδή διαβάσατε το λογίδριό μου. Ελπίζω όμως να σας έδωσα μία άλλη οπτική. Μην αφορίζετε με την κοινή λογική μία τέχνη. Θέλει και ουσιώδη γνώση για να το κάνετε.
        Να ξέρετε πως μου άρεσε αυτού του είδους η επικοινωνία (κάτι που δεν έχω ξανακάνει). Αλλά το άρθρο του Λευτέρη ήταν στείρο. Έπρεπε να απαντήσω ως επιστήμων και ως καλλιτέχνης. Συγγνώμη εάν παρείσφρυσα στην παρέα σας.

        Με τιμή κι οργή

      • lefterisp
        Νοέ. 30, 2014 @ 13:13:16

        Αγαπητέ Γιώργο,
        α) Εάν το άρθρο ήταν «στείρο», δεν θα κάνατε τον κόπο να παρεμβείτε, πράγμα που -όπως λέτε- δεν έχετε ξανακάνει.
        β) Θα κρατήσω τα περί Τέχνης και θα αφήσω τη σύγκριση με την Ιατρική ή την Ομοιοπαθητική γιατί κατ’εμέ είναι άκυρη. Το αν μια Επιστήμη έχει και στοιχεία Τέχνης είναι άλλο μεγάλο ζήτημα (τα μόρια των φαρμάκων που έχω συνθέσει έχουν μια «καλαισθησία» που ξεπερνά εκείνη των σχεδίων μου, και στον εργαστηριακό πάγκο δεν αισθάνομαι λιγότερο δημιουργικός απ’ότι στο σχεδιαστήριο)
        γ) Το αν η ομοιοπαθητική έχει γίνει αποδεκτή από μεμονωμένους γιατρούς ή/και συστήματα υγείας νομίζω ότι το πιάνω κάπως στο κειμενάκι μου. Δεν αποδεικνύει τίποτα. Προσωπικά δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου τι θέση θα έπαιρνα για το εάν τα ομοιοπαθητικά πρέπει να καλύπτονται από τη Δημόσια Ασφάλιση από τη στιγμή που κάποιοι άνθρωποι (έστω και κακώς) θεωρούν πως τα χρειάζονται (θα μου πείτε, έτσι όπως γίναμε, τι καλύπτεται πια…)
        [Τώρα επιτρέψτε μου δύο σχόλια καθαρά προσωπικά, χωρίς να σας γνωρίζω φυσικά]:
        δ) Εάν εγώ λόγω ειδικότητας ρέπω προς το θετικισμό (αν και τον πολεμώ σκληρά μέσα μου) εσείς, πάλι λόγω ειδικότητας, ακουμπάτε στη Μεταφυσική. Υπηρετείτε πράγματι ίσως την πιο ασαφή ιατρική ειδικότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αποδέχεστε αυτή την ασάφεια στον τρόπο σκέψης σας.
        ε) Είμαι 100% σίγουρος ότι οι ασθενείς σας που λέτε ότι θεραπεύονται, το κάνουν λόγω του τρόπου που τους αντιμετωπίζετε. Μιας και επισκεφθήκατε την ομοιοπαθητική κλινική στην Αγγλία ασφαλώς θα παρατηρήσατε την τρομερή διαφορά στον τρόπο αντιμετώπισης των ασθενών. Όπως γράφω και στο κειμενάκι μου όμως, αυτό δεν μπορεί να πιστωθεί στην ίδια την ομοιοπαθητική (όπως δεν μπορεί να πιστωθεί και το άλλο απίστευτο που κάνουν ορισμένοι συνάδελφοί σας να δίνουν κορτιζόνη ή αντιβίωση ή αντιφλεγμονώδη μαζί με ομοιοπαθητικά, και στη συνέχεια να πείθουν τους ασθενείς τους ότι θεραπεύτηκαν με τα ομοιοπαθητικά.

        υγ Η «γραμμή άμυνας» περί Τέχνης που υιοθετείτε με πείθει ότι δεν πρόκειται να πάρω κάποιο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ επιχείρημα ενάντια στα όσα γράφω στο κειμενάκι μου.

        Ευχαριστώ!

  11. Giorgos Argyropoulos
    Νοέ. 30, 2014 @ 03:06:25

    Εκεί στον Κομμουνισμό μας το χάλασες λίγο. Αλλά δεν πειράζει. Ευχαριστώ για την κριτική ματιά στο υπόλοιπο κείμενο.

    • lefterisp
      Νοέ. 30, 2014 @ 13:31:30

      Ευχαριστώ!
      Την κριτική για την αναφορά στον Κομμουνισμό τη δέχθηκα από αρκετούς φίλους, πλην όμως θεωρώ ότι είναι άκυρη. Εξηγώ τη θέση μου:
      Ο απίστευτος ανορθολογισμός που επικρατεί στην κοινωνία μας είναι κατά τη γνώμη μου αποτέλεσμα δύο παραγόντων
      α) Του εγγενούς ανορθολογισμού που επικρατεί στη ζωή μας, που οφείλεται στο κοινωνικό/οικονομικό σύστημα που ζούμε.
      β) Στη γενικευμένη αμάθεια που το σύστημα αυτό προωθεί, παρά τις απίστευτες επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους του.
      Ο πόλεμος λοιπόν ενάντια στον ανορθολογισμό δεν γίνεται μόνο διδάσκοντας Χημεία, αλλά και χτυπώντας τη βασική αιτία ύπαρξής του. Οι άνθρωποι δεν θα σταματήσουν να πιστεύουν παλαβομάρες μόνο και μόνο εάν μάθουν καλή ΦυσικοΧημεία, αλλά όταν επιτέλους ζήσουν σε μια ορθολογικά οργανωμένη κοινωνία. Αυτή είναι η άποψή μου και γι’αυτό δεν διαχωρίζω το ένα από το άλλο.
      Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι θα ήταν εξαιρετικά υποκριτικό από μέρους μου να κρύψω το μισό (τουλάχιστον) της άποψής μου, μόνο και μόνο για να γίνω περισσότερο συμπαθής, και φυσικά δεν θεωρώ ότι οι αναφορές μου ήταν «ξεκάρφωτες» [εάν σας εξηγούσα τη λύση κάποιου προβλήματος Χημείας και ξαφνικά σας πέταγα ένα σχόλιο για τον Κομμουνισμό, τότε ναι, θα ήταν άσχετο]
      Κάποιοι φίλοι μου έγραψαν ότι εάν το κειμενάκι μου δεν είχε αυτές τις αναφορές, τότε θα το διακινούσαν, αλλά τώρα δεν μπορούν. Απόλυτα σεβαστό, όμως εγώ δεν σκέφτομαι έτσι (θυμηθείτε ότι διαβάζετε ένα blog). Έχω πάρει πολύ καλά στοιχεία από κείμενα ανθρώπων με τις απόψεις των οποίων διαφωνώ.

      Σε κάθε περίπτωση, χαίρομαι που εσείς τουλάχιστον ξεχωρίσατε το πού σταματούν τα data/facts και πού αρχίζει η προσωπική μου άποψη!
      Ευχαριστώ!

  12. Konstantinos Sapardanis
    Νοέ. 30, 2014 @ 13:21:02

    Δεν πιστεύω αυτά που διαβάζω.
    Πρώτα η ομοιοπ. είναι λέει «τέχνη» !? Αυτά τα λένε στους ασθενείς τους άραγε; Εγώ τους έχω ακούσει να λένε ότι είναι επιστήμη, όπως θα έπρεπε να είναι, αφού οι ασθενείς εμπιστεύονται την υγεία τους σ’αυτούς.
    Μετά διαβάζουμε ότι η ομοιοπ. είναι μη αποδείξιμη. Τι βολικό! Κάτι σαν θρησκεία. Στην πραγματικότητα, αν θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι κάτι ισχύει, όχι απλά πρέπει να αποδειχτεί, αλλά πρέπει να είναι και διαψεύσιμο. Δεν ενδιαφέρομαι να επεκταθώ εδώ πάνω σ’ αυτό. Αν δεν τα ξέρετε ήδη διαβάστε Πόπερ (ή Ντόκινς ή οποιονδήποτε άλλο επιστήμονα)
    Μετά μάλλον πρέπει να μείνουμε με το στόμα ανοιχτό από τα νούμερα. Φυσικά δεν χρειάζεται να είσαι χαζός για να ασχολειθείς με τν ομοιοπ., απλά μάλλον λίγο αφελής – Έχω μια γνωστή που κόντεψε να πεθάνει επειδή εμπιστεύτηκε τον ομοιοπαθητικό της αντί να πάει στο νσοκομείο, και ο άντρας της ακόμα πηγαίνει σ’ αυτόν!!!
    Και το 42% των Γάλλων φαντάζομαι ότι είναι όσοι εχουν δοκιμάσει τη μέθοδο, όχι όσοι την ακολουθούν (ένα λινκ θα βοηθούσε). Εγώ είχα διαβάσει ένα στατιστικό που έλεγε ότι 30% Ελλήνων την έχει δοκιμάσει, και 5% το έκανε και δεύτερη φορά. Που σημαίνει ότι για κάθε ανεκδοτολογικό περιστατικό επιτυχίας της μεθόδου, υπάρχουν πολλαπλάσια άλλα με άτομα που ήθελαν και πίστευαν ότι θα τους γιατρέψει και απέτυχε. (δυστυχώς δεν έχω το λινκ και ούτε θα το ξαναψάξω).
    Φιλικά πάντα

    • lefterisp
      Νοέ. 30, 2014 @ 13:39:48

      Θυμίζω απλά ότι για κάθε «θεραπεία» του παρελθόντος που σήμερα έχει αποδειχθεί λαθεμένη, υπήρξαν χιλιάδες γιατροί και ασθενείς που έπαιρναν όρκο ότι θεραπεύτηκαν.
      Παράδειγμα: 100 περίπου χρόνια πριν (όχι πολύ μακριά μας) πωλούνταν διαλύματα ΡΑΔΙΟΥ, και εκείνοι που τα έπαιρναν έλεγαν ότι αισθανόταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΥΓΙΕΙΣ και ΔΥΝΑΤΟΙ. Τη συνέχεια φαντάζομαι τη γνωρίζετε…
      [Σε κάθε τέτοια πρακτική, ποτέ δεν καταγράφονται εκείνοι στους οποίους η πρακτική απέτυχε. Η επίδραση στην «κοινή γνώμη» γίνεται μέσω των επιτυχημένων παραδειγμάτων. Για παράδειγμα, κανείς δεν έμαθε πόσοι απ’όσους πήραν το δηλητήριο του μπλε σκορπιού πέθαναν από τον καρκίνο. Όλη η τρέλα τότε προήλθε από τους 2-3 που έλεγαν πως θεραπεύτηκαν…]

  13. George Perrakis
    Δεκ. 01, 2014 @ 12:54:40

    Ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων για το εκτενές σχόλιο.
    Κατ’ αρχάς, το άρθρο ξεπερνά την επιστημονική ουσία του θέματος με την εξής φράση: «Το να αποδείξουμε ότι μια ουσία ή μια πρακτική “κάνει τη δουλειά” που θέλουμε είναι μια διαδικασία επίπονη και σοβαρή, που ξεπερνάει το επιχείρημα “το πήρε ένας φίλος κι έγινε καλά”. Δεν είναι αυτό όμως που θέλω να σου εξηγήσω τώρα. Παρ’ότι αυτή η διαδικασία είναι μέχρι ενός σημείου μέρος και της δικής μου ερευνητικής δουλειάς (που σταματάει στα ποντικάκια όμως) δεν θέλω να στην εξηγήσω.»
    Με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια όμως, μόνο αυτή η οδός μπορεί να μας πει αν η ομοιοπαθητική δουλεύει ή όχι. Ο ίδιος ο συντάκτης επομένως, μας λέει ότι όσα θα ακολουθήσουν, δεν απαντούν επί της ουσίας στο ερώτημα. Το υπόλοιπο άθρο θα μπορούσε να εξαντλήσει το θέμα του σε μία παράγαφο η οποία να καταλήγει με τη φράση: με βάση τις υπάρχουσες γνώσεις μας (γνώσεις με την επιστημονική έννοια του όρου, που έχουν δηλαδή ελεγθεί με κάποια από την επιστημονική κοινότητα αποδεκτά πρωτόκολλα) δεν μπορούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη δραστικής ουσίας στα ομοιοπαθητικά σκευάσματα.
    Αυτό το «με βάση τις υπάρχουσες γνώσεις μας» έχει ουσιαστική σημασία τόσο από επιστημονικής όσο και από φιλοσοφικής άποψης. Από επιστημονικής άποψης διότι αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποια φάρμακα (τα ομοιοπαθητικά, ας πούμε) να «κάνουν τη δουλειά», χωρίς απαραίτητα να ξέρουμε πώς την κάνουν. Η ιατρική το γνωρίζει αυτό, για αυτό και δεν τελειώνει με τη χημεία, αλλά απαιτεί ακριβώς αυτή την «επίπονη διαδικασία» για την οποία ο Λευτέρης δεν θέλει να μας πει. Η κριτική, δηλαδή, του συντάκτη, στην ομοιοπαθητική είναι εξαιρετικά αδύναμη, από τη στιγμή που συνειδητά αποφεύγει την κριτική στον τρόπο με τον οποίο η ομοιοπαθητική ελέγχει τις θεραπευτικές της μεθόδους. [Από αυτή την άποψη η πιο χρήσιμη για εμένα συνεισφορά στη συζήτηση είναι το σχόλιο του clopy]
    Από φιλοσοφικής άποψης, αυτό το «με βάση τις υπάρχουσες γνώσεις μας» έχει σημασία γιατί είναι αυτό ακριβώς που διαφοροποιεί την επιστήμη από την πίστη. Η επιστήμη, δυστυχώς, δεν είναι επιστήμη παρά μόνο όταν η ίδια καθορίζει τα όριά της. Η επιστήμη δεν μπορεί ποτέ να δώσει μία τελεσίδικη απόφαση με πλήρη βεβαιότητα. Πλήρη βεβαιότητα παρέχει μόνο η πίστη. Ο Λευτέρης όμως το ξεχνάει αυτό και εμφανίζεται απόλυτα βέβαιος ότι η ομοιοπαθητική δεν έχει καμία ιατρική χρησιμότητα. Όχι ότι δεν μπορούμε να την αποδείξουμε με βάση τις μέχρι τώρα γνώσεις μας, αλλά ότι δεν υπάρχει. Η στάση του Λευτέρη απέναντι στο θέμα δεν διαφέρει και πολύ από αυτή του ομοιοπαθητικού μας δερματολόγου. Προσπαθεί να εισάγει μία απόλυτη βεβαιότητα (πίστη) αυτή τη φορά με φαινομενικά επιστημονική επιχειρηματολογία.
    Ως κομμουνιστής, ο Λευτέρης ξέρει πολύ καλά πού οφείλεται η ανάγκη μας για παντοτινές και αιώνιες βεβαιότητες. Το «βασίλειο της ελευθερίας» όμως ούτε θα έχει τέτοιες βεβαιότητες, ούτε και θα τις χρειάζεται.
    Συνεχίζω, λοιπόν, στη γραμμή που είναι κατά τη γνώμη μου ουσιαστική. Οι ομοιοποθητικοί έχουν το βάρος της ευθύνης να αποδείξουν με πειστικά επιστημονικά πρωτόκολλα και έρευνες ότι η μέθοδός τους δουλεύει. Ως προς αυτό, τα επιχειρήματα περί τέχνης (θα επανέλθω σε αυτό) δεν βοηθούν. Ούτε η εμπειρική διαπίστωση ότι το 60%-70% (έτσι στο περίπου) των ασθενών θεραπεύεται ή βλέπει βελτίωση. Έχω δει εγώ ο ίδιος ανθρώπους να τους περνάει ο πονοκέφαλος με ξεμάτιασμα, αλλά θα χρειαστεί πολλή και επίπονη δουλειά για να με πείσει κάποιος ότι το ξεμάτιασμα «δουλεύει». Επίσης, η μητέρα μου θα σας ορκιστεί ότι ζω από ένα θαύμα της παναγίας. Ωστόσο, όπως πολύ σωστά λέει ο Λευτέρης, αυτά δεν έχουν καμία σημασία.
    Βεβαίως, ζούμε σε καπιταλιστική κοινωνία. Η επιστημονική κοινότητα μπορεί να μην αποδεχτεί ποτέ κάτι που πράγματι είναι επιστημονικό. [Τη θεωρία της υπεραξίας ακόμη να την υιοθετήσει η πολιτική οικονομία, Λευτέρη.]
    Κατά τη γνώμη μου, μεγάλη ζημιά κάνει το κράτος. Κατ’ αρχάς, τα υπουργεία Υγείας θα έπρεπε να προειδοποιούν τους ασθενείς ότι η ομοιοπαθητική δεν έχει επιβεβαιωμένα θεραπευτικά αποτελέσματα (εκτός και αν έρευνες αποδεικνύουν το αντίθετο). Έπειτα, θα έπρεπε να απαγορεύεται η άσκησή της από μη γιατρούς (το έχω ακούσει και αυτό). Επιπλέον κάθε ομοιοπαθητικός γιατρός θα πρέπει υποχρεωτικά από το νόμο να εξετάζει περιστατικά που αφορούν στην ειδικότητά του και μόνο. Αν είναι σοβαρός ο γιατρός, για να έχει πραγματική εικόνα του ασθενούς και για να έχει έπίγνωση του πραγματικού κινδύνου της ασθένειας, χρειάζεται εξετάσεις. Και τις εξετάσεις μπορεί να τις δώσει και να τις αξιολογήσει μόνο ο ειδικευμένος γιατρός. Δεν μπορεί να πηγαίνεις σε ψυχίατρο ομοιοπαθητικό επειδή έχεις στηθάγχη, και να σου δίνει θεραπεία ο ψυχίατρος χωρίς να ξέρει αν έχεις βουλωμένες αρτηρίες.
    Περί τέχνης: θα τολμούσα να πω ότι όποιος δεν διακρίνει την τέχνη στην κλασική, επιστημονική ιατρική, δεν έχει καταλάβει τίποτε από ιατρική. Ως ασθενής, επειδή η περίπτωσή μου δεν είναι τυπική αλλά παρουσιάζει ιδιαιτερότητες, έχω βρει την υγεία μου, επειδή οι (κλασικοί) γιατροί μου έχουν πάρει αντισυμβατικές αποφάσεις, πολλές φορές και σε αντίθεση με πολλούς από τους συναδέλφους τους, οι οποίοι δεν διέθεταν το απαιτούμενο… ταλέντο. Εκτός από ταλέντο, όμως, τολμώ να σας πω πως οι γιατροί μου είναι από τους κορυφαίους στις ειδικότητές τους. Οι άρτια κάτάρτισή τους, ανώτερη από εκείνη του μέσου όρου των συναδέλφων τους, είναι εκείνη που τους επέτρεψε να δουν αυτό που πραγματικά κρυβόταν πίσω από την επιφάνεια, και να πάρουν αποφάσεις αντισυμβατικές που αποδείχτηκαν σωστές. Συνεπώς, επιστημονική γνώση και τέχνη δεν είναι αντιπαραθετικές στην περίπτωση της ιατρικής. Και πραγματική ιατρική χωρίς τέχνη δεν υφίσταται. [κάποτε, σε μία συζήτηση με μία καθηγήτρια κλασικού πιάνου για τους τζαζίστες της bop, όπως ο John Coltrane και ο Miles Davis που έσπαγαν τόσο γοητευτικά τους κανόνες της αρμονίας, η καθηγήτρια μου είχε πει ότι όλοι αυτοί έπαιζαν στα δάχτυλα την κλασική μουσική και την αρμονία. Έπρεπε να την ξέρουν σε πολύ υψηλό επίπεδο για να μπορούν τόσο καλλιτεχνικά να την αγνοούν].
    Για την ομοιοπαθητική και τους ομοιοπαθητικούς: ως ασθενής, έχω επισκευθεί και τσαρλατάνους. Οι τσαρλατάνοι συνήθως έχουν μία μοναδική, δική τους θεραπεία. Το ιστορικό που τους δίνεις είναι επί της ουσίας μία ωραία εξομολόγηση για να αισθάνεσαι εσύ (ο ασθενής) αποδεκτός, λες τον πόνο σου. Και η θεραπεία είναι συνήθως η ίδια για πάσα νόσο.
    Η ομοιοπαθητική από την άλλη έχει κανόνες. Το ιστορικό που παίρνουν οι ομοιοπαθητικοί είναι συγκεκριμένο και δεν είναι μία εκχυδαϊσμένη ψυχανάλυση. Ρωτούν συγκεκριμένες ερωτήσεις, φαινομενικά άσχετες με το πρόβλημα. Εκπαιδεύονται για να πάρουν ιστορικό και να καταλήξουν στο συγκεκριμένο φάρμακο. Διαφορετικοί ομοιοπαθητικοί συχνά δίνουν την ίδια θεραπεία στον ίδιο ασθενή. Αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν στον τσαρλατανισμό, αλλά υποκρύπτουν στοιχεία συστηματικής μεθόδου. Επιπλέον, αν όντως επρόκειτο για απάτη, τι νόημα έχει όλη αυτή η ιστορία με τις δυναμοποιήσεις των φαρμάκων; Θα μπορούσαν να δίνουν απλώς το υποτιθέμενο φάρμακο. Γιατί να δίνουν και ένα σωρό διαφορετικούς βαθμούς αραίωσης;
    Το γεγονός ότι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, ομοιοπαθητικοί είναι μεταφυσικοί, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ομοιοπαθητική ενδέχεται να περιέχει κάποια χρήσιμη αλήθεια και πιθανότατα αξίζει τον κόπο να την κυνηγήσει κανείς, με αυστηρές επιστημονικές προϋποθέσεις όμως. Εξάλλου, μεταφυσικοί είναι και οι περισσότεροι κλασικοί γιατροί. Μέσα στα νοσκομεία και στα χειρουργεία, περισσότερες φορές ακούς για το θεό παρά για την επιστήμη.
    Φιλική συμβουλή ασθενούς προς γιατρούς: ακόμη και αν ο ασθενής σου είναι θεούσα, μην εμπλέκεις το θεό όταν ασχολείσαι με τη θεραπεία του. Μην τον αναφέρεις ποτέ. Είναι λόγος πανικού. Άσε τον παπά να κάνει τη συγκεκριμένη δουλειά. Ο ασθενής, το τελευταίο που θέλει να ακούσει από τον γιατρό του, ιδιαίτερα πριν το χειρουργείο, είναι η φράση «με τη βοήθεια του θεού».
    Ευχαριστώ για τον χώρο, Λευτέρη!

    • lefterisp
      Δεκ. 01, 2014 @ 14:51:10

      Θα απαντήσω αναλυτικά σε επόμενο κειμενάκι γιατί θίγονται πολλά θέματα μαζί (και ουσιαστικά θέματα μάλιστα)
      Απορρίποτω όμως το πρώτο μέρος του σχολίου έτσι όπως είναι. Επέλεξα στο κείμενό μου να μην αναφερθώ στον τρόπο με τον οποίο δοκιμάζεται ένα νέο φάρμακο (παρ’ότι δουλεύω ακριβώς πάνω σ’αυτό το πεδίο και θα μου ήταν πολύ εύκολο να μιλάω με τις ώρες) γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου, και όχι επειδή δεν θεωρώ το θέμα σημαντικό. Επίσης, γνωρίζω πολύ καλά ότι όσα review και να κατεβάσω εδώ (σε επόμενο post ίσως τα αναφέρω) ο άνθρωπος που έχει πειστεί ότι τον έκανε καλά η ομοιοπαθητική δεν θα αλλάξει γνώμη. Ακριβώς δηλαδή ό,τι ισχύει και για τα ζώδια ή την κρυσταλλοθεραπεία.
      Είναι όμως και επί της ουσίας λάθος το πρώτο μέρος του σχολίου σας. Το «το πήρε ένας φίλος και έγινε καλά» δεν είναι ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΟΠΟ η μέθοδος με την οποία αποφασίζουμε εάν ένα φάρμακο δουλεύει ή όχι! [να ακόμη γιατί αποφεύγω αυτή τη συζήτηση: γιατί ουσιαστικά θα χρειαζόταν να εκπαιδεύσω τον επισκεπτη του blog στην επιστημονική μεθοδολογία, πράγμα που για ένα blog θα ήταν αρκετά «ψωνισμένη» φιλοδοξία…]

      υγ Υπόσχομαι σύντομα να τοποθετηθώ αναλυτικά στο θέμα «με βάση τις υπάρχουσες γνώσεις μας» και τη σημασία του. Έχει πολύ ζουμί.

      Ευχαριστώ!

    • lefterisp
      Δεκ. 01, 2014 @ 14:54:19

      υγ2
      Πράγματι το κειμενάκι μου δεν απαντάει επί της ουσίας στο ερώτημα. Το κεντρικό ερώτημα είναι «γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν παλαβομάρες», που όμως απαντιέται με κοινωνικούς όρους, και πάλι θα γκρινιάξουν διάφοροι φίλοι ότι «κάνω ύπουλη προπαγάνδα»…

  14. Science Eve
    Δεκ. 01, 2014 @ 15:30:52

    Εύγε! Πολύ καλό κείμενο. Και αρκετά ηπίων τόνων! Βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο να μην είναι κανείς ειρωνικός απέναντι σε όσους όχι απλά ακολουθούν αλλά υπερασπίζονται με πάθος την ομοιοπαθητική. Αλλά είναι δυστυχώς απαραίτητο, αν θέλει κανείς να φυτέψει έστω ένα μικρό σποράκι αμφιβολίας (αραιωμένο στην 26η, γιατί όπως λες δεν αλλάζουν έυκολα οι άνθρωποι απόωεις λόγω ενός άρθρου). Αλλά καλό είναι να υπάρχουν τέτοια κείμενα όπως και να έχει! Και πάλι μπράβο!

    • lefterisp
      Δεκ. 01, 2014 @ 15:50:34

      Ευχαριστώ πολύ!
      Μόλις μπήκα στη σελίδα σας. Κάνετε πολύ καλή δουλειά!
      (εννοείται πως θα σας προσθέσω στα link των «Αυθόρμητων Μεταβολών»!)

  15. Κωνσταντίνος Μελίδης
    Δεκ. 03, 2014 @ 05:41:40

    Επί της ουσίας, οι προσωπικές μου απόψεις συγκλίνουν προς εκείνες του κ. αρθρογράφου (θα με ενοχλούσε η αναφορά σε κάποιον «Λευτέρη»), αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία. Σε κάτι «τυπικό» θα ήθελα να αναφερθώ, διυλίζοντας τον κώνωπα, αν θέλετε:
    Είναι κοινωνικό αγαθό η «υγεία»; Δηλαδή, σε μιά πλήρως ευνομούμενη χώρα (ναι, στην Ουτοπία) όλοι οι πολίτες χαίρουν άκρας υγείας; Μήπως αυτό που είναι πράγματι κοινωνικό αγαθό είναι η υγειονομική περίθαλψη;

    • lefterisp
      Δεκ. 04, 2014 @ 17:43:29

      Αγαπητέ φίλε,
      ναι, συμφωνώ ότι το τυπικά σωστό είναι να αναφερόμαστε στην περίθαλψη. Αυτό που είναι πράγματι το κοινωνικό αγαθό είναι η φροντίδα που η κοινωνία μπορεί να παρέχει στα μέλη της, αλλά και οι μηχανισμοί πρόληψης μαζί με την αξιοπρεπή διαβίωση. Νομίζω όμως ότι είναι όλα αυτά που κωδικοποιούνται στη λέξη «Υγεία». Δεν νομίζω δηλαδή ότι κάποιος που χρησιμοποιεί έτσι τον όρο, εννοεί ότι η υγεία είναι κάτι σαν το νερό για παράδειγμα.
      Σε κάθε περίπτωση, η έκφραση που προτείνετε είναι πιο ακριβής.
      Ευχαριστώ!

  16. Maria L.
    Δεκ. 03, 2014 @ 11:09:49

    Έχετε δοκιμάσει ομοιοπαθητική;Ή απλά την απορρίπτετε επειδή δεν την καταλαβαίνετε; Και εγώ όταν πρωτοάκουσα για την ομοιοπαθητική, μου φαινόταν αστεία όλα αυτά.Δεν μπορούσα να τα χωνέψω.Ωστόσο, όταν η κλασσική ιατρική δεν έδινε λύση στο πρόβλημα μου, αποφάσισα να της δώσω μια ευκαιρία.Και από τότε δεν με απογοήτευσε ποτέ.Η ομοιοπαθητική όταν ασκείται σωστά από καλά ειδικευμένους ιατρούς έχει εξαιρετικά αποτελέσματα. Δυστυχώς όπως σε ΚΑΘΕ κλάδο, υπάρχουν πάντα κάποιοι τσαρλατάνοι που την αμαυρώνουν.
    Δεν με ενδιαφέρει να σας πείσω και να γράψω ένα ολόκληρο τεράστιο κείμενο με επιστημονικά επιχειρήματα. Αφήστε όλους εμάς τους ανόητους που πιστέψαμε στην ομοιοπαθητική, να συνεχίσουμε να (από)λαμβάνουμε τις υπαρκτές θετικές της επιδράσεις.Είναι κρίμα όμως να βλέπω κόσμο να ταλαιπωρείται από επαναλαμβανόμενες ιώσεις και διάφορα μόνιμα προβλήματα και να μην αποφασίσει να δοκιμάσει και μια άλλη οπτική.
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
    Φιλικά

    «Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο
    Πρέπει να είναι ανοιχτό για να δουλέψει» ~Frank Zappa

    • lefterisp
      Δεκ. 04, 2014 @ 17:39:20

      Αγαπητή φίλη,
      σας απαντώ ότι δεν έχω «δοκιμάσει» την ομοιοπαθητική, αλλά και δεν πρόκειται να τη δοκιμάσω. Χαίρομαι (πραγματικά, δεν το λέω έτσι) που έχετε βελτίωση σε όποιο πρόβλημα αντιμετωπίζατε, αλλά δεν σας έχει βοηθήσει η ομοιοπαθητική (στο κειμενάκι μου αχνοφαίνεται μια άποψη που έχω για το τι μπορεί να βοηθά κάποιον/α που ακολουθεί αυτήν την πρακτική)
      Είναι πολύ όμορφα τα λόγια του μεγάλου Frank Zappa, πλην όμως χρειάζεται προσοχή στο πώς ανοίγουμε το αλεξίπτωτο. Εάν δεν το διπλώσουμε σωστά από την αρχή, εάν δεν το φορέσουμε όπως πρέπει, εάν το σκίσουμε, τότε η συνάντησή μας με το έδαφος θα απελευθερώσει περισσότερη ενέργεια κι από τη μουσική του Frank!!!
      Σας ευχαριστώ!

  17. Aliki Efst
    Δεκ. 04, 2014 @ 00:40:40

    Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που υποστήριξες την άποψή σου όπως μου άρεσε και ο λόγος του εκφραστή της αντίθετης άποψης . Είχα δοκιμάσει κι εγώ την ομοιοπαθητική για κάποια χρόνια , θα μπορούσα να πω οτι σε ένα μικρό βαθμό είχα βοηθηθεί αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον είχε βοηθήσει ο διαφορετικός τρόπος ζωής που ακολουθούσα . Τώρα πια δεν συνεχίζω μια και ούτε με βοήθησε στο πρόβλημά μου ουσιαστικά και επειδή για κάθε αποτυχία ένιωθα οτι φταίω εγώ, οτι κάτι δεν έκανα καλά , οτι έφταιγε που έπαιρνα και συμβατικά φάρμακα για τη νόσο μου ( τα οποία έχω σταματήσει και αυτά αφού κατάλαβα πως ήταν μια κοροϊδία ) . Θέλει πολλή σκέψη πριν εμπιστευτούμε το οτιδήποτε .

    • lefterisp
      Δεκ. 04, 2014 @ 17:44:55

      Θέλει πράγματι πολλή σκέψη. Κυρίως θέλει συγκροτημένη και πειθαρχημένη σκέψη (πράγματα που λείπουν απ’αυτό που αποκαλούμε «κοινή γνώμη» και πολλές φορές καθορίζει την άποψή μας για τα πράγματα…)
      Ευχαριστώ πολύ!

  18. Maria Arvaniti
    Δεκ. 05, 2014 @ 15:30:22

    Η συγχρονη επιστημη σιγουρα δεν τα ξερει ουτε μπορει να εξηγησει ολα ακομη. Καλο ειναι οτι δεν μπορουμε να το εξηγησουμε με τις γνωσεις που εχουμε σημερα να μην το αφοριζουμε, ή να φανατιζομαστε εναντια γιατι τοτε χανουμε το μετρο και γινομαστε εμεις σαν αυτους τους καυμενους πνευματικα υπαναπτυκτους που πιστευουν σε προληψεις, δεισιδαιμονιες κτλ, τους οποιους «κοροιδευουμε». Ειναι γεγονος οτι η ομοιοπαθητικη εχει βοηθησει εμενα και πολλους αλλους ανθρωπους γιατι μπορει να θεραπευει ή να περιοριζει πολυ (εξαρταται απο το σταδιο της ασθενειας κτλ) καποια νοσηματα, οπως το ασθμα, η ψωριαση, ο διαβητης, κτλ που η «δυτικη» ιατρικη δεν μπορει, παρα μονο να συντηρει σε μια βαθμια φθινουσα προς τον θανατο κατασταση τον ασθενη. ακριβως επειδη βλεπει τον ανθρωπο απο αλλη οπτικη γωνια, με αλλη ματια. Αν ηταν θεμα αυθυποβολης τοτε το ιδιο θα εκανε και η «δυτικη» ιατρικη με τα φαρμακα της. Σιγουρα το πιο σημαντικο ειναι να βρει κανεις ομοιοπαθητικο γιατρο πολυ καλα εκπαιδευμενο, ωστε να μπορει να του δωσει την σωστη θεραπεια και κατα προτιμηση που να εχει τελειωσει και την δυτικη ιατρικη. Ω ναι υπαρχουν και ειναι καλοι στην δουλεια τους! 🙂

    • lefterisp
      Δεκ. 05, 2014 @ 16:16:34

      Αγαπητή φίλη,
      Η Επιστήμη όχι μόνο δεν τα ξέρει όλα, αλλά αντίθετα δεν ξέρει τίποτα. Η Επιστήμη είναι ένας συγκροτημένος τρόπος να ανακαλύπτουμε τον κόσμο και τους νόμους του. Από την άλλη, κάποια πράγματα τα γνωρίζουμε με σιγουριά. Και απ’αυτά προκύπτουν πράγματα που μπορεί να γίνουν και πράγματα που δεν μπορεί. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει κουνώντας τα χέρια του, για παράδειγμα. Μπορούμε να είμαστε απόλυτοι σ’αυτό χωρίς να χαρακτηριστούμε φανατικοί σαν κι αυτούς που αναφέρετε? Σαφώς!
      (Στο επόμενο κειμενάκι μου για το θέμα, θα σας πω τους λόγους για τους οποίους το να ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ στην ομοιοπαθητική είναι ισοδύναμο με το να ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετάξει, όμως υπομονή γιατί από ελεύθερο χρόνο δεν πάμε και πολύ καλά…)
      Δεν ξέρω αν υπάρχουν ομοιοπαθητικοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Αν υπάρχουν όμως ομοιοπαθητικοί που ισχυρίζονται ότι με το νερό τους θεραπεύουν το διαβήτη, την ψωρίαση και το άσθμα, τότε όχι μόνο δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά είναι και απατεώνες.
      [Αυτό που λέτε για την αυθυποβολή δεν είναι ακριβές. Το τι είναι σε θέση να μας υποβαλλει έχει να κάνει με τις προσλαμβάνουσές μας και τις προσδοκίες μας]
      Ευχαριστώ!

  19. Maria Arvaniti
    Δεκ. 05, 2014 @ 18:14:30

    Αγαπητε φιλε, ευχαριστω για την απαντηση σου!

    Βλεπω οτι η οπτικη σου ειναι τελειως διαφορετκη απο την δικη μου,και πως οτι και αν διαβασεις σχετικα με το θεμα, δεν θα αλλαξεις αποψη ουτε στο ελαχιστο. Ωστοσο πιστευω οτι ειναι υγιες και ευχαριστο μεσα στην κοινωνια να υπαρχει ποικιλια αποψεων 🙂 Η επιστημη οντως δεν τα ξερει ολα, προσωπικη μου αποψη ειναι οτι τωρα μολις αρχισαμε να γνωριζουμε τον κοσμο, τουλαχιστον με τον τροπο που τον αντιλαμβανεται τον κοσμο η «δυτικη» επιστημη. Τωρα σχετικα με την παρομοιωση οτι το να ακολουθει κανεις την ομοιοπαθητικη θεραπευτικη ειναι ισοδυναμο με το να πιστευει οτι ο ανθρωπος μπορει να πεταξει, θα ελεγα οτι αυτα τα δυο δεν συνδεονται μεταξυ τους και επισης οτι η επιστημη καθως επεκετεινει τα ορια της γνωσης της, πολλες φορες αυτοαναιρειται, δηλαδη επαναπροσδιοριζει τι ειναι αυτο που μπορει να γινεται και τι οχι. πχ η θεωρια της σχετικοτητας του Αινστάιν, αλλαξε για παντα την θεωρηση του συμπαντος και τοσο ριζικα που θα φαινοταν απιστευτο στους φυσικους επιστημονες πριν τον Αινστάιν, που ακολουθουσαν την Νευτωνεια μηχανικη, η οποια ουσιαστικα ειναι μια προσεγγιση της θεωριας της σχετικοτητας για ταχυτητες κινησης πολυ μικροτερες απο αυτες του φωτος. Αντιστοιχα με την αρχικη επικρατηση της αντιληψης οτι η Γη ειναι επιπεδη και την μεταβαση σε μια σφαιρικη Γη αιωνες αργοτερα κοκ Υπαρχουν παρα πολλα παραδειγματα, οπως θα ξερεις και ο ιδιος.
    Οποτε πραγματικα δεν υπαρχει αυτο για το οποιο μπορουμε να ειμαστε απολυτα σιγουροι γιατι ουσιαστικα εξαρταται απο το γενικοτερο θεωρητικο πλαισιο της γνωσης μεσα στο οποιο εντασσεται το εκαστοτε φαινομενο, και δεν μπορουμε να ειμαστε σιγουροι οτι αυτη η γνωση δεν μπορει να αποτελει το κομματακι μιας γενικοτερης πραγματικοτητας, αντιστοιχα με την εννοια του ενος μικρου κομματιου μιας σφαιρας που ειναι κατα προσεγγιση επιπεδο (επιπεδη Γη-σφαιρικη Γη)

    Το οτι η ομοιοπαθητικη θεραπευτικη εχει αλλη αντιληψη του ανθρωπινου οντος και των ασθενειων του που τον τυραννουν απο την δυτικη, καθως και αλλες μεθοδους να θεραπευει δεν την καθιστα τσαρλατανισμο, επειδη δεν μπορουμε να την εξηγησουμε ακομη με ορους επιστημης. Και ειναι καθαρος εθελοτυφλισμος να την απρριπτουμε επειδη δεν μπορουμε να την εξηγησουμε (αυτο συνδεεται με τον φανατισμο που ελεγα πριν και την απορριψη μιας ιδεας που δεν χωρα στην προσωπικη μας θεωρηση του κοσμου) γιατι δουλευει.

    Κλεινοντας θελω να πω οτι δεν ειναι σωστο να χαραακτηριζεις σωστα καταρισμενους και εκπαιδευμενους ομοιοπαθητικος γιατρους (εννοω που εχουν τελειωσει την ιατρικη σχολη και συνεχισαν στην ομοιοπαθητικη) απατεωνες ή τσαρλατανους. Αυτα που εγραψα πριν για τις ασθενειες δεν μου τα εχει πει καποιος ομοιοπαθητικος, τα εχω δει μονη μου, απο την δικη μου προσωπικη εμπειρια και σε ανθρωπους που αγαπω και εκτιμω. Επισης οταν ξεκιησα την ομοιοπαθητικη, την ξεκινησα δοκιμαστικα και στην πορεια ειδα οτι με θεραπευσε. Το ξερω οτι με το αρθρο σου θελεις να βοηθησεις τους ανθρωπους να αποφευγουν απατεωνες κτλ και οτι εχεις καλη προθεση, σκεψου ομως οτι μπορει να τους αποθαρρυνεις απο κατι που μπορει να βελτιωση πραγματικα την ζωη τους. Γιατι στις ασθενειες που προανεφερα ποια η εναλλακτικη που τους προσφερει η «δυτικη» ιατρικη ;;;

    Μια σακουλα χαπια, για το υπολοιπο της ζωης τους, των οποιων η ποσοτητα θα αυξανεται καθως το νοσημα θα χειροτερευει βαθμιαια.Ας δοκιμασουν λοιπον και αν δεν τους βοηθησει ας συνεχισουν με την «δυτικη» ιατρικη.

    Τελος, θελω να πω οτι δυστυχως δεν θα μπορεσω να διαβασω το κειμενακι που ετοιμαζεις γιατι βρισκομαι κατω απο τρομερη πιεση χρονου, και μπηκα στην διαδικασια να διαβασω το αρθρο «απο σκοντα», ωστοσο τωρα δεν εχω αλλο χρονο!

    Ευχαριστω και καλη συνεχεια φιλε!

    • lefterisp
      Δεκ. 06, 2014 @ 00:34:32

      Μια σημείωση μόνο, που όμως είναι βασικότατη. Την κάνω εδώ, αλλά στην πραγματικότητα απαντώ σε διάφορα σχόλια που δέχθηκα. Στο κειμενάκι μου δεν αφήνω πουθενά να εννοηθεί ότι απορρίπτω την ομοιοπαθητική επειδή «δεν μπορούμε να την εξηγήσουμε». Στα δικά μου λημέρια, στη Χημεία δηλαδή, έχουμε πολλές φορές στην Ιστορία αποδεχθεί πράγματα πριν μπορέσουμε να τα εξηγήσουμε. Πράγματα όμως που αποδείχθηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι είχαν υπόσταση. Το πρόβλημα με την ομοιοπαθητική δεν είναι ότι η λειτουργία της δεν μπορεί να εξηγηθεί, αλλά ότι η λειτουργία της δεν υπάρχει καν! Πραγματικά, η πρακτική αυτή δεν έχει αντέξει σε καμία πραγματική δοκιμή. Η δύναμή της είναι η περιπτωσιολογία, η φήμη και όχι η απόδειξη. Το ίδιο που ισχύει και για τα μέντιουμ που εμφανίζονται κατά καιρούς δηλαδή…
      Παραδέχομαι ότι το «τσαρλατάνος» είναι χαρακτηρισμός βαρύς. ΟΜΩΣ, πραγματικά μου φαίνεται αδιανόητο ένας άνθρωπος που έχει εκπαιδευτεί, αν μη τι άλλο, να διαβάζει τα επιστημονικά δεδομένα, να λέει στους ασθενείς του όλες αυτές τις ασυναρτησίες που λένε. Τα παιδιά που είναι σήμερα γιατροί έχουν περάσει στο Πανεπιστήμιο με υψηλότατους βαθμούς στη Χημεία. Ακόμη κι αν στην Ιατρική η Χημεία τους είναι πολύ επιφανειακή, δεν μπορώ να δεχθώ ότι τους επιτρέπει να αναμασούν τις ανοησίες περί «μνήμης του νερού». Επειδή ακριβώς σαν εκπαιδευτικός δεν μπορώ να δεχθώ ότι η εκπαίδευσή τους πήγε στράφι, είμαι δυστυχώς αναγκασμένος να δεχτώ ότι το κάνουν από πρόθεση.
      Στο επόμενο κείμενο θα αποδείξω ότι η ΠΙΣΤΗ στις δυνατότητες της ομοιοπαθητικής είναι πιο τραβηγμένη από το να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος θα πετάξει κουνώντας τα χέρια του. Όταν το κάνω, υπόσχομαι να βάλω το λινκ κι εδώ από κάτω ώστε να σας έρθει ειδοποίηση.
      Ευχαριστώ και πάλι!

Αρέσει σε %d bloggers: