Η κατασκευή της «ενδοσχολικής βίας»

Η είδηση πέφτει σαν κεραυνός. Η Ελλάδα είναι στην τέταρτη θέση (ανάμεσα στις χώρες που μελετήθηκαν) στην έκταση του φαινομένου της «ενδοσχολικής βίας». Το συμπέρασμα είναι το ίδιο άμεσο: κάτι πρέπει να κάνουμε και μάλιστα το συντομότερο! Ποιο άκαρδο τέρας είναι στο κάτω-κάτω ευχαριστημένο με το γεγονός ότι τα παιδιά μας περνούν τόσο άσχημα στο σχολείο, με τραύματα που τους μένουν μέχρι τα γεράματα? (βάλε έναν αστερίσκο εδώ, θα δούμε ποιο είναι το πραγματικό άκαρδο τέρας προς το τέλος…).

Εδώ και λίγο καιρό λοιπόν, τα ελληνικά σχολεία (ακολουθώντας τη διεθνή μόδα) ζούνε στους ρυθμούς του φαινομένου αυτού. Μελέτες για το φαινόμενο, σεμινάρια για το φαινόμενο, επιτροπές και υπεύθυνοι για το φαινόμενο, «δράσεις» για το φαινόμενο. Λέω λοιπόν από την αρχή ότι για μένα το φαινόμενο αυτό είναι μια κατασκευή, μια επινόηση. Ακόμα περισσότερο, ισχυρίζομαι ότι η κατασκευή αυτού του φαινομένου έχει βαθύτερα και σκοτεινά κίνητρα, δηλαδή τη δημιουργία συναίνεσης στην ένταση του κοινωνικού ελέγχου και την πειθάρχηση της νεολαίας.

Πριν αρχίσουμε, ας διευκρινίσουμε κάτι πολύ βασικό. Η έννοια της «ενδοσχολικής βίας» δεν έχει να κάνει με κάποιον τοπολογικό προσδιορισμό της βίας, δηλαδή δεν σημαίνει «η βία που ασκείται στο χώρο του σχολείου». Η έννοια αυτή υποδηλώνει έναν ξεχωριστό, αυτόνομο τύπο βίας, που αναπτύσσεται στο Σχολείο και τροφοδοτείται απ’αυτό ή στην καλύτερη περίπτωση μια ειδική έκφανση της βίας στους εφήβους η οποία αποκτά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο Σχολείο. Ποια ακριβώς είναι αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και ποιος αυτός ο ξεχωριστός χαρακτήρας του φαινομένου «κανένα στόμα δεν το’βρε και δεν το’πε ακόμα». Όχι τυχαία. Όσο περισσότερη ασάφεια υπάρχει στους βασικούς όρους που περιγράφουν το φαινόμενο, τόσα περισσότερα περιστατικά μπορεί να χωρέσει και τόσο περισσότερο μπορεί να επεκταθεί ο επιθυμητός έλεγχος με την αφορμή του.

Μίλησα πριν για κατασκευή του φαινομένου, πράγμα που μπορεί να είναι αντίθετο με την καθημερινή εμπειρία μας με τα παιδιά. Τα παιδιά τσακώνονται, πλακώνονται, προσβάλουν συχνά το ένα το άλλο (και μάλιστα σκληρά). Ακόμη, κάνουν αποτυχημένες προσπάθειες να εκδηλώσουν τις πρωτόγνωρες γι’αυτά σεξουαλικές ορμές, δοκιμάζουν ρόλους, χειραγωγούν και χειραγωγούνται, λένε ψέματα και πολλά άλλα. Είναι αυτό κάτι νέο? Δεν αποτελούν όλα αυτά (μαζί με άλλα πολλά) μέρος τις διαδικασίας κοινωνικοποίησης του παιδιού? Ποιο είναι εκείνο το παιδί που μεγάλωσε χωρίς να πληγωθεί σωματικά ή «ψυχικά» από τους φίλους του? Ισχυρίζομαι εδώ ότι αυτός ο τρόπος (η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους) είναι ο μόνος τρόπος που μαθαίνουμε και χτίζουμε την προσωπικότητά μας, συνεπώς ότι η απαίτηση για ένα παιδί που δεν θα πληγωθεί ποτέ και από τίποτα, είναι η συνταγή για έναν άνθρωπο χωρίς ιδιότητες, έναν άνθρωπο χωρίς την ανθρώπινη υπόσταση, δηλαδή την ικανότητα να βρίσκεται σε συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους. Η αναγωγή όλων αυτών των παιδικών ή εφηβικών εμπειριών σε μια προβληματική κατάσταση με τον όρο «ενδοσχολική βία» ψυχιατρικοποιεί αυτόματα την παιδική ηλικία.

Επιμένω στον ισχυρισμό της κατασκευής. Το Σεπτέμβριο του 2013 ξεκίνησε στο ελληνικό Σχολείο η εκστρατεία καταγραφής των κρουσμάτων «ενδοσχολικής βίας» με σκοπό να προσδιοριστεί η έκταση του φαινομένου. Μιλάμε για μια εντελώς αυθαίρετη και αντιεπιστημονική διαδικασία. Σε κάθε σχολείο ορίστηκε ένας υπεύθυνος για την καταγραφή των περιστατικών. Ο υπεύθυνος αυτός ήταν ένας συνάδελφος από το σύλλογο διδασκόντων, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήταν ψυχολόγος, κοινωνιολόγος ή τέλος πάντων κάποιος που έχει ειδικευθεί στον τρόπο που συλλέγονται αυτά τα δεδομένα. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι κατέγραφε τα περιστατικά που ταίριαζαν στο μυαλό του σ’αυτό το αόριστο πράγμα που είναι η ιδέα της «ενδοσχολικής βίας», από έναν επαναλαμβανόμενο καυγά μέχρι ένα ατυχές ερωτικό «πέσιμο». Το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε την από τα πριν επιβαλλόμενη αντίληψη: ότι το η έκταση της «ενδοσχολικής βίας» είναι σημαντική και πρέπει να ληφθούν μέτρα. Πρόκειται για μια τιτάνια λαθροχειρία. Όπως αντιλαμβάνεσαι, ο τρόπος που έγινε η συλλογή των στοιχείων προϋπέθετε την αποδοχή του φαινομένου που υποτίθεται ότι ανίχνευε!!! Ο τρόπος που έγινε η μελέτη λοιπόν, είναι ο κλασικός τρόπος που κατασκευάζονται οι κοινωνικές υστερίες, η μελέτη απλά υπηρετεί το συμπέρασμα που από την αρχή θέλαμε να εξάγαγουμε (με την ίδια λογική δικαιολογεί εδώ και χρόνια το αμερικανικό κράτος το βαθύ ρατσισμό του, με την ίδια λογική εδραιώθηκε η ισλαμοφοβία, με την ίδια λογική στήνεται κάθε κρατικά κατευθυνόμενη μαζική υστερία).

Αν όμως πρόκειται περί κατασκευής, τότε γιατί τόσος κόπος? Ποιο σκοπό εξυπηρετεί η συγκεκριμένη κατασκευή? Το είπα ήδη από την αρχή. Η κατασκευή αυτή προετοιμάζει το έδαφος για μια ευρεία συναίνεση στην όξυνση των πολιτικών πειθάρχησης της νεολαίας, πολιτικών που το κράτος έχει ανάγκη ειδικά μετά την τομή της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008. Εάν το κράτος πείσει την κοινωνία ότι το Σχολείο είναι ένας χώρος που τα παιδιά κυρίως κινδυνεύουν, τότε εξασφαλίζεται η συναίνεση στις πολιτικές του εντεινόμενου αυταρχισμού και του καθολικού ελέγχου. Με τον ίδιο τρόπο που το πλαίσιο ελέγχου των εκπαιδευτικών, η Αξιολόγηση, πάτησε πάνω σε μια τεράστια εκστρατεία δυσφήμισης τους (ανισόρροποι, ανεπαρκείς, λουφαδόροι, φοροφυγάδες, παιδεραστές, ποιος θα ήθελε το παιδί του να μπλέξει με τέτοιους εκπαιδευτικούς?), το πλαίσιο ελέγχου και πειθάρχησης των νεολαίων θα επιβληθεί πάνω στην κατασκευή της ιδέας της «ενδοσχολικής βίας», θα επιβληθεί τελικά «για το καλό τους»…

Ακόμη περισσότερο, η ιδέα της «ενδοσχολικής βίας» έρχεται να καθίσει πάνω στον καθένα/μια από μας. Ο επιτακτικός τρόπος με τον οποίο απαιτείται η ανίχνευση (επιβεβαίωση όπως είπαμε πριν) της «ενδοσχολικής βίας» έχει κρεμάσει πάνω από κάθε μέλος της σχολικής κοινότητας ένα ερωτηματικό. Αυτό σημαίνει ότι το πλαίσιο αυτό επιτυγχάνει κάτι ακόμη μεγαλύτερο απ’αυτό που περιέγραψα πιο πριν, πετυχαίνει την «αυθόρμητη» εξάπλωση ενός γενικευμένου καθεστώτος ελέγχου απ’όλους προς όλους!

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν βλέπω πίσω από την υστερία της «ενδοσχολικής βίας» κάποια συνωμοσία. Δεν πιστεύω ότι οι ιεραρχικές/ταξικές κοινωνίες χρειάζονται τις συνωμοσίες για να γεννήσουν μια κοινωνική υστερία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ασχολούνται με το ζήτημα δεν είναι πιόνια κάποιου σκοτεινού κέντρου που προωθεί το ζήτημα, όμως μοιράζονται την ίδια ιδεολογία, το ίδιο σύνολο αξιών ή δεν έχουν αντιστάσεις απέναντί του. Αρκεί να αναφέρουμε ότι, κι εδώ είναι το εξαιρετικά ανησυχητικό, το στρατόπεδο της ριζοσπαστικής Αριστεράς τηρεί σιγή ισχύος για το θέμα, όταν δεν το αποδέχεται (η Αριστερά γενικά έχει παρασυρθεί εδώ και πολλά χρόνια σε μια απόλυτα οικονομίστικη θεώρηση του σχολείου με αποτέλεσμα τη σύγχυση που επικρατεί σήμερα μπροστά στις νέες εξελίξεις).

Στο ελληνικό Σχολείο η ιδέα της «ενδοσχολικής βίας» είναι σχετικά νεαρή. Με έναν ειρωνικό τρόπο το λανσάρισμά της συμπίπτει με την εποχή «το μνημόνιο είναι ευλογία». Είναι μέσα σ’αυτή την εποχή της Κρίσης και της καταστροφής εκατοντάδων χιλιάδων ζωών που το πλαίσιο της ιδέας της «ενδοσχολικής βίας» μου φαντάζει ακόμη πιο επικίνδυνο. Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο τα προβλήματα των παιδιών εξατομικεύονται και συνεπώς ψυχολογικοποιούνται. Η βία ως μια κατάσταση που εξαπολύεται από το ίδιο το κράτος απέναντι στις ζωές μας και ποτίζει κάθε πτυχή τους, απλά εξαφανίζεται. Όλη η ιστορία πια είναι να δούμε «πού είναι το πρόβλημα» με το κάθε παιδί που μπαίνει στο μικροσκόπιο. Η βία εξετάζεται σαν μια ατομική υπόθεση και, ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν τεχνικές που μπορεί να αμβλύνουν την κατάσταση, τελικά δικαιολογείται ως τέτοια και το σύστημα που την παράγει αθωώνεται πανηγυρικά. Δεν είναι λοιπόν ο κόσμος μας που έχει το πρόβλημα, είναι το κάθε παιδί. Αυτά τα ίδια παιδιά που πια δεν μπορούν να μας φέρουν το συμβολικό αντίτιμο για κάποιο μουσείο ή παράσταση, που δεν έχουν να πάρουν κάτι να φάνε στο διάλειμμα, που γυρνούν σπίτι για να ζήσουν το υπόλοιπο της μέρας με την απόγνωση των άνεργων γονιών τους, που για μέλλον βλέπουν την ερήμωση, αυτά τα παιδιά που δεν τα ακούει κανείς και μόνο τα λοιδορεί, είναι τα παιδιά που «έχουν προβλήματα».

Η εκστρατεία κατά της «ενδοσχολικής βίας» όμως έχει και μια άλλη λειτουργία. Μεταλλάσσει δραματικά τη σχέση εκπαιδευτικού-παιδιού. Ο παιδαγωγικός ρόλος του εκπαιδευτικού υποχωρεί μπροστά στο νέο ρόλο του παιδονόμου/ψυχολόγου/αξιολογητή. Το νέο σχολείο είναι ένα κάτεργο ολικού ελέγχου. Τα «στελέχη» είναι οι παιδονόμοι του εκπαιδευτικού, ο εκπαιδευτικός είναι ο παιδονόμος των μαθητών/ριων. Κάθε πόρτα ελεύθερης έκφρασης κλείνει ερμητικά μην τυχόν και βγει απ’αυτή κάτι «αποκλίνον». Η παιδαγωγική ελευθερία των εκπαιδευτικών καταργείται, η ελεύθερη έκφραση των παιδιών (σωματική, συναισθηματική, πνευματική) καταργείται επίσης. Το σχολείο διαμορφώνεται ως ένας χώρος στον οποίο επικρατούν τα «προληπτικά μέτρα». Οι υπέρμαχοι της ιδέας αυτής βέβαια έχουν (σαν πλασιέ ασφαλειών ζωής) πάντα κάποιο κακό λόγο να πουν για να σε πείσουν: κι αν κάποιος χτυπήσει το παιδί σου? Κι αν κάποιος το προσβάλλει? Δεν θα ήθελες ο χώρος του σχολείου να ελέγχεται απόλυτα ώστε να μην συμβούν αυτά? Κι αν οι εκπαιδευτικοί δεν φτάνουν να αστυνομεύσουν όλο το χώρο? Μήπως θα ήταν καλό να βάλουμε και μια κάμερα? Ή ακόμη, μήπως να σκεφτόμαστε έναν ανιχνευτή μετάλλων στην είσοδο? Ο κατάλογος της καταστροφολογίας δεν κλείνει φυσικά ποτέ. Η επιλογή ήταν πάντα η ίδια: ή «τα δίνουμε όλα» στην πρόληψη και τον έλεγχο, στην αστυνόμευση δηλαδή, ή οι προσπάθειές μας στρέφονται στη ρίζα του κακού, στο ίδιο το κοινωνικό σύστημα. Αλλά ποιος από τους γραφειοκράτες και τις επιτροπές θα ήθελε κάτι τέτοιο?

Μια ακόμη παράμετρος της υστερίας είναι ότι υπονομεύει την ίδια την παιδαγωγική πράξη. Έγραψα και παλιότερα ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορούμε να κάνουμε θεωρώντας την Εκπαίδευση είναι το να την αντιμετωπίσουμε σαν μια συλλογή δεξιοτήτων και «γνώσεων» ενός συγκεκριμένου ατόμου. Η Εκπαίδευση είναι μια διαδικασία κοινωνική και ως τέτοια διδάσκει πολύ περισσότερα από τις «ξερές» γνώσεις των διαφόρων αντικειμένων. Μέσα στη σχολική τάξη, στη ζωή της τάξης, το παιδί μπορεί να πάρει σημαντικά μαθήματα. Μπορεί να εκτιμήσει την αξία της συνεργασίας, να συνειδητοποιήσει ότι έχει να μάθει ακόμη κι από τα λάθη των άλλων παιδιών, να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο να μην τα καταφέρει σε μια δοκιμασία και να κρίνει πού χρειάζεται βελτίωση, να σταθεί δίπλα σε ένα άλλο παιδί σε κάποιο πρόβλημά του ή ακόμη και σε μια σκανταλιά που σκάρωσε, να αστειευτεί και να αυτοσαρκαστεί, να προσπαθήσει να λύσει μια άσκηση Χημείας ενώ δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από το μπροστινό θρανίο που κάθεται ο έρωτάς του, να αγαπήσει τη γνώση σαν κάτι που κάνει όλη την τάξη λίγο καλύτερη. Το να λέει κάποιος ότι χρειαζόμαστε ένα ειδικό πρόγραμμα πρόληψης ενάντια στην «ενδοσχολική βία» σημαίνει ότι αυτόματα ακυρώνει το παιδαγωγικό ευεργέτημα της διδασκαλίας της «Ελένης» και την «Αντιγόνης», της προσπάθειας να λύσουμε όλοι μαζί ένα πρόβλημα Μαθηματικών, της κατανόησης των νόμων κίνησης της Φύσης και των Κοινωνιών. Με λίγα λόγια, είναι μια ευθεία παραδοχή ότι τελικά η Εκπαίδευση δεν μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ότι καλύτερο άνθρωπο σε κάνουν οι «δράσεις κατά της ενδοσχολικής βίας». Αν αναρωτιέσαι ποιες είναι αυτές οι δράσεις, δεν θα εκπλαγείς από την απάντηση: Διαλέξεις από «ειδικούς» (ψυχολόγους δηλαδή, μιας και είπαμε ότι τα παιδιά «έχουν πρόβλημα»), σεμινάρια της Αστυνομίας στα μικρά παιδιά (για να βελτιωθεί και το κλίμα μεταξύ του υποτελούς και του επιστάτη του), συζητήσεις στην τάξη για την καλή συμπεριφορά και «συμβόλαια τάξης» (έτσι, για να φορτώνεται το παιδί και με την παραπανίσια ενοχή ότι έσπασε και το συμβόλαιο αν κάνει μια βλακεία. Μια διαδικασία που αυτόματα το καθιστά αποδιοπομπαίο).

Αυτά λοιπόν είναι τα νέα της «ενδοσχολικής βίας». Τα παιδιά «έχουν προβλήματα». Όλως παραδόξως, τα πραγματικά προβλήματα που γεννά το εκπαιδευτικό μας σύστημα ούτε καν αναφέρονται στους τόμους που έχουν γραφεί τα τελευταία χρόνια. Η εξετασιομανία και η συνεχής αξιολόγηση/πιστοποίηση του παιδιού που τσακίζει κάθε φυσική δίψα για μάθηση, το τέρας των Πανελλαδικών Εξετάσεων που έχει οδηγήσει χιλιάδες παιδιά στην απόγνωση και δεκάδες ακόμη και στην αυτοκτονία, ο αυταρχισμός και η εντατικοποίηση, ο απίστευτος ανταγωνισμός που ισοπεδώνει το χαρακτήρα του παιδιού, το συνεχές ταξικό ξεσκαρτάρισμα. Ψάξε σε κάθε εγκύκλιο, σκάλισε τα πρακτικά κάθε σεμιναρίου και θα δεις ότι δεν υπάρχει ούτε λέξη για όλα αυτά, γιατί αυτό το σχολείο είναι που θέλουν τα αφεντικά. Αν λοιπόν καλοπροαίρετα λες «γιατί να μην κάνουμε κι αυτά τα προγράμματα κατά της βίας?», αναρωτήσου γιατί τόσα χρόνια το κράτος δεν έχει κάνει τίποτα για τα σοβαρά προβλήματα της Εκπαίδευσης παρά τους τόνους προτάσεων των εκπαιδευτικών?

Η άποψή μου είναι απλή. Τα προβλήματα της Εκπαίδευσης δεν λύνονται με περισσότερο έλεγχο, αλλά με περισσότερη Δημοκρατία και Ελευθερία. Ενιαίο, δημόσιο και δωρεάν, πολυτεχνικό σχολείο για όλα τα παιδιά, κατάργηση κάθε μορφής εξετάσεων και βαθμολογίας, σχολικές και μαθητικές κοινότητες που θα διοικούν αμεσοδημοκρατικά το σχολείο, γενναία αύξηση στη χρηματοδότηση για να μπορούν να γίνουν τα σχολεία χώροι που θα καλύπτουν όλες τις δημιουργικές ορμές της νεολαίας. Όλα αυτά, μαζί με την εμπλοκή ολόκληρης της τριμερούς σχολικής κοινότητας στους κοινωνικούς αγώνες για την απόκρουση της καπιταλιστικής επιθετικότητας και την κοινωνική αλλαγή. Στις φράσεις-κλισέ κάθε πολιτικού και «στελέχους» είναι ότι «το σχολείο πρέπει να διαμορφώνει υπεύθυνους πολίτες». Ε, ας το κάνουμε κάποια στιγμή πράξη αυτό, αλλά με ειλικρίνεια, όχι να λέμε «υπεύθυνους» και να εννοούμε «υποταγμένους»!

Ξέρω, κάθε φορά που φτάνω στον επίλογο, στο «δια ταύτα», ξυνίζεις τα μούτρα σου. Σου φαίνονται πολύ προπαγανδιστικά όλα αυτά που προτείνω και μάλλον ουτοπικά. Εντάξει, αν λοιπόν αυτά σου φαίνονται ουτοπικά, ας συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε τόσα χρόνια μπας και φιλοτιμηθεί να δουλέψει. Ας εντείνουμε το πλαίσιο του Ελέγχου μέχρι να μην μπορούμε καν να ανασάνουμε. Τότε θα είμαστε όλοι ασφαλείς. Άνευροι και ψόφιοι, άβουλοι και μαριονέτες. Αλλά ασφαλείς…

Advertisements

31 Σχόλια (+add yours?)

  1. eniaiometopopaideias
    Δεκ. 12, 2014 @ 10:15:53

  2. Trackback: Η κατασκευή της «ενδοσχολικής» βίας | Αποικία Ορεινών Μανιταριών
  3. Δ. Αλεξάκης
    Δεκ. 12, 2014 @ 18:04:56

  4. ioanna34
    Δεκ. 12, 2014 @ 18:33:46

    Χειροκροτώ!!!! Αυτό είναι πραγματικό άρθρο!

  5. Πότμος
    Δεκ. 13, 2014 @ 02:11:43

    Εξαιρετικό! Επιτέλους μια συγκροτημένη κριτική στην νέα μόδα πανικού!

    • lefterisp
      Δεκ. 13, 2014 @ 19:59:55

      Ευχαριστώ! Για το «συγκροτημένη» δεν ξέρω. Πιο πολύ ενστικτώδης είναι προς το παρόν. Χρειάζεται δουλειά ακόμη, και μάλιστα σοβαρή (εννοώ από πολλούς ανθρώπους και φυσικά όχι απλά στο επίπεδο ενός blog…). Να’στε καλά!

  6. Ourania Stavrakaki
    Δεκ. 13, 2014 @ 10:44:02

    Αγαπητέ μου συνάδελφε,το άρθρο σου είναι πάρα πολύ αξιόλογο και με την άδεια σου θα το αναδημοσίευα πολύ ευχαρίστως!Θα διαφωνούσα σε δυο μόνο σημεία,κι όχι για να στη βγω,αλλά σαν αφορμή για συζήτηση και σκέψη.
    Το πρώτο σημείο είναι ο περιορισμός της αναφοράς των σεμιναρίων κλπ μόνο στα εσωτερικά ζητήματα του σχολείου(εξετάσεις,εντατικοποίηση κλπ).Φυσικά πουθενά δεν αναφέρεται η βια που ασκείται μέσα στη ζωή των παιδιών που έχουν οι γονείς τους χτυπηθεί από την ανεργία,που έχουν βυθιστεί στην απόγνωση από τα οικονομικά αδιέξοδα κλπ.Αναφέρεις το κοινωνικό σύστημα βεβαίως,αλλά σίγουρα δεν θα βρει κανείς στα βιβλία αναλυτικές αναφορές στις συνθήκες ζωής των παιδιών. Θα μπορούσε το σύστημα να στραφεί ενάντια στον εαυτό του;Η απασχόληση-όχι δουλειά πια,είναι ατομική ευθύνη και ο καθένας υπεύθυνος για τη ζωή που ζει!!!Η ευθύνη βαραίνει τον καθένα ατομικά και όχι το κράτος.
    Δουλεύω σε μια περιοχή της Δυτ.Αττικής,που πολλοί πλέον μαθητές μου κυριολεκτικά πεινούν και μένουν σε παραπήγματα.(και παράξενο,τα ζητήματα λύνονται ανάμεσα στα παιδια,χωρίς παρεμβάσεις παραγόντων(Συχνά ακούω παράπονα πόσο «αδιάφορα και ανάγωγα «είναι ,χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να δούμε πέρα από το αν ανταποκρίνεται σε αυτό που του ζητάμε μέσα στην τάξη.Σημεία των καιρων,αποτέλεσμα μιας ολόκληρης συνειδησιακής διάβρωσης,απο την οποία δεν ξεφεύγουν και οι εκπαιδευτικοί.πολύ περισσότερο μάλλον αυτοι,που καλούνται να εφαρμόσουν και να περάσουν αυτή την πολιτική!
    Και ακριβώς για να έρθω σε αυτό το σημείο.Στην αναφορά στο τι σχολείο θέλουμε.Πολλά λέγονται και γράφονται.Φιλοσοφικές διατριβές,που κατά τη γνώμη μου συμβάλλουν στον αποπροσανατολισμό και τη συνειδησιακή διάβρωση,κι ας βγαίνουν απο αριστερά στόματα και αριστερά επιτελεία!Γιατί όλη αυτή η συζήτηση για το άλλο σχολείο,για την παρέμβαση στο τι διδάσκεται και οι προτάσεις που κατατίθενται,τι κάνουν παρά να συσκοτίζουν την πραγματικότητα;Οτι δηλαδή το σχολείο είναι πυλώνας του συστήματος και δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να γίνουν αποδεκτές οι πιο πρωτοποριακές επαναστατικές απόψεις μας!Το σχολείο που ονειρευόμαστε δεν χωράει στη σάπια καπιταλιστική τους κοινωνία.Και αν θέλουμε να το δούμε να πραγματοποιείται,θα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες ανατροπής του με καθαρή σκέψη και θέση,που δε θα αποπροσανατολίζει πως μπορεί κάτι να χωρέσει και σε αυτο το σύστημα ,αν πιέσουμε λίγο.
    Κατά τ άλλα,όπως προείπα,εξαιρετικη ανάλυση και προβληματισμός.Να είσαι καλά συνάδελφέ μου.

    • lefterisp
      Δεκ. 13, 2014 @ 20:15:34

      Αγαπητή συναδέλφισσα, ευχαριστώ για τη συμβολή σας!
      Νομίζω ότι στο κειμενάκι μου φαίνεται σε αρκετά σημεία ότι πιστευώ κι εγώ ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε από το αστικό κράτος να αλλάξει την κατάσταση στην Εκπαίδευση (ή οπουδήποτε) με τρόπο που να βγαίνει χαμένο. Θα πρόκειται για επικίνδυνη αυταπάτη.
      Για τη διάβρωση της συνείδησης που αναφέρετε, συμφωνώ 100%. Νομίζω ότι έχουμε κάνει πολλά βήματα πίσω σ’αυτόν τον τομέα. Αυτός είναι και ο λόγος που οι «καινοτομίες» που έρχονται από πάνω μας βρίσκουν πάντα «αδιάβαστους» ή ακόμη και πρόθυμους να τις υπηρετήσουμε. Από τη στάση μας στα παιδαγωγικά ζητήματα μέχρι τη συμμετοχή μας στους κοινωνικούς αγώνες, δείχνουμε πολλές φορές μια απαράδεκτη μιζέρια (παρά το γεγονός ότι κοιτάζοντας το ποσοστά των τελευταίων εκλογών του κλάδου, με το σχεδόν 60% τηςΑριστεράς, θα νόμιζε κανείς ότι τα σχολεία μας είναι ήδη το εργαστήρι της νέας κοινωνίας…)
      Έχετε δίκιο και στο τελευταίο σημείο που βάζετε. Πράγματι μας λείπει μια συνολική και μάχιμη κριτική του σύγχρονου σχολείου, που θέτει και το ζήτημα του αυριανού σχολείου (εννοείται κάτω από άλλο κοινωνικό/οικονομικό σύστημα). Γίνεται όμως κάποια δουλειά, που πρέπει να επεκταθεί.
      Αν βρείτε χρόνο, έχω εδώ κάποια κειμενάκια που προσπαθώ να ανοίξω μια συζήτηση, για παράδειγμα αυτό εδώ https://lefterisp.wordpress.com/2013/03/04/cw/ .

      Και πάλι, σας ευχαριστώ! Καλή δύναμη!

  7. ilcorno
    Δεκ. 13, 2014 @ 14:31:07

    Σωστά. Σε τίποτα και κανέναν δεν ωφελεί το ήδη ανελεύθερο και αυταρχικό σχολείο, να γίνει αυταρχικότερο και πιο ανελεύθερο, παρά μόνο εκείνους που αντλούν οφέλη απ’ την εντατικοποίηση του κοινωνικού κατευνασμού και ελέγχου.
    Αντίθετα θα έπρεπε να εστιάσουμε στην παροχή πραγματικά ποιοτικής μόρφωσης, μακριά απ’ την εξυπηρέτηση των νεοφιλελεύθερων, ψευδο-επιστημονικών , οικονομετρικών τραμπουκισμών.

    • lefterisp
      Δεκ. 13, 2014 @ 20:03:00

      Ευχαριστώ για το σχόλιο! (Βάζω έναν αστερίσκο στο «ποιοτικής» που γράφετε, μιας και προσωπικά δεν χρησιμοποιώ τον όρο. Όχι ότι είναι λάθος, απλά ίσως δίνει την αίσθηση ότι η Εκπαίδευση χωρίζεται σε ποιοτική και μη, ενώ κατά τη γνώμη μου χωρίζεται σε Εκπαίδευση για την εκλογίκευση του συστήματος και Εκπαίδευση για την ανατροπή του. Λεπτομέρειες βέβαια, αλλά πήρα το θάρρος με την ευκαιρία)

  8. Τάσος Καραδήμος
    Δεκ. 13, 2014 @ 22:43:00

    Αγαπητέ συνάδελφε, το θέμα δεν είναι η ενδοσχολική βία. Δεν χρειάζονται τόσα πολλά για να διαπιστώσουμε αυτό που γράφεις στο τέλος: «Το σχολείο που ονειρευόμαστε δεν χωράει στη σάπια καπιταλιστική τους κοινωνία.Και αν θέλουμε να το δούμε να πραγματοποιείται,θα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες ανατροπής του με καθαρή σκέψη και θέση,που δε θα αποπροσανατολίζει πως μπορεί κάτι να χωρέσει και σε αυτο το σύστημα ,αν πιέσουμε λίγο.»

    Παρεπιμπτόντος αν δεν έχεις δεί το παρακάτω βίντεο σου το συνιστώ. Διαρκεί 11 λεπτά και περιγράφει από μια άλλη σκοπιά αυτά που πάνω κάτω διατυπώνεις και σύ:

    Θέλω όμως καλοπροαίρετα να σου θέσω ένα ερώτημα – θέση. Προϋπόθεση ενός εντελώς διαφορετικού σχολείου είναι η ανατροπή του ισχύοντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Προϋπόθεση για ένα εντελώς διαφορετικό σύστημα υγείας είναι η ανατροπή του ισχύοντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Η πιο πρόσφατη προσπάθεια για μια κάποια αλλαγή, βλέπε «υπαρκτός σοσιαλισμός», απέτυχε. Οι ανθρωπότητα, πάντα αγωνιζόταν και πάντα θα αγωνίζεται για λύσεις, που θα εξυπηρετούν την κοινωνία και όχι συγκεκριμένες ελίτ. Κάποιοι ήδη προτείνουν άλλους δρόμους. (βλέπε αποανάπτυξη) και κάποιοι οραματίζονται διαφόρων ειδών αριστερές λύσεις. Κάποιοι προτείνουν ολοκληρωτική σύγκρουση με το νεοφιλελευθερισμό και κάποιοι σοβαρές αναπροσαρμογές και βελτιώσεις. Ο καθένας μας ανάλογα με το δρόμο που έχει διανύσει.
    Απο τα φοιτητικά μου χρόνια πίστευα στην αλλαγή του κόσμου. Συμβιβάστηκα, όχι μονο εγώ, αλλά και πολλοί, μα πάρα πολλοί άλλοι, με ένα αγώνα για μικρές αλλαγές.
    Το ερώτημα είναι: Μήπως τελικά δεν μπορούμε να αλλάξουμε το κόσμο αλλά μόνο να προτείνουμε την αλλαγή του, όπως κάνεις και σύ; Και για να μην το εισπράξεις σαν απαισιόδοξη θέση διατυπώνω άλλο ένα ερώτημα: Μήπως αυτή η πρόταση αλλαγής του καθενός μας είναι η ίδια η αλλαγή του κόσμου; Μήπως ο κόσμος αλλάζει μέσα από τέτοιες προτάσεις και το μυστικό βρίσκεται στην πολυμορφία των προτάσεων;

    • lefterisp
      Δεκ. 15, 2014 @ 00:08:04

      Αγαπητέ συνάδελφε, ευχαριστώ για τη συμβολή σας!
      (Τις ιδέες του Robinson τις έχω ψάξει, αλλά -παρά τα πολλά ωραία που λέει- νομίζω ότι δεν καταλήγει κάπου που θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε. Μου ακούγεται αρκετά first-world για τα γούστα μου…)
      Δεν είστε απαισιόδοξος, ούτε το εκλαμβάνω έτσι. Ένας δάσκαλος κι ένας άνθρωπος του αγώνα στο κάτω-κάτω δεν έχει την πολυτέλεια της απαισιοδοξίας!
      Ένα μικρό σχόλιο: δεν πιστεύω στην έννοια της γραμμικής, βαθμιαίας προόδου. Δεν πιστεύω καν στην έννοια της προόδου. Γι’αυτό και στο κειμενάκι μου χρησιμοποίησα τη μεταφορά της διελκυστίνδας. Η Ιστορία προχωρά συσσωρεύοντας μικρές αλλαγές, αλλά αλλάζει πραγματικά πορεία στις στιγμές των Επαναστάσεων, γι’αυτό και -όπως πολύ σωστά επισημαίνετε- η Εκπαίδευση που ονειρευόμαστε δεν μπορεί να υλοποιηθεί πλήρως μέσα στον Καπιταλισμό. Δεν πιστεύω ότι τα πράγματα απλά βελτιώνονται λοιπόν. Οι άνθρωποι με πόνο και αίμα αλλάζουν τα πράγματα, και την ίδια στιγμή οι από πάνω υπονομεύουν το έδαφος αυτών των αλλαγών. Ναι, η Επανάσταση στη Ρωσία ηττήθηκε (κατά τη γνώμη μου ηττήθηκε από μια αντεπαναστατική διαδικασία αρκετά νωρίς, και όχι το ’90), αλλά εκτιμώ ότι ακόμη και τα σημερινά μας δικαιώματα, τα οποία δικαιώματα, καίνε τα καύσιμα εκείνης της μεγάλης απόπειρας, αλλά κι εκείνων που ακολούθησαν (και στη χώρα αυτή).
      Δεν περιμένουμε φυσικά την Επανάσταση σαν κάποιο είδος «Δεύτερης Παρουσίας», ανοίγουμε κάθε διαθέσιμη ρωγμή, αγωνιζόμαστε ακόμη και για τη μικρότερη βελτίωση της ζωής μας. Χωρίς αυταπάτες όμως ότι κάτι τέτοιο βρίσκει σύμφωνα τα αφεντικά μας…
      Να’στε καλά!!!

  9. AS
    Δεκ. 14, 2014 @ 13:20:38

    Παραπέμπω εδώ από το blog μου, για να διαβαστεί!
    Το σχιλίασα, δε, ως «Πώς ο «ανθρωπισμός», όταν άγεται από «συναισθηματισμό» κι όχι από λελογισμένη κοινωνικότητα και εξανθρωπισμένη επιστημονική αυστηρότητα, μπορεί να υποτάσσεται στα κελεύσματα και τις ανάγκες δυναστών, με τη βοήθεια, βεβαίως, προθύμων επαϊόντων…
    Αποκαλυπτικός και διερευνητικός ο συνάδελφος Λευτέρης Παπαθανάσης»

    • lefterisp
      Δεκ. 14, 2014 @ 23:55:46

      Συνάδελφε, να’στε καλά!
      Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση. Με το που θα βρω λίγο χρόνο, θα κάνω μια «αρμένικη» επίσκεψη στο blog σας!

  10. blackboy1955
    Δεκ. 15, 2014 @ 00:57:03

  11. Βασίλης Παπατσίμπας
    Δεκ. 15, 2014 @ 01:02:40

    Reblogged this on ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟ.

  12. blackboy1955
    Δεκ. 15, 2014 @ 01:07:56

    Κατ’ αρχήν ευχαριστώ γιατί γράψατε αρκετά απ’ αυτά που ασυνείδητα μου τριβέλλιζαν το μυαλό το τελευταίο χρόνο βλέποντας αυτή την αντιbulling εκστρατεία.

    Μιας και δευτερευόντως αναφερθήκατε στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και τη δημοκρατία εντός των σχολείων θα σας ζητήσω να ρίξετε μια ματιά σ’ αυτή τη πρόταση:

    https://axiologisiekpaideutikon.wordpress.com/%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7/

    Το πιθανότερο είναι να διαφωνήσουμε αλλά τουλάχιστον θ’ αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε λίγο περισσότερο τι είναι σχολειο.

    • lefterisp
      Δεκ. 15, 2014 @ 21:53:16

      Ευχαριστώ πολύ!
      Η δική μου άποψη για την Αξιολόγηση βέβαια θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «καμία αξιολόγηση ποτέ και πουθενά». Ως εκ τούτου ναι, η πρότασή σας δεν με βρίσκει σύμφωνο, αν και -από τον τρόπο που είναι διατυπωμένη, θεωρώ ότι έχει έντιμα και ειλικρινή κίνητρα. Πιστεύω ότι το κλειδί είναι η Δημοκρατία, εκεί θα καταλήγουμε πάντα!
      Να’στε καλά και καλή δύναμη!

  13. Trackback: Παντιέρα αντικαπιταλιστική ενημέρωση – Η κατασκευή της «ενδοσχολικής βίας»
  14. Nelly Psarrou
    Δεκ. 15, 2014 @ 15:58:02

    Γεια σας και από μένα.
    Μόλις μου ήρθε από κάποια ομάδα που συζητά και ψάχνει τρόπους να εκπαιδεύσει τα παιδιά της διαφορετικά εδώ στα Χανιά το άρθρο σας. Θα το αναδημοσιεύσω σε πρώτη ευκαιρία καθώς το βρίσκω εξαιρετικό. Να αναφέρω μόνο ότι μου θύμισε μια σκηνή, πέρισυ, φεύγοντας από το σπίτι ενός φιλου και, παραδόξως, η 10χρονη κόρη του δεν έτρεξε να με αγκαλιάσει και να με αποχειρετήσει. Απορημένη ρώτησα που είναι, και η μαμά της μου είπε ότι δεν είναι καλά, ήταν ξαπλωμένη και την ζητούσε συνεχώς επειδή, όπως της είπε, το πρωί στο σχολείο τους είχαν δείξει το βιντεάκι (του υπουργείου νομίζω) για την ενδοσχολική βία και το παιδί είχε φοβηθεί. Να σημειωθεί πως πρώτη φορά το έβλεπε αυτό ως πραγματικότητα του σχολείου, κατασκευασμένη φυσικά όπως σωστά γράφεις, αλλά το μικρό παιδί δεν το ήξερε αυτό και φοβήθηκε για το τι κακό συμβαίνει στα άλλα παιδάκια, ενδεχομένως και στην ίδια!
    Σχετικά με το σχολείο, ιδωμένο όπως σωστά επισήμαναν εδώ κάποιοι σχολιαστές, υπό το πρίσμα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, δημοσίευσα κι εγώ φέτος ένα βιβλίο με τίτλο 12 Χρόνια Φυλακή (http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=19&Itemid=73). Στο βιβλίο αυτό αναφέρομαι στην 12χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση ως μηχανισμός που προετοιμάζει τα άτομα για την ομαλή και πειθήνια ένταξή τους στο πολιτικό μας σύστημα.
    Επειδή όμως είναι σημαντικό να αναφέρουμε και τα καλά που συμβαίνουν, ή προσπαθούν να συμβούν, δείτε εδώ σχετικά με το σχολείο του Φουρφουρά στο Ρέθυμνο: http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=436&Itemid=80
    Να είστε καλά
    Νέλλη Ψαρρού

    • lefterisp
      Δεκ. 15, 2014 @ 21:59:02

      Ευχαριστώ πολύ!
      Το βιβλίο σας μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και ήδη προστέθηκε στη «χριστουγεννιάτικη» λίστα μου!
      [η κοπελίτσα της αφήγησής σας θα συνηθίσει φυσικά να βλέπει το παράλογο για λογικό, μέσα από διάφορους μηχανισμούς. Αν δεν το κάνει, τότε θα πρόκειται για άλλη μια «προβληματική» περίπτωση που δεν θα καταλαβαίνει τις αρετές του αγγελικού κόσμου μας…]

  15. palaiapoli
    Δεκ. 15, 2014 @ 19:22:52

    Reblogged this on Παλαιά Πόλη.

  16. Petros Sapountzakis
    Δεκ. 15, 2014 @ 22:48:32

    «…η απαίτηση για ένα παιδί που δεν θα πληγωθεί ποτέ και από τίποτα, είναι η συνταγή για έναν άνθρωπο χωρίς ιδιότητες, έναν άνθρωπο χωρίς την ανθρώπινη υπόσταση…»

    Αυτή είναι όλη κι όλη η ανάλυση που μπορεί να κάνει ο συγγραφέας για το ίδιο το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας….
    Τα υπόλοιπα είναι πολιτικές αναλύσεις καφενείου.

    Καταλήγει σε αυτό που θα έλεγε και ο οποιοσδήποτε αδαής (ΚΑΙ χρυσαυγίτης):
    «Έλα μωρέ, έτσι πάντα γινότανε, κι εμείς έτσι μεγαλώσαμε».
    Ή αλλιώς, «Να ψηθούν τα παιδιά, να μάθουν να αμύνονται»
    Ή αλλιώς, «Να πάει στρατό να γίνει άντρας.»

    Μπουμπούκι ο τυπάς!!!

  17. Petros Sapountzakis
    Δεκ. 16, 2014 @ 00:38:54

    Στην ανάλυση που κάνετε δεν προσεγγίζετε ούτε στο παραμικρό το ίδιο το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού .
    Αρκείστε στην άγνοια που επικρατεί στην ελληνική εκπαίδευση επί του θέματος (τι νέο φρούτο είν΄τούτο) και χτίζετε ελεύθερους συλλογισμούς άσχετους με το θέμα.
    Κλασικό παιχνίδι με correlation και causation, δηλαδή.
    Λοιπόν, το θέμα του σχολικού εκφοβισμού ΔΕΝ είναι υπόθεση εγχώρια ούτε «μνημονιακή».

    Το θέμα έχει τους δικούς του άξονες.
    π.χ.
    ένας από αυτούς είναι το φύλο και η κατασκευή της αρρενωπότητας,
    άλλος βασικός είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα.
    άλλος είναι τα προνόμια,
    άλλος είναι το κοινωνικό στίγμα κλπ.
    Δηλαδή αναφερόμαστε σε ένα θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον, που απασχολεί όλο και περισσότερο τα εκπαιδευτικά συστήματα παγκοσμίως.

    Εσείς σε όλο αυτό το μακροσκελέστατο κείμενο με τις τόσες αναφορές σε εγχώρια ζητήματα (Δεκέμβρης 2008, αξιολόγηση, ψυχιατρικοποίηση και δε σημμαζεύεται), η μόνη σχετική με ίδιο το φαινόμενο, δική σας πρόταση, είναι η κλασική:
    «Έτσι γινόταν πάντα»
    «Έτσι κοινωνικοποπιούνται τα παιδιά»
    Αυτές όμως ακριβώς είναι οι αντιλήψεις που διατηρούν το φαινόμενο. Αντιλήψεις που δεν περίμενα από εσάς, αλλά από άτομα που δεν κατανοούν την κριτική για το «προνόμο».

    Λυπάμαι εξαιρετικά για τα τραγικά αποτελέσματα που μπορεί να έχουν οι καλές προθέσεις όταν στηρίζονται στην έλλειψη γνώσης.

    • lefterisp
      Δεκ. 16, 2014 @ 00:55:33

      Μη μου τα γυρνάτε τώρα! Ένας Χρυσαβγίτης δεν μπορεί να έχει καλές προθέσεις! (Αυτό είπατε στο προηγούμενο σχόλιο, ότι αυτά που λέω θα μπορούσε να τα πει κι ένας Χρυσαβγίτης. Αναρωτιέμαι…)
      Εάν από το κειμενάκι μου καταλάβατε ότι είμαι υπέρμαχος της άποψης «έτσι γινόταν πάντα», παρακαλώ ξανακοιτάξτε τον τρόπο με τον οποίο διαβάζετε τα κείμενα.
      Εάν επίσης καταλάβατε ότι προσεγγίζω το θέμα ως μια «εγχώρια» και «μνημονιακή» υπόθεση (και επαρχιώτης λοιπόν εκτός από ναζί…), πάλι δεν καταλάβετε τίποτα.
      Το θέμα ΠΡΟΦΑΝΩΣ έχει και τους δικούς τους άξονες, αλλά -μιας και μιλάτε για αίτιο vs συσχέτιση- αναρωτηθείτε, είναι αυτοί οι κυρίαρχοι άξονες? Χαρακτηρίζουν ένα νέο φαινόμενο που δεν παρατηρούμε «εξωσχολικά»???
      Γράφετε για την κατασκευή της «αρρενωπότητας» πχ Συμφωνώ απόλυτα. Σκεφτείτε όμως: Αυτή η κατασκευή αρχίζει μήπως και τελειώνει μέσα στο σχολείο? Δεν ζούμε άραγε σε μια πατριαρχική, ομοφοβική όσο δεν πάει κοινωνία, και ανακαλύπτουμε τις ομοφοβικές επιθέσεις μόνο μέσα στο σχολείο? Πιστεύω το αντίθετο: εάν περιορίσουμε την οπτική μας μέσα στο σχολείο (δεν έχουμε λόγο να το κάνουμε αυτό) είναι σαν να αθωώνουμε την υπόλοιπη κοινωνία, σα να λέμε «εντάξει, είναι ένα ιδιαίτερο «ενδοσχολικό» φαινόμενο».
      Από πότε η κατασκευή της «αρρενωπότητας» είναι ψυχολογικό φαινόμενο? Ξεχνάμε σε ποια κοινωνία ζούμε? Το παιδί που είναι δράστης μιας ομοφοβικής επίθεσης έχει απλά «ψυχολογικά προβλήματα» ή είναι το φυσικό δημιούργημα μια πατριαρχικής κοινωνίας?
      Κοιτάξτε, πιστεύω ότι και τα δύο σας σχόλια πάσχουν απ’αυτά για τα οποία κατηγορείτε το κειμενάκι μου (κι εμένα μαζί, και μάλιστα δεν θυμάμαι να σας είχα μαθητή για να γνωρίζετε εάν η στάση μου απέναντι στα ζητήματα βίας είναι «έλα μωρέ, σιγά το πράγμα»). Το ότι ολοένα και περισσότερα εκπαιδευτικά συστήματα ασχολούνται με το θέμα τι κύρος νομίζετε ότι δίνει στην άποψή σας? Το γνωρίζω ότι ασχολούνται και μάλιστα από τα μέσα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ασχολούνται με το σωστό τρόπο. Κάντε έναν κόπο να δείτε τα αποτελέσματα του «πανικού της ασφάλειας» στα αμερικάνικα σχολεία. Τι προβλήματα νομίζετε ότι έλυσε?
      Τέλος, πραγματικά πιστεύω ότι πρέπει να ξεκαθαρίσετε αν μιλάτε για τα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού ή για την αντίληψη περί «ενδοσχολικής βίας».

  18. Petros Sapountzakis
    Δεκ. 16, 2014 @ 02:23:51

    Στο άρθρο σας αναφέρεστε χλευάζοντας σε «τραύματα που τους μένουν μέχρι τα γεράματα». Αυτά συνδέονται σαφώς και μόνο με τον σχολικό εκφοβισμό, ο οποίος είναι κατηγορία της σχολικής βίας. ΔΕΝ νοούνται «τραύματα που τους μένουν μέχρι τα γεράματα» σε περιστατικά βίας μεταξύ ισοδύναμων φίλων στο ποδόσφαιρο, π.χ. Αυτό είναι από τις πρώτες διευκρινίσεις όταν κάποιος εκπαιδευτικός επιμορφώνεται για το θέμα.
    Οπότε ή δεν ξέρετε τι γράφετε, ή παίζετε.
    Αν θέλουμε να παίξουμε με τις λέξεις απλά για να περάσουμε την ώρα μας, θα άρχιζα κι εγώ να μπερδεύω τις επικοινωνιακές ή τις σεξουαλικές διαστάσεις της βίας, να χαρούμε.

    Αν λοιπόν ξαφνικά αναγνωρίσατε ότι υπάρχει ζήτημα και ότι είναι άκυρο το «κανένα στόμα δεν το’βρε και δεν το’πε ακόμα», που ισχυρίζεστε στο άρθρο σας, τότε παρακαλώ εστιάστε στο θέμα.
    Ούτε εγώ, ούτε εσείς, ούτε το μνημόνιο είναι το θέμα του άρθρου σας.

    Μην βρίσκετε καταφυγή στην κλασική λούπα προβληματισμού που πέφτει η αριστερή ανάλυση (πρώτα η κοινωνία ή πρώτα οι θεσμοί).
    Το σχολείο ως θεσμός έχει συγκεκριμένες δυνατότητες.
    Πάνω σε αυτές συζητάμε.
    Πάνω σε αυτές κάντε αναλύσεις, δώστε προτάσεις.

    Υ.Γ.
    Ναι, αυτό που ισχυριστήκατε, ότι δηλαδή τα παιδιά κοινωνικοποιούνται μέσα από αυτές τις διαδικασίες το έχω ακούσει και από χρυσαυγίτες και από χριστιανούς.
    Άσχημο, αλλά έτσι είναι.
    Παρόλα αυτά ο καθένας που ισχυρίζεται κάτι τέτοιο κρατάει τον αυτοπροσδιορισμό του.
    Κι εγώ επιτρέπεται να αναφέρω αυτά που ακούω, χωρίς να παραφράζονται τα λόγια μου.

    • lefterisp
      Δεκ. 16, 2014 @ 13:20:26

      Λοιπόν είναι πραγματικά χωρίς νόημα να εμμένετε εδώ στη δική σας ερμηνεία των όσων γράφω, και μάλιστα μ’αυτό το ύφος.
      Κάνατε τρία σχόλια γεμάτα από αυθαίρετες ερμηνείες σκόρπιων λέξεων, και μάλιστα χωρίς ίχνος επιχειρήματος από τη μεριά σας. Και στα τρία σχόλια το μόνο που κάνετε είναι να λέτε ότι αυτά που γράφω δεν είναι το θέμα και ότι γράφω ανακρίβειες, χωρίς όμως να κάνετε τον κόπο να μου πείτε τη δική σας άποψη για το θέμα. Φαίνεται, από το πρώτο σχόλιο κιόλας, ότι το μονο που σας ενδιαφέρει είναι να «κράξετε». Είναι πολύ βαρετό, ειδικά από τη στιγμή που δεν βρίσκετε το θάρρος να πείτε ότι από την αρχή παρεξηγήσατε το κειμενάκι μου. Σας ξαναλέω, δεν πειράζει. Εγώ θα παραμείνω στην «αριστερή μου λούπα», κι εσείς -αναμασώντας κάθετί που διαβάσατε στη σχολή (ή αλλού)- κάνετε πιο βαθιές αναλύσεις για το θέμα που θα με πείσουν. Μόλις θα έχετε κάποια δημοσίευση για το θέμα ή κάτι που αξίζει να διαβαστεί, κάντε τον κόπο να ρίξετε ένα λινκ εδώ.

    • lefterisp
      Δεκ. 16, 2014 @ 14:02:39

      Παρά τις ανοησίες που μου γράφετε εδώ πέρα, έψαξα και βρήκα αυτό εδώ:
      http://www.10percent.gr/periodiko/teyxos27/1411-2009-09-25-18-27-14.html
      Σας συγχαίρω γι’αυτό! Για τρία πράγματα όμως απορώ πραγματικά:
      α) Με ποιον αέρα νομίζετε ότι κάποιος/α με τις δικές μου απόψεις δεν κάνει την ίδια δουλειά μέσα στο σχολείο? (Το γράφω ξανά γιατί πραγματικά με ενόχλησε η απίστευτη διαστρέβλωση που επιχειρήσατε ώστε να παρουσιάσετε την άποψή μου ως θεωρητικοποίηση του «δεν βαριέσαι, και τι να κάνουμε?»
      β) Πώς στο καλό μέσα σ’όλα αυτά σας διαφεύγει το ότι δεν μιλάμε με κανέναν τρόπο για φαινόμενα που παράγονται μέσα στο σχολείο, αλλά για τη συνέχεια των φαινομένων που γεννά η ίδια η πατριαρχική κοινωνία? Παρακαλώ, αν έχετε κάποιο επιχείρημα για το ότι η ομοφοβία στα σχολεία είναι ουσιωδώς διαφορετική από την ομοφοβία στην υπόλοιπη κοινωνία μας, πείτε το μου μπας και βγάλουμε άκρη!
      γ) Η ομοφοβία είναι «ψυχολογικό» θέμα? Θα αρκούσε να μιλήσει ένας «ειδικός» σε κάθε άνθρωπο γύρω μας και η πληγή αυτή θα εξαφανιζόταν? Εγώ λέω με σαφήνεια πως δεν πιστεύω ότι θα ξεμπερδέψουμε μ’αυτήν προτού αλλάξουμε κοινωνικό σύστημα και αυτό το λέτε «αριστερή λούπα». Πείτε μου λοιπόν εάν εσείς πιστεύετε ότι η ομοφοβία υπάρχει επειδή δεν έχουμε αρκετούς ψυχολόγους στα σχολεία για να την σταματήσουν…

      Τέλος, και πραγματικά δεν ξανασχολιάζω. Προφανώς σας φαίνεται ότι κινδυνολογώ/συνωμοσιολογώ. Εάν όμως έχω δίκιο, σημειώστε το, το ασφυκτικό πλαίσιο κοινωνικού ελέγχου που στήνεται στα σχολεία με αφορμή την κατασκευή της «ενδοσχολικής βίας», θα έχει σαν πρώτα του θύματα τα παιδιά που (σας το αναγνωρίζω) αγωνίζεστε να προστατέψετε. Η ένταση της αστυνόμευσης χτυπάει πάντα πρώτα το διαφορετικό. Θυμηθείτε το, ο φανατικός που λέει στα παιδιά ότι η ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία και κατάρα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα. Εσείς κι εγώ θα το έχουμε…

Αρέσει σε %d bloggers: