Η απεργία και οι λάτρεις της αριθμητικής

Με σχετική έκπληξη (αν και δεν θα έπρεπε, μέσα σ’αυτή την εποχή της σύγχυσης που ακολουθεί κάθε στραπάτσο) παρακολουθώ μια όλο και μεγαλύτερη μερίδα ιντερνετικών (ή και κανονικών) φίλων να επικροτεί ή να δείχνει κατανόηση απέναντι στα τελευταία νομοθετήματα της κυβέρνησης. Οι φίλοι/ες επικαλούνται κάποια “λογική” που έχουν τα μέτρα, κάποιο “υπαρκτό πρόβλημα”, που εμείς οι υπόλοιποι -λόγω συμφέροντος ή ιδεοληψίας- κάνουμε πως δεν βλέπουμε.

Ήρθε η ώρα να μαρτυρήσουμε στους εκλεκτούς αυτούς φίλους/ες ένα μυστικό. Οι νόμοι δεν είναι προϊόντα κάποιας καθαρής ανθρώπινης διάνοιας, δεν είναι κάποιες “καλές ιδέες” για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος. Οι νόμοι είναι βίαια γεγονότα, η αιτία των οποίων δεν είναι το πρόβλημα που υποτίθεται ότι αντιμετωπίζουν. Ίσα-ίσα, ο νόμος οριοθετεί το πρόβλημα κατά τα συμφέροντα της τάξης που έχει στα χέρια της το Κράτος. Για παράδειγμα, οι νόμοι ενάντια στην κλοπή υποτίθεται ότι έχουν σαν αιτία τους το γεγονός της κλοπής, όμως στην πραγματικότητα η αιτία τους είναι η ατομική ιδιοκτησία, και επιβάλλονται για να προστατέψουν αυτό το δικαίωμα της άρχουσας τάξης.

Έχοντας πει αυτά, ας δούμε ένα σημείο που η συγκεκριμένοι φίλοι/ες δίνουν τελευταία τα ρέστα τους, κι αυτό είναι η επίθεση της κυβέρνησης Τσίπρα ενάντια στο δικαίωμα της απεργίας. Επιστρατεύοντας το γιγάντιο μα σάπιο οπλοστάσιο της τυπικής λογικής, μάς λένε πως είναι απόλυτα δημοκρατική απαίτηση μια απεργία να ψηφίζεται από το 50%+1 των μελών ενός σωματείου. Στο κάτω-κάτω, τα μαθηματικά μάς διδάσκουν ότι αυτός είναι ο ορισμός της πλειοψηφίας. “Τι απεργίες είναι αυτές”, αναρωτιούνται, “που ψηφίζονται από το 5% ή 10%?”.

Λοιπόν, πραγματικά δεν ξέρω ποια είναι εκείνη η επικράτεια του φυσικού κόσμου που δουλεύει η τυπική λογική, πάντως στην πολιτική σίγουρα δεν δουλεύει. Η πολιτική κίνηση εμπλέκει τεράστιες μάζες ανθρώπων, με διαφορετική υλική θέση και ιδεολογική τοποθέτηση. Η πολιτική κίνηση είναι μια ζωντανή δυναμική διαδικασία, όπου όποιος υπολογίζει με βάση στατικές εικόνες πέφτει πάντα έξω. Μια πολιτική πρωτοβουλία διαμορφώνει τη (θετική ή αρνητική) δυναμική της προχωρώντας, και όχι με υπογραφή συμβολαίου από τα πριν. Ακόμη, στην πολιτική κίνηση υπάρχουν προτάσεις που υπηρετούν αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα ενός συνόλου ακόμη κι αν το σύνολο αυτό κυριαρχείται από άλλες ιδέες. Τέλος, τα κοινωνικά σύνολα σπάνια συμμετέχουν στην πολιτική πράξη στο σύνολό τους. Κάποια κινητοποιούνται μαζικά μόνο σε άμυνα, ενώ συνηθέστερα εκπροσωπούνται είτε από τα “ιερατεία” τους είτε από τις πρωτοπορίες τους.

Πολλά ακόμη θα μπορούσε να πει κανείς για το γιατί δεν μας αρκεί η πρακτική αριθμητική για να καταλάβουμε την πολιτική, όμως ας δούμε μερικά παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν, όπου η “λογική δημοκρατική απαίτηση του 50%+1” δεν ικανοποιούνταν.

Οι τεράστιες κινητοποιήσεις στο δρόμο της περιόδου 2010-12 δεν συγκέντρωσαν ποτέ μάζες μεγαλύτερες από το 10% του πληθυσμού. Πρέπει όμως να είναι κανείς εντελώς πολιτικά αγράμματος για να ισχυριστεί ότι αυτές οι κινητοποιήσεις δεν εξέφραζαν αριθμούς κατά πολύ μεγαλύτερους, κι αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε “λαϊκή βούληση”.

Οι συνελεύσεις του κλάδου μου, των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας, το Μάη του 2013 δεν συγκέντρωσαν πάνω από 30.000 συναδέλφους/ισσες σε ένα σύνολο περίπου εβδομηντακάτι χιλιάδων τότε. Δεν υπήρχε όμως ούτε ένας, ούτε καν οι φανατικοί κυβερνητικοί, που να πει στα σοβαρά ότι αυτές οι συνελεύσεις δεν αποτύπωναν με ακρίβεια την οργή του συνολικού εκπαιδευτικού κόσμου απέναντι στα μέτρα της τότε κυβέρνησης.

Λίγες μέρες μετά είχαμε την υπόθεση του “μαύρου” στην ΕΡΤ, μια υπόθεση που -κατά κοινή ομολογία- έπληξε σοβαρά την κυβέρνηση και οδήγησε τελικά στην αποχώρηση της ΔημΑρ απ’αυτή. Πόσοι κατέβηκαν στο δρόμο για την ΕΡΤ? Μήπως το 50%+1 του πληθυσμού? Πόσοι/ες συμμετείχαν στις συνελεύσεις των σωματείων που κατέληξαν σε ψηφίσματα συμπαράστασης? Πρακτικά ελάχιστοι.

Το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς είχαμε την 8μερη απεργία μας. Οι συνελεύσεις που την αποφάσισαν είχαν σαφώς μικρότερη συμμετοχή από κείνες του Μάη (είχε μεσολαβήσει το ξεπούλημα από ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ). Η συμμετοχή όμως στις πρώτες μέρες της απεργίας ήταν πάνω από 90%. Ποια “απόλυτα λογική δημοκρατική απαίτηση του 50%+1” μπορεί να εξηγήσει το πώς μια απεργία που υπερψηφίζεται σε συνελεύσεις με συμμετοχή 20% αγκαλιάζεται από το 90%+ του κλάδου?

Ας δούμε όμως και το αντίστροφο παράδειγμα. Στο διάστημα που ακολούθησε μετά τις κινητοποιήσεις αυτές, όλοι είχαν καταλάβει ότι το “εκλογικό σώμα” είχε αποφασίσει να στραφεί στο ΣΥΡΙΖΑ. Όλο και πιο μεγάλα κομμάτια, μπροστά στη διαφαινόμενη συντριβή της κυβέρνησης, προσχωρούσαν στο σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι μετρούσαν μέρες για την πτώση της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Σε ποια απεργία εκφράστηκε αυτή η “λαϊκή βούληση”? Σε ποιο τεράστιο συλλαλητήριο? Σε κανένα! Άντε τώρα, οι φίλοι/ες μας της “απόλυτα λογικής δημοκρατικής απαίτησης” να μας εξηγήσουν το προφανές, μα μυστήριο για τη σκέψη τους, ότι η ίδια η εκλογική επένδυση στο ΣΥΡΙΖΑ αδυνάτιζε τη συμμετοχή στο δρόμο.

Θα μπορούσαμε ακόμη να μιλήσουμε για τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, θυμίζοντας ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη βάστηξε -με δανεική οριακή πλειοψηφία- για τρία χρόνια με πολύ σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα ενώ η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ανατράπηκε χωρίς ποτέ να χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έπαιρνε το δρόμο για τη Γ’ Εθνική.

Ας μην δώσουμε όμως άλλα παραδείγματα. Ελπίζω να έγινε κατανοητή η φύση της διαφωνίας μας. Τώρα όμως που αποκαλύψαμε στους φίλους/ες μας το μυστικό, ας τους ξεφουρνίσουμε και καναδυό ακόμη. Η ταξική πάλη δεν διεξάγεται μέσω “λογικών ιδεών” και σίγουρα δεν εξελίσσεται μέσω “απολύτως δημοκρατικών απαιτήσεων”. Το τι είναι “λογικό” δεν είναι ίδιο για όλους και πάντα και σίγουρα δεν είναι ανεξάρτητο από το ταξικό μας στρατόπεδο. Στην Ιστορία του εργατικού κινήματος έχουν εμφανιστεί πολλές φορές αντιλήψεις που αρνήθηκαν την απλή αυτή αλήθεια, και ποτέ δεν μας έδωσαν τίποτε άλλο από τραγωδίες. Τέλος, ας προσέξουν οι φίλοι/ες: στην ταξική πάλη και στις πολιτικές της εκφράσεις οι ιδέες δεν μένουν ποτέ “ορφανές”. Ακόμη και οι πιο “λογικά δημοκρατικές” ιδέες, ανεξάρτητα πολλές φορές από τη διάθεση του φορέα τους, γρήγορα έλκονται και μπαίνουν στην υπηρεσία εκείνου του πολιτικού προγράμματος στο οποίο ταίριαζαν από την αρχή. Έτσι πάει.

mitsotakis

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: