Διαφορικές Εξισώσεις

Συνηθίζεται σε κείμενα αριστερών, προκειμένου να ενισχυθεί η μια ή η άλλη άποψη, να παρουσιάζεται σαν επιχείρημα κάποια ερμηνεία των διαθέσεων του «κόσμου». Τα επιχειρήματα που βασίζονται σε τέτοιες ερμηνείες είναι άκυρα μιας και η παρατήρηση της κίνησης του «κόσμου» προϋποθέτει κάποια θεωρία περί της κίνησης του «κόσμου». Ή αλλιώς, η κίνηση του «κόσμου» πάντα θα είναι σε θέση να επιβεβαιώνει τη θεωρία μας, ακόμη κι αν χρειαστεί να επιστρατεύσουμε επίκυκλους κι άλλους επίκυκλους σαν τον Κλαύδιο Πτολεμαίο.

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ σε φίλους μου που υποστηρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ το θλιβερό φαινόμενο της εκλογίκευσης της άμεσης και αδιαμφισβήτητης συντριβής της πολιτικής του κόμματος αυτού με το που ανέλαβε να συγκυβερνήσει με το ακροδεξιό κόμμα των ΑΝΕΛ. Μέσα σ’αυτά τα επιχειρήματα της εκλογίκευσης, προβάλλουν σαν φωτοβολίδες σκότους εκείνα που αποδίδουν στον «κόσμο» τις αμαρτίες των κεντρικών πολιτικών επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, εκείνα που προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είναι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που συντρίφτηκε, αλλά οι αντιφατικές, παράλογες και δειλές επιλογές του «κόσμου». Κι εδώ αρχίζει η ερμηνεία: ο «κόσμος», λέει το παραμύθι, δεν ψήφισε για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά «για κάποια ανακούφιση», ο «κόσμος» ψήφισε για «την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ», ο «κόσμος» «μπορεί να ψήφισε για κατάργηση των Μνημονίων, αλλά δεν θα στήριζε πραγματικά μια τέτοια επιλογή» και πάει λέγοντας.

Σα να λέμε, το ίδιο χεστήρι στον «κόσμο» που τα προϊόντα και τα παραπροϊόντα του σταλινισμού αρέσκονται να ξερνούν κάθε φορά που αποτυγχάνουν οι πολιτικές τους, το ίδιο κι απαράλλαχτο που απέδιδε στην «αδράνεια του κόσμου» την πικρή αποτυχία της τακτικής του «ώριμου φρούτου» απέναντι στις κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και σήμερα.

Λοιπόν, ακόμη και μέσα σ’αυτά τα επιχειρήματα υπάρχουν κάποια που φαίνονται πιο σοβαρά απ’όσο είναι στην πραγματικότητα. Η λογική τους είναι ότι προβάλλουν στον «κόσμο» την αντιφατικότητα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε τα σημερινά αποτελέσματα αυτής της αντιφατικότητας (η συνέχιση του Μνημονίου δηλαδή) να εμφανίζονται σαν αυτό που πραγματικά ήθελε από την αρχή ο «κόσμος».

Εδώ ο μηχανισμός της εκλογίκευσης μας παρουσιάζει μια ιδιότυπη διαφορική εξίσωση. Ο «κόσμος», λέει η παρουσίαση αυτή, ψήφισε α) υπέρ της κατάργησης του Μνημονίου και β) υπέρ του να γίνει αυτό με «βελούδινους» όρους. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν επιχείρησε με εντιμότητα να λύσει αυτή τη διαφορική εξίσωση και φυσικά η λύση της δεν είναι τίποτε άλλο απ’αυτό που έχουμε σήμερα στα χέρια μας. Με λίγα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ακριβώς αυτό που ήθελε ο «κόσμος» και μάλιστα κατέληξε στη σωστή λύση της εξίσωσης με απίστευτη επιδεξιότητα, που εγγυόταν άλλωστε η αυθεντία του κυρίου Βαρουφάκη.

Εκείνο που αποκρύπτεται από την παρουσίαση αυτή είναι ότι η κατασκευή αυτής της (άκυρης κατά τα άλλα, μιας και οι δύο όροι της δεν έχουν κοινό πεδίο ορισμού) διαφορικής εξίσωσης είναι αποκλειστικό δημιούργημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που προεκλογικά παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ στον «κόσμο», μακριά ακόμη κι από τις διακηρύξεις του 2012, ήταν ότι α) η «ανθρωπιστική κρίση» θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί «ανεξάρτητα από την πορεία των διαπραγματεύσεων» και β) ότι η «ελληνική πρόταση» προς τους «εταίρους και τους δανειστές» ήταν «τόσο ΛΟΓΙΚΗ(!!!)» ώστε κανένας δεν θα μπορούσε να την απορρίψει. Με λίγα λόγια, αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στον «κόσμο» ήταν ότι ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΜΕ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ ΤΡΟΠΟ. Στην πολιτική μάχη με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, θες λόγω συγκυρίας, θες λόγω των πολλών αδυναμιών των υπολοίπων, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ κυριάρχησε κατά κράτος. Στην προεκλογική μάχη, παρά το γεγονός ότι τα επιχειρήματα της Αριστεράς στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαφέστατα πιο έγκυρα σε σχέση με τα μαρξιστικά textbook, η κυριαρχία της λογικής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πασιφανής. Αυτό που συνέβη λοιπόν, για να μην κοροϊδευόμαστε, ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ζύμωσε στην κοινωνία μια χρεωκοπημένη πρόταση η οποία για διάφορους λόγους τον έφερε στην κυβέρνηση και η οποία συντρίφτηκε ευθύς αμέσως. Εάν θέλει λοιπόν κανείς να μας εξηγήσει ότι η σημερινή χρεωκοπία είναι αποτέλεσμα της διαλεχτικής ΣΥΡΙΖΑ-«κόσμου» ίσως και να μπορούσε να το κάνει (αν και θα έπρεπε να τσαλαπατήσει ολόκληρη τη μαρξιστική παρακαταθήκη για το ρόλο των κομμάτων), αλλά το να χρεώνει τη χρεωκοπία στα «όρια του κόσμου» είναι μέγιστος αμοραλισμός (πολύ περισσότερο όταν συνοδεύεται απ’το, Βενιζελικής έμπνευσης, «πάλι καλά που τελικά σας διασφαλίσαμε χρήματα στο ΑΤΜ»).

Χτυπήσου σύντροφε/ισσα, κλάψε, νιώσε απογοήτευση, βρες μέσα στην καταστροφή αχτίδες ελπίδας, σώπα και πέσε σε περισυλλογή, επέλεξε να μιλήσεις αυστηρά μόνο μέσα στα όργανα, φραξιόνισε, δεν πρόκειται να σε ενοχλήσω, δεν πρόκειται να έρθω να χαρώ πάνω απ’τη λύπη σου (αν και θα πρέπει να περιμένεις κάποιο κούνημα του δάχτυλου, αυτό είναι αλήθεια). Όμως, αν τελικά αποφασίσεις να μιλήσεις, μην τσαλακώνεις κάθε αξία της υπόθεσης που θεωρώ κοινή μας. Αν το κάνεις θα είμαστε απέναντι και πραγματικά δεν θα περιμένω πρώτα «να γίνεις ΠΑΣΟΚ», κατά πώς είπε κι ο νέος ΥΠΑΙΘ…

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: