Ο «φασίστας μέσα σου»…

Μέσα στην καθημερινότητα του σχολείου υπάρχουν στιγμές που μπορεί να ψιλοχάσεις τον έλεγχο. Δεν υπάρχει δάσκαλος που να μην το έχει πάθει. Ένα παιδί μπορεί να κάνει μια μεγάλη ανοησία, να θέσει τον εαυτό του ή τα υπόλοιπα παιδιά σε κίνδυνο. Εκεί μπορεί να φωνάξεις, μπορεί να φωνάξεις άγρια, μπορεί ακόμη και να απειλήσεις με κάποια τιμωρία. Στις περισσότερες απ’αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι έχει γίνει βλακεία, όπως καταλαβαίνουν και ότι φώναξες πάνω στη στιγμή, ότι και κάποια βαριά κουβέντα που σου ξέφυγε δεν την εννοούσες. Τα παιδιά σε κρίνουν συνολικά, και όχι από μια κακή στιγμή. Το ζήτημα είναι όμως τι κάνεις όταν η κακή στιγμή έχει πια περάσει. Όταν ο λόγος της ανησυχίας ή των νεύρων σου δεν υπάρχει πια, τότε το να επιμείνεις στην απειλή, την τιμωρία, το «κάκιωμα» είναι σκέτη ανοησία. Όταν ανακτήσεις την ψυχραιμία σου οφείλεις να σκεφτείς λογικά και παιδαγωγικά, με βάση το τι είναι καλύτερο για τα παιδιά, πώς θα αναστοχαστούν πάνω στη βλακεία που έγινε και τελικά να κερδίσουν κάτι ακόμη κι απ’αυτήν.

Με βάση τα παραπάνω μου φαίνεται εξαιρετικά περίεργο όταν κάποιος συνάδελφος επιμένει να «κρατάει μούτρα» ή να προτείνει γενική αυστηροποίηση της στάσης μας απέναντι στα παιδιά επειδή έκαναν κάτι που δεν έπρεπε. Συνήθως αυτή η στάση συνοδεύεται κι από δηλώσεις του τύπου «εγώ γενικά είμαι ελαστικός, αλλά με αναγκάζουν να…», «και η επιείκεια έχει τα όριά της» ή «εσείς φταίτε που μου βγάλατε αυτόν τον αυστηρό εαυτό από μέσα μου με τη στάση σας».

Ε, λοιπόν σταμάτα για λίγο το δούλεμα και μην κοροϊδεύεις άλλο κι εμάς και τον εαυτό σου. Κανένας άλλος δεν φταίει. Αν εσύ έβγαλες τον χειρότερο εαυτό σου στη φόρα, παραδέξου το, ζήτα μια ανθρώπινη συγγνώμη και όλα καλά. Ο «χειρότερος εαυτός» σου βγήκε στη φόρα πρώτα και κύρια γιατί υπάρχει, και έπειτα γιατί εσύ τον έβγαλες. Δεν σου φταίει κανείς άλλος!

Εντάξει, θα μου πεις δεν είναι εύκολο για τους ανθρώπους να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος και μάλιστα σε περιστάσεις που αφορούν ανθρώπινες σχέσεις, όπου τα όρια είναι έτσι κι αλλιώς ασαφή. Τι γίνεται όμως σε κείνες τις περιπτώσεις όπου η επιλογή να «βγάλουμε το χειρότερο εαυτό μας» είναι εντελώς ψύχραιμη και υπολογισμένη? Πόσο αθώοι είμαστε τότε?

Εδώ και μερικά χρόνια ζούμε, κεντρικά και πολιτικά, την αποθέωση αυτής της επιχειρηματολογίας. Το ελληνικό κράτος, με πρωτεργάτες τις μαύρες κυβερνήσεις που προέκυψαν με αφορμή τα Μνημόνια, ξεθεμελιώνει ένα-ένα τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών του με πρόσχημα τη δράση των ίδιων αυτών των πολιτών. Κάνεις απεργία? Εσύ φταις και όχι εμείς που αναγκαζόμαστε να σε επιστρατεύσουμε. Κάνεις κατάληψη? Εσύ φταις και όχι εμείς που αναγκαζόμαστε να καταργήσουμε το Άσυλο και να βάλουμε τα ΜΑΤ στα πανεπιστήμια. Βγαίνεις στο δρόμο? Εσύ φταις και όχι εμείς που αναγκαζόμαστε να σε πνίξουμε στα δακρυγόνα και τις συλλήψεις. Κοιτάς μετά από χρόνια προς την Αριστερά? Εσύ φταις και όχι εμείς που αναγκαζόμαστε να κάνουμε τα στραβά μάτια ή και να υποστηρίξουμε ανοιχτά τους ναζί.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν φταίμε εμείς. Οι μαύρες κυβερνήσεις αποτελούνται από ανθρώπους βαθιά δημοκράτες, αυτό δεν αλλάζει λες και είναι γραμμένο στην πέτρα. Είναι οι δικές μας σκανταλιές, η δική μας ανυπακοή που αναγκάζει αυτούς τους δημοκράτες να συμπεριφέρονται σαν φασίστες. Στην πραγματικότητα, για να μην πολυλογούμε, η βαθύτερη αιτία του αυταρχισμού τους είμαστε εμείς, αυτό μας λένε κάθε μέρα οι ίδιοι ή τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ.

Και τώρα πάλι φταίμε που δεν καταλαβαίνουμε ότι για να σωθεί για μια ακόμη φορά η χώρα πρέπει να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και να μην πάμε σε εκλογές. Και για μια ακόμη φορά, τους αναγκάζουμε να κάνουν κάτι που «ποτέ δεν θα ήθελαν», που «σε άλλη περίπτωση θα το επέρριπταν με όλη τους την ψυχή», να στηριχτούν στις ψήφους των ναζί. Δεν είναι ότι δεν τους νοιάζει που νομιμοποιούν και πάλι το ναζισμό, είναι ότι πρέπει να σωθεί η χώρα κι εμείς δεν το καταλαβαίνουμε.

Ε, λοιπόν όχι! Εκείνος που στηρίζεται και συνεργάζεται με τους ναζί δεν έχει καμία δικαιολογία. Εκείνος που τα βρίσκει με τους ναζί είναι ήδη στο δρόμο να γίνει κι ο ίδιος ναζί, ανεξάρτητα από την όποια ιστορία του. Εκείνος που βγάζει «το φασίστα μέσα του» το κάνει επειδή μέσα του βρίσκεται ένας φασίστας. Καμία δικαιολογία. Φασίστας.

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: