Προδοσία

Chris Cook,  Jesus-JudasΤην προηγούμενη περίοδο ένα ερώτημα βασάνιζε τις συζητήσεις μου με συντρόφους, κυρίως από τη μεριά εκείνων που υποστηρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ: την κρίσιμη στιγμή τι θα κάνει η κυβέρνηση? θα σταθεί ή θα προδώσει? Το ερώτημα αυτό γαρνίρονταν από τον υπαινιγμό (ή την ευθεία δήλωση) ότι αν προδώσει, τότε θα γίνει ο χαμός από την Αριστερά μέσα του.

Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση είναι «ούτε το ένα, ούτε το άλλο», κι αυτό γιατί η «κρίσιμη στιγμή» δεν θα έρθει.

Οι άνθρωποι κοιτάζουν το παρελθόν τους από μακριά, το κοιτάζουν όταν τα ζητήματα που τέθηκαν έχουν απαντηθεί. Πολύ περισσότερο, το κοιτάζουν με τρόπο που να μπορούν να το καταλάβουν, κι αυτό σημαίνει ότι το κόβουν σε κομμάτια, το χωρίζουν σε κουτάκια, του βάζουν ταμπελίτσες με χρονολογίες, καταρτίζουν timeline με «κρίσιμες στιγμές». Ναι, τέτοιοι είμαστε, κι ένας φακός ταξινόμησης και ανάλυσης, χωρίς να το καταλάβουμε, παίρνει καμιά φορά τη θέση της πραγματικότητας. Έτσι φτάνουμε να γεμίσουμε την Ιστορία με «κρίσιμες στιγμές», του 1054, του 1821, του 1917…

Μην με παρεξηγείς, δεν υποτιμώ το ρόλο της «στιγμής» στην ιστορία, το ρόλο του σημείου τομής, της ασυνέχειας, της «μοναδικότητας». Είναι οι στιγμές όπου οι συσσωρευμένες αντιφάσεις λύνονται καταστροφικά, που καταργούνται εκρηκτικά και βάζουν τους όρους για νέες συσσωρεύσεις. Όμως αυτές τις «στιγμές» μόνο αν τις κοιτάξεις από την ασφάλεια της χρονικής απόστασης τη βγάζεις καθαρή. Όταν τις ζεις, είσαι μέρος των αντιφάσεων που συσσωρεύονται, γίνεσαι μέρος της έκρηξης. Γι’αυτό και είναι πολύτιμος ο ρόλος εκείνων των επαναστατικών ηγεσιών που ήταν σε θέση να δουν ότι η «στιγμή» είναι τώρα κι όχι λίγο πριν ή λίγο μετά, που ήταν σε θέση να πουν «τώρα πρέπει να κάνουμε αυτό». Αυτό σημαίνει ότι μπορούσαν να είναι απόλυτα γειωμένες στην πραγματικότητα, αλλά την ίδια στιγμή και απόλυτα πάνω απ’αυτήν.

Ναι, ξέρω. Πρέπει κάποια στιγμή να μπω στο ζουμί. Λοιπόν, αυτό που λέω είναι ότι η Ιστορία είναι διαδικασίες, και οι διαδικασίες εκπαιδεύουν εκείνους που τις ζουν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαντάζουν «φυσιολογικές». Αυτό σημαίνει ότι η «στιγμή της προδοσίας» είναι αποτέλεσμα όσων οδηγούν σ’αυτήν κι ότι οι άνθρωποι που είναι στο κέντρο αυτών των διαδικασιών συνήθως έχουν μικρές πιθανότητες να αντιληφθούν πού ακριβώς οδηγούνται μιας και τα στάδιά και οι εξελίξεις εμφανίζονται σαν η νέα baseline κάθε φορά. Συμπέρασμα: όταν η «στιγμή της προδοσίας» έρθει, κατά πάσα πιθανότητα εκείνοι που θα «επαγρυπνούσαν» δεν θα την πάρουν καν χαμπάρι.

Είναι όμως πάντα έτσι? Είναι όλες οι «προδοσίες» ίδιες, αποτέλεσμα μακρόχρονων διαδικασιών που τις προετοιμάζουν? Όχι βέβαια. Οι ιστορίες που αφηγούνται οι άνθρωποι έχουν κι άλλα είδη προδοσίας στο μενού, όμως δε νομίζω ότι πρέπει να μας απασχολήσουν. Η περίπτωση δηλαδή της ξαφνικής, out of the blue (που λέμε και στα Τζουμέρκα) προδοσίας (είτε επειδή ο Τσίπρας είναι μετενσάρκωση του Ιούδα, είτε επειδή οι συριζαίοι είναι τόσο ηλίθιοι, είτε επειδή στην πραγματικότητα είναι όλα ένα σχέδιο των εξωγήινων) δεν έχει και πολλές ελπίδες…

Ξαναγυρνάω στο αρχικό ερώτημα: Θα προδώσει τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ? Δεν ξέρω τι θα κάνει «τελικά», ούτε πότε θα είναι αυτό το «τελικά» (το οποίο σύμφωνα με τα παραπάνω έχει το χάρισμα να μετατίθεται χρονικά). Το σίγουρο είναι ότι μέχρι τώρα κάθε δόση για τη σωτηρία των τραπεζών έχει δοθεί κανονικά, οι μεγάλες συμφωνίες συνεχίζουν να τηρούνται, και η χώρα συνεχίζει χωρίς παρεκκλίσεις στο δρόμο που χάραξαν οι προηγούμενες –μνημονιακές- κυβερνήσεις. Όλα αυτά τα επεισόδια πέρασαν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι από κείνους που επαγρυπνούν για την «κρίσιμη στιγμή» ώστε να κάνουν τότε τον κακό χαμό. Κανένα απ’αυτά τα επεισόδια δεν ήταν από μόνο του τόσο μεγάλο ώστε να ξεσηκωθούν. Ίσα-ίσα, υπήρξαν κι εκείνοι που προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η συνέχιση της εξυπηρέτησης του Χρέους όπως την είχαν συμφωνήσει οι προηγούμενοι, γίνεται ακριβώς για να μην φτάσουμε σε ένα «τρίτο» Μνημόνιο!

Το κλείνω. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα φτάσουμε στη μεγάλη νύχτα του «όλα ή τίποτα». Αυτό θα μου φαινόταν πιθανό εάν οι από πάνω είχαν αποφασίσει να τελειώσουν με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό θα παραμένει υψηλό ρίσκο όσο η απέναντι ομάδα είναι ακόμη υπό ανασυγκρότηση. Μέχρι τότε, το «τρίτο μνημόνιο» θα έρχεται σε κομμάτια, πότε με την πληρωμή των δόσεων, πότε με τον ΕΝΦΙΑ, πότε με κανένα λιμάνι/αεροδρόμιο πεσκέσι, πότε με λίγο ασφαλιστικό και πάει λέγοντας. Εάν αυτά που λέγαμε τόσα χρόνια δεν ήταν μια απλή πλάκα, εάν πράγματι κάθε μέρα που περνάει αυτές οι πολιτικές αφήνουν πίσω τους μόνο τσακισμένες ζωές και ερήμωση, τότε καμία απ’αυτές τις «μικρές» στιγμές δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από μας σαν τίποτα λιγότερο από τη «μεγάλη στιγμή». Κάθε επιμέρους μάχη που δεν δίνουμε υφαίνεται ήδη σε ένα ακόμη Μνημόνιο…

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: