Σκέψεις των 0.04 ευρώ

Είχα αποφασίσει να μην σηκώσω το κεφάλι μου από τη μελέτη μου κι έτσι να μην εμπλακώ σε καμία από τις μεγάλες πολιτικές αντιπαραθέσεις της περιόδου. Το “μικρό” θέμα του φόρου στην πλαστική σακούλα, όμως, έσπασε αυτή μου την απόφαση για τους λόγους που φαίνονται στο σημείωμα που δημοσίευσα χθες.

Η σχετική συζήτηση μού άφησε μια πικρή γεύση. Όσο το σκεφτόμουν, άρχισα να συνειδητοποιώ το γιατί. Στο χθεσινό ποστ έγραφα ότι αυτό το θέμα του νέου φόρου, όσο μικρό και να φαίνεται, συμπυκνώνει μέσα του την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής. Δεν ήξερα όταν το έγραφα ότι μάλλον συμπυκνώνει πολύ περισσότερα, όπως το γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική αντίσταση στην κυβερνητική πολιτική. Μια γρήγορη αναδρομή στις συζητήσεις που προηγήθηκαν και που παρακολούθησα -όπως είπα- πρακτικά εξωτερικά, μου αποκάλυψε το τραγικό κοινό τους χαρακτηριστικό.

Η συλλογικότητα του κόσμου της αντίστασης, και η όποια πολιτική ενότητα απέρρεε απ’αυτήν, έχει πια χαθεί. Η συγκολλητική ουσία του “αντιμνημονίου”, όσο ισχυρή ή αδύναμη πολιτικά και να ήταν, από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ την απέδειξε άχρηστη, δεν άφησε πίσω της κανέναν σοβαρό πολιτικό δεσμό μεταξύ των ανθρώπων που βρέθηκαν στο δρόμο τα προηγούμενα χρόνια.

Σήμερα, οι περισσότεροι (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) ακολούθησαν το θλιβερό σπιράλ του ΤΙΝΑ και γύρισαν (πολύ πιο εξαθλιωμένοι και κουρασμένοι) στους «ιδιαίτερους» τρόπους ύπαρξης που γνώριζαν καλά πριν το κίνημα του ’10-’14. Η πολιτική τους συνείδηση πάνω-κάτω ξαναγύρισε στα ιδιαίτερα ταυτοτικά εμβλήματα με τα οποία πορευόταν σε μια ζωή χοντρικά “στον αυτόματο”: άλλος με τις ρηχές οικολογικές του ανησυχίες, άλλος να μας λέει “φασίστας είναι εκείνος που καπνίζει δίπλα σου”, άλλος στη φανατική προώθηση των αρετών της χορτοφαγίας, άλλος αναμασώντας μηχανικά και χωρίς ελπίδα πειθούς τσιτάτα που αποδίδονται αμφίβολα σε κάποιον μεγάλο του μαρξισμού, άλλος με όλη του την ελπίδα για την αλλαγή του κόσμου στην κατάληψη στέγης της γειτονιάς του κ.ο.κ.

Σ’αυτό το έδαφος είναι που ο αποσπασματικός και αλλοπρόσαλλος τρόπος που συγκροτείται η κυρίαρχη νοοτροπία κάνει πάρτυ. Η συγκολλητική πολιτική ουσία δεν διασφάλιζε μόνο μια αυξημένη συμμετοχή στο “δρόμο”, αλλά και ένα ανέβασμα της συνείδησης των αγωνιστών. Αυτό, επειδή ανάγκαζε όλα τα ζητήματα να θεωρούνται μέσα από τον μεγάλο πολιτικό στόχο, επειδή τα πέρναγε από το κόσκινο του συνολικού. Και το “αχανές” συνολικό το φέραμε αντίπαλο στα μέτρα μας μόνο αφότου πιστέψαμε στη δυνατότητα μιας συνολικής νίκης. Ποιος στ’αλήθεια αναρωτήθηκε ποτέ αν η Χ παράγραφος του Υ μνημονιακού νόμου προηγούμενων κυβερνήσεων θα μπορούσε να έχει κάποια θετική επίδραση οπουδήποτε; Κανείς. Η μνημονιακή επίθεση θεωρούνταν ως σύνολο, και πολύ καλά έκανε.

tunnel

Έχει σημασία αυτή η θλιβερή κατάσταση; Δεν είναι καλό ο καθένας να ασχοληθεί με το πεδίο εκείνο της κοινωνικής ζωής που τον ενδιαφέρει περισσότερο κι άρα θα δράσει με όρεξη και πάθος; Όχι, στο βαθμό που αυτό μας μεταμορφώνει σε μάζα, και μάλιστα εκείνο το ξεχωριστό είδος μάζας που χειραγωγείται εύκολα, αρκεί να του χαϊδέψεις την ταυτότητα. Με όλα αυτά, κι αυτό είναι κάτι που σκέφτομαι με σχετική απελπισία από χθες, δεν μπορώ να φανταστώ, για παράδειγμα, καμία από τις μεγάλες επιθέσεις που ετοιμάζονται ενάντια στη Δημόσια Εκπαίδευση να βρίσκει απέναντί της κάποιο σοβαρό κοινωνικό μπλοκ. Μου φαίνεται απίστευτο το να καταλάβει κανείς πώς η εξαγγελία για “λιγότερα μαθήματα στο Λύκειο” δεν λογοδοτεί σε κάποιον αγώνα μας ενάντια στην εντατικοποίηση, μα ακριβώς στο αντίθετο στα πλαίσια της συνολικής επίθεσης. Τώρα πια, μου είναι ξεκάθαρο το πώς αρκετοί σύντροφοι απέτυχαν να δουν την ουσία πίσω από τη λεγόμενη “θεματική εβδομάδα” και απορούσαν πώς γίνεται η Άκρα Αριστερά στην Εκπαίδευση να αντιτίθεται σε “μια ευκαιρία να τεθούν ζητήματα όπως οι έμφυλες ταυτότητες”. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί όταν θα φωνάζουμε μεθαύριο ότι η κατάργηση των Πανελλαδικών μέσα στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης είναι απλά ένας κρίκος της και καμία σχέση δεν έχει με τα δικά μας προτάγματα, που φυσικά οδηγούσαν στην (και απαιτούσαν την) κατάργηση κάθε ταξικού φραγμού, θα είμαστε ολομόναχοι.

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, λοιπόν. Όλοι εναντίον όλων. Πλήρης άρνηση στη συγκεκριμένη κατανόηση του κόσμου στον οποίο ζούμε, κατανόηση που έρχεται μόνο μέσα από το συνολικό και όχι από το αποσπασματικό. Η χαρά του δημαγωγού, εκείνου που θα έρθει κραδαίνοντας ένα νέο συγκολλητικό όραμα στο χέρι.

Να αρνηθούμε αυτή την εξέλιξη. Να μην παραδοθούμε σ’αυτό το αξιολύπητο κλίμα. Με την επίγνωση ότι η Ιστορία δεν έχει τελειώσει, με την επίγνωση ότι οι μάχες που αναπόφευκτα θα έρθουν πρέπει να βρουν όσο το δυνατό περισσότερους συντρόφους/ισσες σε ετοιμότητα, να επιμείνουμε στην αναζήτηση των συνολικών αιτιών, των συνολικών απαντήσεων, να απλώσουμε την κριτική μας, να την εντείνουμε, να την κάνουμε όλο και πιο συγκεκριμένη. Πραγματικά, γράφοντας αυτό το σημερινό σημείωμα δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πόσοι/ες μπορεί να αισθάνονται ότι τους αφορά. Δεν είναι η πρώτη φορά όμως. Έτσι πάει.

 

Βάζω εδώ από κάτω μια όμορφη διασκευή, γιατί πολύ το βαρύναμε βραδιάτικα. Αν δεν σε αφορά τίποτε από τα παραπάνω, τουλάχιστον τσέκαρε αυτή την καταπληκτική μπάντα.

 

 

 

 

 

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: