Σιρόπι και αμύγδαλο

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει της μόδας ένας τύπος αντιδραστικού παραληρήματος με τη μορφή άρθρου. Ξεκινά συνήθως με κάποια αναφορά στην επικαιρότητα, έτσι σαν άλλοθι, και μετά από ένα ακατάσχετο name-dropping (το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι ο φερετζές της αμορφωσιάς) καταλήγει εκεί που στόχευε από την αρχή: στην καταγγελία της «παλαβής Αριστεράς», της Μεταπολίτευσης, των εργατικών διεκδικήσεων, του Δημοσίου.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του προπαγανδιστικού παραληρήματος είναι η προσπάθεια να μην φανεί σαν τέτοιο. Οι συντάκτες φροντίζουν να παρουσιάζουν τα κείμενά τους σαν κάτι βαθυστόχαστο, κάτι καινοτόμο, κάτι που προωθεί το διάλογο και την υγιή αντιπαράθεση των απόψεων. Έχω την άποψη ότι τα κείμενα αυτά είναι γραμμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιούν την εικόνα που έχουν οι αναγνώστες τους για τον εαυτό τους. Τα διαβάζει ο ακροδεξιός κρετίνος κι αυτόματα αισθάνεται φιλόσοφος, ο εργοδότης που ξέχασε να πληρώσει ένα εξάμηνο τον υπάλληλό του μαθαίνει με χαρά ότι ο υπάλληλος δεν ξέρει από Διαφωτισμό άρα καλά του κάνει, ενώ ο χουντικός που ντρέπεται να εξυμνήσει ανοιχτά την αγαπημένη του επταετία παίρνει μια μικρή χαρά μ’αυτές τις εμετικές «αποδομήσεις» της Μεταπολίτευσης.

Αυτό το κανάκεμα του αναγνώστη (με σκοπό την επιστροφή του χειροκροτήματος στο συντάκτη και μάλιστα ενισχυμένου), αυτό το «είσαι σπουδαίος αφού διαβάζεις τέτοια κείμενα», επενδύεται με ένα απίστευτο αριθμό αναφορών σε ιστορικά γεγονότα, απόψεις «προσωπικοτήτων» και μελέτες. Εδώ υπάρχει ένα μικρό μυστικό: στις περισσότερες περιπτώσεις οι αναφορές αυτές δεν αντέχουν στον έλεγχο από κάποιον που ξέρει το θέμα. Είναι ή ολικά κατασκευασμένες ή παραποιημένες ή «βολικά αναδιατυπωμένες». Σε προηγούμενη ανάρτησή μου εδώ είχα ασχοληθεί με μια τέτοια περίπτωση. Η λογική βέβαια λέει ότι αν πιάσεις κάποιον να σε κοροϊδεύει πέντε-δέκα φορές, ε διάολε μήπως θα έπρεπε να σταματήσεις να τον εμπιστεύεσαι, αλλά τέλος πάντων…

Ένα ζήτημα το οποίο με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι μια νέα τάση στον παραληρηματικό αυτό λόγο. Αυτή είναι η χρήση σχημάτων των Φυσικών Επιστημών, είτε με την «κανονική» τους λειτουργία είτε σαν μεταφορές. Αφού λοιπόν εξευτέλισαν κάθε άλλο πεδίο της ανθρώπινης νόησης μετατρέποντάς το σε εξυπνάδες για προπαγανδιστική χρήση, αναζητούν τώρα στις Φυσικές Επιστήμες εκείνες τις μαγικές, ακατανόητες για το κοινό τους και για τους ίδιους λέξεις, που θα εντυπωσιάσουν και θα συγκλονίσουν το ακροδεξιό κοινό τους.

Παραθέτω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών. Αν και τρώγομαι πάρα πολύ να σχολιάσω την ουσία των άρθρων, δεν θα το κάνω εδώ για να μην βγούμε εκτός θέματος. Ας μείνουμε στην κακή χρήση της γλώσσας των Φυσικών Επιστημών.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, σε πρόσφατο άρθρο του με το οποίο μας καλεί να επιστρέψουμε στην «καθαρεύουσα» (δεν το σχολιάζουμε είπαμε…), γράφει:

«ας αναλογισθούν πως η αυτοαναφορικότητα εντείνει την εντροπία και εξαντλεί την εκφραστική ενέργεια»

Ενώ ο Νίκος Δήμου μας εκμυστηρεύεται σήμερα πως:

«πάντα υποπτευόμουν ότι η Αριστερά ήταν μία ειδική, μάλλον πρωτόγονη, γονιδιακή μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους»

Πρόκειται για ανοησίες φυσικά και ακολουθούν την παρατήρηση που κάναμε πιο πάνω, ότι δηλαδή στα περισσότερα απ’αυτά που μπορείς να ελέγξεις, τους πιάνεις στα πράσα. Η γλώσσα των Φυσικών Επιστημών χρησιμοποιείται εδώ σαν σιρόπι και αμύγδαλο πάνω σ’ένα αλλοιωμένο παγωτό. Δεν ξέρω, ίσως θα είχε ένα νόημα να παρακολουθούσαμε αυτήν την αρθρογραφία και να συγκεντρώναμε κάπου τέτοιου τύπου μαργαριτάρια (είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν, δεν το συζητάμε!) με ένα μικρό σχολιασμό και μια εξήγηση, ίσως και λίγη πλάκα. Ίσως έτσι, άθελά τους, αποκτήσουν και κάποιο νόημα…

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: