Συνέδριο ΟΛΜΕ: Στασιμότητα με ευθύνη του ρεφορμισμού

Λίγο πριν χαράξει ο ήλιος της 3ης του Ιούλη, έληγαν οι ψηφοφορίες για τις αποφάσεις του 17ου συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Ποιες ήταν αυτές οι αποφάσεις? Πρακτικά καμία…

Κρίνοντας ψυχρά και μόνο από το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών (γιατί προφανώς ένα συνέδριο δεν είναι μόνο οι τελικές του ψηφοφορίες), δεν υπάρχει τίποτα που να μας λέει ότι ο κλάδος πήγε έστω κι ένα βήμα μπροστά. Το αντίθετο μάλιστα, κι εδώ είναι η μεγάλη αντίφαση πάνω στην οποία θα πορευτούμε: Να δυναμώνει η Αριστερά και να αφοπλίζεται ο κλάδος.

Πέρα από κάποιες επιμέρους αποφάσεις και ορισμένα ψηφίσματα (το ψήφισμα για την «Ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά», που κατατέθηκε από δεκάδες συναδέλφους/ισσες υπερψηφίστηκε συντριπτικά, πράγμα που μου τόνωσε μια σχετική περηφάνια για τους συναδέλφους/ισσες μου) η κεντρική απόφαση του 17ου συνεδρίου ήταν η… επικύρωση των αποφάσεων του 16ου συνεδρίου. Μόλις μπήκα στην αίθουσα του συνεδρίου και αντίκρισα το κεντρικό του σύνθημα, «όσα είπαμε ισχύουν», αισθάνθηκα πάρα πολύ άβολα. Μου φάνηκε σαν μια με το στανιό διαβεβαίωση αγωνιστικότητας, μια παραδοχή ότι πρακτικά τίθεται υπό αμφισβήτηση το αν «αυτά που είπαμε» ισχύουν. Δυστυχώς, νομίζω ότι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν. Το να λέμε σήμερα ότι συνεχίζουμε να πορευόμαστε με τις –πραγματικά πολύτιμες για την εποχή τους- αποφάσεις του 16ου συνεδρίου σημαίνει ότι είμαστε αφοπλισμένοι μπροστά στις προκλήσεις της συγκυρίας. Όσο προωθητικές και να ήταν οι αποφάσεις δύο χρόνων πριν –που ήταν- χωρίς την επικαιροποίηση και την προσαρμογή τους, αντί για εργαλείο αγώνα μπορεί να αποδειχθούν ακόμη και εμπόδιο.

Την κύρια ευθύνη γι’αυτή την κατάληξη φέρουν οι παρατάξεις των ΣυνΕΚ και του ΠΑΜΕ. Ξεκινώντας από το δεύτερο, έπραξε αυτό που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή το «ή η δική μου πρόταση ολόκληρη ή τίποτα», λογική που το οδήγησε άλλωστε σε μια μεγάλη πτώση σε αριθμό συνέδρων. Η περίπτωση των ΣυνΕΚ όμως ήταν αποκαλυπτική για το τι έχουμε μπροστά μας. Για αρχή, δεν ξέρω πια αν μπορούμε να μιλάμε για ΣυνΕΚ, ενώ μάλλον έχουμε μπροστά μας το «ΜΕΤΑ εκπαιδευτικών». Η κεντρική γραμμή της παράταξης αυτής ήταν η υπεράσπιση του κυβερνητικού έργου. Αυτό φυσικά δεν έγινε χωρίς κορώνες κριτικής, αλλά μιας κριτικής ουσιαστικά απολογητικής. Για να εξηγηθώ, όταν καταπίνεις τα 30 παιδιά/τμήμα δεν με ενδιαφέρει αν κάνεις κριτική επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έφερε το Σοσιαλισμό. Είναι προφανές ότι κανείς δεν περίμενε κάτι τέτοιο, αλλά ο κλάδος σαφώς και απαιτεί τη μείωση των παιδιών ανά τμήμα. Ο ρόλος που έπαιξε το «ΜΕΤΑ εκπαιδευτικών» σ’αυτό το 17ο συνέδριο της ΟΛΜΕ μπορεί να φανεί ξεκάθαρα σε τρία κεντρικά σημεία:

  1. Στη στάση του στα επιμέρους κλαδικά ζητήματα. Η καταψήφιση κάθε διεκδίκησης με τη μονότονη επανάληψη του «η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι θα υλοποιήσει/ικανοποιήσει/εφαρμόσει … και άρα δεν υπάρχει λόγος να μπει στις αποφάσεις» ήταν σοκαριστική, όπως επίσης σοκαριστική ήταν η ανυπαρξία συγκροτημένης αμφισβήτησής της μεταξύ των συνέδρων των ΣυνΕΚ. Ήταν μια λογική που δεν έστεκε πουθενά (πότε στην ιστορία μας δεν διεκδικήσαμε κάτι επειδή μια κυβέρνηση διαβεβαίωσε ότι «το βλέπει με συμπάθεια»?), μια λογική κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η συντριβή της βέβαια ήρθε πολύ σύντομα, με τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ να χτυπιούνται ότι η κυβέρνηση θα μειώσει τα παιδιά ανά τμήμα και το υπουργείο να ανακοινώνει το επαίσχυντο τριαντάρι…
  2. Στο ντροπιαστικό «λευκό» που έριξε στην απόφαση για την Αξιολόγηση. Ενώ κατορθώθηκε να υπάρξει κοινή πρόταση Παρεμβάσεων-ΠΑΜΕ υπέρ της άποψης ότι ο κλάδος είναι ενάντια σε κάθε μορφή Αξιολόγησης, όπως κι αν την ονομάσουν, πράγμα που θα οδηγούσε σε μεγάλη πλειοψηφία της θέσης αυτής εάν την υποστήριζαν και οι ΣυνΕΚ, οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν ότι «αυτά που είπαμε μπορεί και να μην ισχύουν» και ψήφισαν «λευκό». Στην πραγματικότητα έχουν αποφασίσει να διευκολύνουν τον υπουργό να περάσει αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «Αποτίμηση, αλλά ας μην γελιόμαστε, Αξιολόγηση». Μια προσωπική, συναισθηματική, παρατήρηση: όταν η πρόεδρος του συνεδρίου ανακοίνωσε ότι η πρόταση για την Αξιολόγηση δεν περνάει κάποιοι σύνεδροι των ΣυνΕΚ γελούσαν και χειροκροτούσαν και κάποιοι άλλοι τραβούσαν τα μαλλιά τους. Τιμώ τους δεύτερους, για τους πρώτους έχω βάλει πια ένα μεγάλο ερωτηματικό.
  3. Τέλος, μα πολύ σημαντικό, στο ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ σαμποτάζ για να μην βγει το 17ο συνέδριο με απόφαση υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5/7. Η επιμονή των ΣυνΕΚ στο να υπάρχει στο πλαίσιο η διατύπωση ότι είμαστε υπέρ των διαπραγματεύσεων, αλλά «χωρίς εκβιασμούς» (μια πρόταση ηλίθια, εντελώς εκτός τόπου και χρόνου ακόμη και για ένα μικρό παιδί που τώρα μαθαίνει τον κόσμο) ουσιαστικά έκοψε τη δυνατότητα συγκρότησης πλειοψηφίας του ΟΧΙ. Οι Παρεμβάσεις, προκειμένου να ψηφιστεί το ΟΧΙ, έκαναν πίσω σε αρκετά ζητήματα, μάλιστα φτάσαμε να προτείνουμε το σχέδιο απόφασης που λίγες μέρες πριν είχε υπερψηφίσει το ΜΕΤΑ στην ΑΔΕΔΥ, αλλά οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφερόταν τόσο για το ΟΧΙ (που ειδικά μετά την προδοσία της ΓΣΕΕ θα ήταν μια ανάσα από μια μεγάλη Ομοσπονδία εργαζομένων) όσο για το να παρθεί μια τέτοια απόφαση που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ο πρωθυπουργός στο καναλιζάρισμα και την ενσωμάτωση του ΟΧΙ. Εδώ θέλω να επισημάνω ότι για μένα η αντιπαράθεση δεν έχει χαρακτηριστικά ταυτότητας. Θα μπορούσα να ψηφίσω και κάποιο πλαίσιο που θα ήταν χρωματισμένο με την ιδιόλεκτο του ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να έβγαινε το ΟΧΙ. Όμως είναι άλλο αυτό, και άλλο να ζητά το ΜΕΤΑ, σε ρόλο κυβερνητικού πράκτορα, λευκή επιταγή για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων.

Ένα τελευταίο σημείο πριν πάω στα συμπεράσματα. Οι σύντροφοι/ισσες του ΜΕΤΑ στις τοποθετήσεις τους τα έβαλαν συχνά με τη «λογική της ανάθεσης». Έχουν δίκιο φυσικά, ότι είναι μια παραλυτική νοοτροπία. Δεν έχουν δίκιο όμως στο ότι την παρουσίαζαν σαν ένα ψυχολογικό καπρίτσιο του κλάδου, κι ακόμη χειρότερα σαν άλλοθι για την ακινησία της ηγεσίας. Όπως έχουμε πει πολλές φορές εδώ, η βάση παίρνει πολλές φορές με ενστικτώδη τρόπο πολύ καθαρά τα μηνύματα της ηγεσίας. Όταν μια ηγεσία εμφανίζεται άτολμη, έτοιμη να τα μαζέψει με την πρώτη ευκαιρία, η «ανάθεση» είναι πολύ φυσικό να θεριεύει. Αν κάτι χτυπήθηκε σε βαθμό κονιορτοποίησης από το δημοψήφισμα της 5/7, αυτό είναι το άθλιο μάντρα «ο κόσμος δεν τραβάει» που βγαίνει απ’το ντουλάπι κάθε φορά για να δικαιολογήσει την υποχώρηση.

Συμπερασματικά, θα έλεγα ότι ισχύει το σχήμα που παρουσίασα στην αρχή: άνοδος της Αριστεράς, στασιμότητα στον κλάδο. Το ΠΑΜΕ θα συνεχίσει την καταστροφική πρακτική του «να βγάλει ο κλάδος τα συμπεράσματά του», απόν από την κινητοποίηση των εκπαιδευτικών, με την εξαίρεση των λίγων ΕΛΜΕ που έχει την πλειοψηφία. Το ΜΕΤΑ φαίνεται να προσαρμόζεται πολύ γρήγορα στο ρόλο του κυβερνητικού πράκτορα, μια δύναμη που θα επιδιώκει να προκαλεί από αδράνεια μέχρι και διευκόλυνση της κυβέρνησης (ενδεχομένως όχι χωρίς εσωτερικές τριβές).

Η μικρή, αλλά όλο και δυνατότερη, σφήνα των Παρεμβάσεων οφείλει να έχει συνεχή και ανοιχτή απεύθυνση στη βάση αυτών των δυνάμεων. Είμαι πάντα της άποψης ότι η «απεύθυνση στη βάση» δεν είναι δυνατή χωρίς κάποια απεύθυνση και στην ηγεσία, αλλιώς είναι απλά μια συνεχής πρόσκληση προς κάποιους αγωνιστές/ριες να εγκαταλείψουν το φορέα τους. Εκτιμώ όμως ότι αυτή την περίοδο κάτι τέτοιο θα είναι πολύ δύσκολο, ότι μια απόπειρα συνεργασίας είτε με το ΠΑΜΕ είτε με το ΜΕΤΑ περισσότερο θα εγκλωβίσει παρά θα απελευθερώσει δυνάμεις. Όπως και να’χει είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει από το ανώτερο επίπεδο, της συγκρότησης του ΔΣ της ΟΛΜΕ, μέχρι τις ΕΛΜΕ. Στο μεταξύ, είναι άμεση ανάγκη να συσπειρωθεί ο κόσμος του ΟΧΙ, είτε κεντρικά οι ΕΛΜΕ που το στήριξαν είτε και μεμονωμένοι αγωνιστές/ριες, σε μια μόνιμη πρωτοβουλία μέσα στην εκπαίδευση, που θα οργανώνει την αντίσταση σε παλιά και νέα μνημόνια (τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, φαίνεται πως πάμε σε κάτι τέτοιο…). Οι Παρεμβάσεις δείξαμε να ταλαντευόμαστε, πήγαμε στο συνέδριο με πολλές ανεπάρκειες και αδυναμίες (με προτάσεις όμως για όλα τα κεντρικά ζητήματα της Εκπαίδευσης, από τους διορισμούς μέχρι τη σχολική ζωή), παρ’όλα αυτά συνεχίζουμε να μπολιάζουμε τον κόσμο της Εκπαίδευσης με τη φρεσκάδα και την ελπίδα του Αγώνα. Στις τρεις μέρες του συνεδρίου, δεν σταματήσαμε να επιμένουμε ότι οι από κάτω έχουμε τη δυνατότητα να οργανωνόμαστε χωρίς την ανάγκη των γραφειοκρατών, ότι έχουμε τη δυνατότητα να νικάμε. Πιστοί σε μια λογική που δεν αποδέχεται το ρόλο μόνιμων «λοχαγών» στο εργατικό κίνημα, στείλαμε στο ΔΣ της ΟΛΜΕ δύο νέα πρόσωπα, δύο γυναίκες, εκ των οποίων η μία είναι συναδέλφισσα αναπληρώτρια. Οι μέρες που έρχονται, όποιο «σενάριο» κι αν ξεδιπλωθεί, θα είναι δύσκολες για το λαό. Οι εργαζόμενοι/ες θα ξαναπιάσουν αναγκαστικά το νήμα των αγώνων που υποχώρησαν μέσα στο κλίμα της θολής ελπίδας. Η ζωντανή παρακαταθήκη τριών σχεδόν δεκαετιών αυτού του ανυπότακτου ασκεριού των Παρεμβάσεων αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για τη νικηφόρα έκβασή τους.

Από τις πιο δυνατές στιγμές του συνεδρίου, ο χαιρετισμός της συναδέλφισσας από την Τουρκία.

Από τις πιο δυνατές στιγμές του συνεδρίου, ο χαιρετισμός της συναδέλφισσας από την Τουρκία.

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: